«Κατάρα στην άτακτη αδερφή σου»

Ο λόγος που το βιβλίο άντεξε στον χρόνο και διαβάζεται με ενδιαφέρον μέχρι σήμερα είναι ακριβώς αυτός: ο αφηγητής έχει έκτυπη προσωπικότητα και δεν φοβάται να τη δείξει στο κείμενό του. Η προσέγγισή του είναι απολύτως προσωπική. Ο Μπέρτον μιλά για το «κεφ» των Αράβων, την αδρανή απόλαυση των αισθήσεων, τον αβίαστο ρεμβασμό όχι με την απαξίωση του δραστήριου δυτικού, αλλά με τη γνώση του ανθρώπου που σκύβει πάνω στα πράγματα και ενδιαφέρεται να κατανοήσει τον ξένο.

Το καυστικό χιούμορ του δεν αφήνει όρθιο τίποτα. Ο Μπέρτον δεν χαρίζεται πουθενά, ούτε καν στον εαυτό του και στη χώρα του. Σημειώνει με ακρίβεια πεζογράφου τις μικρές κινήσεις και τις λέξεις που συνοδεύονται από έντονα πολιτισμικά συμφραζόμενα. Ο αναγνώστης του βιβλίου θα μάθει βρισιές («Να αλ αμπούκ», κατάρα στον πατέρα σου και στην άτακτη αδελφή σου) και επιθετικές κινήσεις της εποχής, θα παρακολουθήσει τις συνήθειες του τόπου και των ανθρώπων στην αγορά, στα καφενεία, στην προσευχή, στα γλέντια. Θα πληροφορηθεί ότι το πολυδιαφημισμένο «σιρόπι για το λαιμό» που πωλούν στο Κάιρο είναι μεταμφιεσμένο αλκοόλ. Θα εννοήσει τη σημασία των βλεμμάτων και των νευμάτων. Ο Μπέρτον βιώνει αυτό που περιγράφει. Κατανοεί, δεν κρίνει. Αυτή είναι και η χάρη του.