Η κρίση ως ιμάντας μετάβασης σε άλλη ιστορική περίοδο

Ο Δημήτρης Τζουβάνος θα μπορούσε να είναι σήμερα ένας από τους κορυφαίους πολιτικούς του ΠΑΣΟΚ. Μαχητικό στέλεχος της γενιάς του Πολυτεχνείου, ηγετική φυσιογνωμία στις εσωτερικές συγκρούσεις στην ΠΑΣΠ και τη νεολαία του ΠΑΣΟΚ, στα πρώτα χρόνια του, δίπλα και ταυτόχρονα απέναντι στον Ανδρέα Παπανδρέου, μπήκε στην κρεατομηχανή των διαγραφών της εποχής και το 1980 βγήκε από το κομματικό παιχνίδι. Ως «φραξιονιστής», κατά τη νομιμοποιητική ρητορική της εποχής.

Ακολούθησε μια μοναχική και αδιέξοδη πορεία με το περιοδικό «Φυλλάδιο» και ο βιοποριστικός αγώνας του γεωπόνου, που είχε λοξοδρομήσει προς την πολιτική. Αργότερα μπήκε για λίγο στο παιχνίδι της διακυβέρνησης, όταν ο παλιός φίλος και συμπατριώτης του Στέφανος Τζουμάκας τον φώναξε ως γενικό γραμματέα στο υπουργείο Γεωργίας, αλλά δεν έδωσε συνέχεια. Είχε πάντα τις ιδιαίτερες επιλογές του στην πολιτική, αλλά και ένα διακριτό ήθος που σχεδόν τον απέκλειε από την πολιτική αγορά, παρά τη δυνατότητά του στην πολιτική ανάλυση και τη διατύπωση ιδεολογικών προσεγγίσεων.

Εξηντάρης πια ο Τζουβάνος, δίνει ένα δείγμα αυτής τη δυνατότητας με το βιβλίο «Κρίση και Από-κριση».

Διατηρώντας ενεργή τη μαρξιστική κουλτούρα του σε μια περίοδο που οι άλλοι την αποκηρύσσουν, μεταχειρίζεται κλασικά θεωρητικά εργαλεία της Αριστεράς για να ερμηνεύσει την πορεία που έχουν πάρει τα πράγματα στην Ελλάδα και διεθνώς.

Ενα εξαιρετικό βιβλίο-οδηγός, για να κατανοήσει κανείς τα χαρακτηριστικά της κρίσης ως ιμάντα μετάβασης από τη μια ιστορική περίοδο στη άλλη. Είναι βαθιά πολιτικό βιβλίο και ταυτόχρονα σχεδόν «λογοτεχνικό». Οχι μόνο ο λόγος έχει αντίστοιχη δομή αλλά και γιατί η διάθεση είναι, εκτός από διεισδυτική, και περιπαικτική ταυτόχρονα. Συνδυάζει τη βαθιά θεωρητική κατάρτιση με τον υπολανθάνοντα σαρκασμό και το κριτικό χιούμορ. Ειδικά όταν κρίνει τη διαδρομή του πολιτικού συστήματος και τους κομματικούς ρόλους μέσα σε αυτό.

Παρά την- κάπως παλαιομοδίτικη- περιπλοκότητα των νοημάτων σε αρκετά σημεία του, το βιβλίο του Τζουβάνου καθηλώνει με τη δύναμη της σύλληψης των πραγμάτων και την απολαυστική απόδοσή τους στο κείμενο. Ειδικά όσοι από τη γενιά του εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η νιότη τους δεν πήγε χαμένη, θα βρουν πολλά στοιχεία, τα οποία κάπου θα τους «στέλνουν».