«Ελληνικότητα» στο Ισραήλ

Το τελευταίο κεφάλαιο της ιστορίας του ελληνικού εβραϊσμού γράφτηκε στα κρεματόρια του Αουσβιτς- Μπίρκεναου το 1943- 1944.

Ωστόσο, η εξόντωση του ελληνικού εβραϊσμού συνιστά και την αφετηρία της αναγνώρισης, της διεκδίκησης της ιδιαιτερότητας των Εβραίων ως Ελλήνων. Τι σημαίνει αυτό; Η συγγραφέας υποστηρίζει ότι η κατασκευή της ταυτότητας των Ελλήνων Εβραίων είναι μια περίπτωση «υπερεθνικής εθνικοποίησης». Οι Ελληνες Εβραίοι δεν ήταν μια ενιαία ομάδα, αλλά ένα σύνολο διασκορπισμένων κοινοτήτων με σοβαρές διαφορές μεταξύ τους (ελληνόφωνοι ρωμανιώτες και σεφαραδίτες που μιλούσαν λαντίνο), οι οποίοι σταδιακά συγκροτούνται σε ιδιαίτερη ομάδα σε μια διαδρομή παράλληλη και ως αποτέλεσμα της επέκτασης του ελληνικού κράτους. Η συνέχεια του επιχειρήματος της Κ. Φλέμινγκ θα άξιζε να συζητηθεί εκτενέστερα. Υποστηρίζει αφ΄ ενός ότι η εθνοτική (ελληνική στην προκειμένη περίπτωση) διάσταση της ταυτότητας των Εβραίων αποκτά πλήρη υπόσταση από το Αουσβιτς και έπειτα, και αφετέρου ότι η εθνοτική πλέον επικαθορίζει την εβραϊκή των Ελλήνων που επέζησαν στο Ισραήλ και τη Διασπορά. Για να τεκμηριώσει την άποψή της σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια του βιβλίου εξετάζει την εμφάνιση μιας υβριδικής, πολιτισμικής «ελληνικότητας» στο μεταπολεμικό Ισραήλ δείχνοντας τις διαφορετικές προσλήψεις και χρήσεις της «ελληνικότητας».