Και ο Γκοντάρ έπλασε την Μπριζίτ Μπαρντό

Το θρυλικό «Le Μepris», δηλαδή «Η περιφρόνηση», θεωρείται και είναι η πιο κολασµένη συνάντηση των δύο µεγάλων, αντίθετων, άκρων.
Του εγκεφαλικού, στρυφνού διανοούµενου Ζαν Λικ Γκοντάρ µε την Μπριζίτ Μπαρντό – ένα από τα πιο λαχταριστά κορµιά, χείλη, γάµπες και ό,τι άλλο συνιστά ο ορισµός του καυτού θηλυκού από συστάσεως κινηµατογράφου!

Α, ρε, και να ‘µουνα στη θέση του. Τέλος πάντων. Εκείνη την εποχή, το 1963, η Β-Β ήταν µόλις 29. Με αντίπαλες δύο πασίγνωστες Ιταλίδες. Τη συνοµήλικη Σοφία Λόρεν και την κατά τέσσερα χρόνια µικρότερή της Κλάουντια Καρντινάλε. Αυτή η άπαικτη, ευρωπαϊκή τριπλέτα έκαψε τις καρδιές και τα λοιπά «εργαλεία» όλων των αρσενικών ανά την οικουµένη. Ανώτερη σε σωµατικά, αποκαλυπτικά προσόντα. Η Μπριζίτ φυσικά. Οι δύο Ιταλίδες, Λόρεν και Καρντινάλε, το έπαιζαν πιο σεµνά. Θρασύτατο το κορίτσι. Παριζιάνα και επιβεβαιωµένη από τα παιδικά της χρόνια.

Ολα πάνω της σφιχτά, τορνευτά, ερεθιστικά. Με σαρκώδη χείλη. Μπροστά της η Σκάρλετ Γιόχανσον µοιάζει µε απλή οδοντόπαστα. Με στήθος που όσο και να το µετακινούσε, εκείνο το αθεόφοβο ανέβαινε ψηλά. Το ίδιο και µε τα οπίσθια. Ολα πάνω της πετούσαν σα να τα σήκωνε αερόστατο. Σα να δούλευε µέσα της ένας ακαταπόνητος πλαστικός χειρουργός. Η Β-Β, το γαλλικό ισοδύναµο της Μέριλιν Μονρό. Με δύο πλεονεκτήµατα από την αµερικανίδα σταρ. Το πρώτο, καθόλου αλλοπαρµένη, ούτε ψωνισµένη. Οργανωµένος εγκέφαλος. Το δεύτερο, ουδεµία σχέση µε αυτοκτονικές τάσεις και άλλα τέτοια αυτοκαταστροφικά. Μπορεί να κυκλοφορούσε από κρεβάτι σε κρεβάτι – ας πούµε του σκηνοθέτη Ροζέ Βαντίµ και του Σερζ Γκενσµπούργκ – αλλά πρώτα η Μπαρντό και ύστερα, πολύ ύστερα κάθε αρσενικό. Αποτέλεσµα; Η Μέρι λιν τα κακάρωσε – ή την… κακάρωσε ο Κέννεντυ – µόλις 36 ετών. Η Μπε Μπε κοντεύει τα 76 και πορεύεται µια χαρά!

Αυτά λοιπόν τα σαρκώδη χείλη, το χυµώδες σώµα και το βλέµµα που εξέπεµπε µια υποσχετική για γλέντια ατελείωτα και τρελά, µέσα σε κάτι λιγότερο από εννιά χρόνια, δηλαδή από το 1952, σε ηλικία µόλις 18, είχε καθιερωθεί ως η απόλυτη θεά. Το 1952 µε µπικίνι – σα να λέµε σήµερα «θεόγυµνη» – και καταδιωκόµενη από δεκάδες αρσενικά, κερδίζει τον πρώτο πρωταγωνιστικό της ρόλο σε µια σάχλα µε τον ελληνικό τίτλο «Μανίνα ο γυµνός θησαυρός» (Μanina la Fille sans Voile). Αυτό ήταν. Ο Ροζέ Βαντίµ, ίσως η ακατάπαυστη της εποχής σεξοµηχανή όλων των ευρωπαίων σκηνοθετών, πέφτει στο ψητό. Αλλο που δεν ήθελε η Μπαρντό. Οπως έλεγε δηµοσίως και η Σίρλεϊ ΜακΛέιν «όποια σας πει πως δεν κοιµήθηκε µε κάθε σκηνοθέτη και κάθε παρτενέρ της, λέει ψέµατα». Οχι, τι!

Εκ της ατελείωτης αυτής συνευρέσεως προκύπτει το 1956 η εµβληµατική για την κορµάρα της επιτυχία «Και ο Θεός έπλασε την γυναίκα» (Εt Dieu erca La Femme). Του Βαντίµ φυσικά. Σ’ αυτή την χάρτινη ιστορία, µια Λολίτα παίζει µε το ένα δάκτυλο του ενός ποδιού δύο τύπους. Τον σαραντάρη (Κουρτ Γιούργκενς) και τον εικοσάρη (Ζαν Λουί Τρεντινιάν). Στην πραγµατικότητα είχε τυλίξει σε µια κόλλα χαρτί τα στίφη των αρσενικών και µ’ αυτό άναβε το µικρό πουράκι της. Εκείνη λοιπόν τη χρονιά όπου όλοι παραµιλούσαν για την παριζιάνα Λολίτα και την ταινία του Βαντίµ, καµιά δεκαριά µειράκια της θεωρίας και της κριτικής που έγραφαν στο κουλτουριάρικο περιοδικό «Cahiers du cinema» (Κινηµατογραφικά Τετράδια, από το 1951), επιχειρούσαν να καταρρίψουν τα 9/10 του «εµπορικού» γαλλικού κινηµατογράφου. Και το κατάφεραν!

Ανάµεσά τους ο Ζακ Ριβέτ, ο Φρανσουά Τριφό και ο Ζαν Λικ Γκοντάρ. Ο τελευταίος, από εύπορη οικογένεια και µε λεφτά, ο πιο ακραίος όλων των επαναστατών. Αν και ακροαριστεροί, προ σκυνούσαν τα εικονίσµατα Αµερικανών του Χόλιγουντ. Απίστευτα πράγµατα. Αnyway. Τρία χρόνια αργότερα, το 1959, ο Γκοντάρ εφορµά. Και µε το «Α Βout de souffle», το µνηµειώδες «Με κοµµένη την ανάσα», τους παίρνει τα σώβρακα. Ηταν µόλις 29. Και ήταν ο Ζαν Πολ Μπελοντό και η Τζιν Σίµονς.

Ο Μπελµοντό «κυνηγάει» τη Σίµονς. Η αστυνοµία κυνηγάει τον Μπελµοντό.

Και ο Τύπος «κυνηγάει» τον Γκοντάρ. Ο µπαγάσας µε την πρώτη βρέθηκε στον θρόνο του πάπα της παγκόσµιας Αvant Garde! Ακόµα καλύτερα. Αν και ελάχιστοι από τα πλήθη των θεατών κατάφερναν να ξεκλειδώσουν µέρος των ταινιών του – εγώ δεν καταλάβαινα γρι – εκείνος, στην αρχή τουλάχιστον, τοποθετούσε στο κέντρο του σύµπαντος κάποιο επουράνιο θηλυκό. Ας πούµε, την Αννα Καρίνα µε «Une femme est une femme». Η γυναίκα είναι πάντα γυναίκα. Του 1961. Ας πούµε «Vivre sa vie». Ζήσε τη ζωή σου. Του 1962. Ο Γκοντάρ όχι µόνο τις «έγδυνε» αλλά και τις κουτούπωνε. Κλασικό. Μάλιστα, δύο απ’ αυτές, την Αννα Καρίνα και την Αννα Βιαζέµσκι, τις αποκατέστησε. Στη συνέχεια τις ξεφορτώθηκε.

Η ιστορία αρχίζει να θυµίζει το ειδύλλιο Αρθουρ Μίλερ µε τη Μέριλιν Μονρό. Ο διοπτροφόρος διανοούµενος µε το καυτό θηλυκό. Ο καθείς γουστάρει µε το αντίθετό του να κοιµηθεί και να σουλατσάρει. Εκεί λοιπόν που αυτές τις δυσνόητες ιστορίες τις έβλεπαν πλήθη θεατών, ο µεγάλος ιταλός παραγωγός Κάρλο Πόντι – σύζυγος της Σοφίας Λόρεν – αποφασίζει να του τα χώσει. Δεν ήταν ο µόνος. Πολλοί παραγωγοί, µέσα στην τρέλα εκείνης της επίσης µουρλής εποχής, χτυπούσαν την πόρτα του αλλά εκείνος απαντούσε «Νo merci». Φανταστείτε το 1966, ο Ουόρεν Μπίτι τού προτείνει: «Ζαν Λικ, πώς σου φαίνεται να σκηνοθετήσεις το “Μπόνι και Κλάιντ”»; Ο Jean Luc διάβασε το σενάριο και µε µια περιφρόνηση επικών διαστάσεων πέταξε την πρόταση στα σκουπίδια. Ζουρλοµανδύας. Το 1962 λοιπόν µε τον Κάρλο Πόντι παραγωγό, µε διευθυντή φωτογραφίας τον µόνιµο συνεργάτη του Ραούλ Κουτάρ και µε το µυθιστόρηµα του Αλµπέρτο Μοράβια (1907-1990) «Ιl Dispezzo», γραµµένο το 1954, ορµάει να διαχειριστεί την πιο κατανοητή, προσβάσιµη, και πιο «εµπορική» του ιστορία. Για τα µέτρα του Γκοντάρ, εννοείται.

Ο Μοράβια για τον ιταλικό κινηµατογράφο ήταν η πιο αστείρευτη λογοτεχνική πηγή. Το 1960 µε το µυθιστόρηµά του «La Ciociara» (Η ατιµασµένη) και σκηνοθέτη τον Βιτόριο Ντε Σίκα (1901-1974), η Σοφία Λόρεν λαµβάνει Οσκαρ ερµηνείας (απονεµήθηκε δύο χρόνια αργότερα). Και το 1970 µε τον «Κονφορµίστα», το καλύτερο φιλµ του Μπερνάντο Μπερτολούτσι ever, κερδίζει υποψηφιότητα σεναρίου (για τον Μπερτολούτσι φυσικά). Οι φήµες που κυκλοφόρησαν εκείνη την χρονιά, ισχυρίζονται ότι ο Γκοντάρ πλακώθηκε αγρίως µε τον Μοράβια. Καµία σηµασία. Σηµασία έχει το καστ. Η Μπριζίτ Μπαρντό µόλις 29. Η µουτράκλα, ο Μισέλ Πικολί, µόλις 38. Παρεµπιπτόντως, το στοίχηµα που έδινε και έπαιρνε ήταν το εξής: Με τον Ζαν Λικ ή µε τον Μισέλ; Και µε τους δύο. Πειράζει; Πάµε παρακάτω.

Ο (αµερικανός) Τζακ Πάλανς, ηθοποιός β’ κατηγορίας, αλλά µυθική φυσιογνωµία, ήταν 44. Και ο Φριτς Λανγκ 73. Α, ξέχασα την Τζόρτζια Μολ. Μια ιταλική ρεπλίκα της Μπαρντό, που στην ταινία υποδύεται τη διερµηνέα αγγλικών, γαλλικών, ιταλικών, γερµανικών. Ενδιαµέσως «µετέφραζε» και άλλα πολλά.
{{{ video }}}
Η Μπαρντό είναι η Καµίλ. Επάγγελµα γραµµατέας. Ο Μισέλ Πικολί είναι ο Πολ. Επάγγελµα σεναριογράφος (προφανώς αναφορά στο πλήθος των αµερικανών γραφιάδων της δεκαετία του ’40). Ο Τζακ Πάλανς είναι ο Τζέρεµι Πρόκος, ο αµερικανός παραγωγός (προφανώς αναφορά σε δεκάδες αµερικανούς χρηµατοδότες ιταλικών παραγωγών της Cineccita ). Ο Φριτς Λανγκ είναι ο Φριτς Λανγκ (1890-1976). Θηριώδης περίπτωση. Αυστριακός και Ούγγρος µε καριέρα πρώτα στη Γερµανία. Με τίτλους που προκαλούν ντελίριο θαυµασµού: «Δρ Μαµπούζε» του 1922. Δύο χρόνια αργότερα «Νιµπελούγκεν». Και το 1927 «Μetropolis». Μνηµείο. Εκανε και το «Μ», που την θεωρούσε την καλύτερή του. Με την έλευση του Χίτλερ αρχίζει να ετοιµάζει τις βαλίτσες του. Με το που ο Γκέιµπελς τον διατάζει να διορθώσει ένα σενάριό του, ο Φριτς γίνεται καπνός και καταλήγει στο Χόλιγουντ.

Εκεί, ανάµεσα στις άλλα, υπογράφει το αριστουργηµατικό φιλµ νουάρ «Η µεγάλη κάψα» (Τhe Βig Ηeat). Με Γκλεν Φορντ, Γκλόρια Γκράχαµ και Λι Μάρβιν του 1953. Οπως καταλάβατε, µιλάµε για θηρία σωστά!

Αγκαθα Κρίστι α λα γαλλικά

Το 2005 ο σεβάσµιος Γάλλος Πασκάλ Τοµά τολµάει να µεταφέρει, µε το δικό του, το γαλλικό χιούµορ µια ιστορία της Αγκαθα Κρίστι (1890-1976) µε τον τίτλο «Μon petit doigt m’ a dit». Που ελληνικώς παραφράστηκε «Αγκαθα Κρίστι: Στα ίχνη του δολοφόνου». Με το ζευγάρι Κατρίν Φρο και Αντρέ Ντισολιέ.

Ανέλπιστη επιτυχία στα αθηναϊκά, καλοκαιρινά ταµεία. Ετσι τρία χρόνια µετά µε την Αγκαθα Κρίστι ξανά! Το «Le crime est notre affaire» – Ειδικότης µας το έγκληµα – βασίζεται στη µικρή ιστορία της θρυλικής Αγγλίδας «Ρarners in Crime». Οπου η θεία Μπαµπέτ καθώς λαγοκοιµάται στο τρένο, βλέπει ξαφνικά από ένα παράθυρο απέναντί της, στη διασταύρωση αµαξοστοιχίας, κάποιον άντρα να στραγγαλίζει µια γυναίκα που φορούσε κόκκινα γάντια. Βλέπει την πλάτη και όχι το πρόσωπό του. Τρέχει, φωνάζει, αλλά κανείς δεν την πιστεύει. Ούτε πτώµα ούτε ίχνη ούτε γάντια. Την ίδια εκείνη στιγµή το ζεύγος Προυντάνς και Μπελισάρ Μπέρεσφορν (ένας συνταξιούχος συνταγµατάρχης των µυστικών υπηρεσιών) σκυλοβαριούνται του κερατά. Η είδηση που κοµίζει η θεία Μπαµπέτ, η καλύτερη ευκαιρία για να διακόψει η Προυντάνς κάθε σχέση µε πλήξη και απραξία. Ετσι εντοπίζοντας το σηµείο της διασταύρωσης των δύο τρένων, καταλήγει σε έναν παλιό πύργο µε την ονοµασία «Η κοιλάδα των λύκων». Και παριστάνοντας τη µαγείρισσα, αρχίζει να ψάχνει στα ενδότερα και µουχλιασµένα δωµάτια ενός «κρυφού» µουσείου. Κι έτσι πέφτει στο πτώµα µιας κοπέλας που αυτή τη φορά δεν φοράει γάντια!

Με λεπτό, ευχάριστο χιούµορ, µε ταιριαστές, στο ύφος της ταινίας, παρουσίες (ανάµεσά τους και η Κιάρα Μαστρογιάνι, ο Κλοντ Ρις και ο Ιπολίτ Ζιραρντό) αλλά δυστυχώς το όνοµα του δολοφόνου το αντιλαµβάνεται ο θεατής από τα µισά της πλοκής. Ετσι κι αλλιώς περνάς την ώρα σου αξιοπρεπώς!

«Ειδικότης µας το έγκληµα»

Από µικρή ιστορία της Αγκαθα Κρίστι Το πτώµα φορούσε κόκκινα γάντια Ευπρεπές, διασκεδαστικό, µε µυστήριο µισό

Βαθµοί = 5½

(χµ!)

Αλεν, Μπόγκαρτ και σουρεαλισµός

Αλλη επανέκδοση αυτής της εβδοµάδας «Ωραίος και σέξι» (Ρlay it again Sam). Με τον Γούντι Αλεν του 1972 ως σεναριογράφος και πρωταγωνιστής υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Χέρµπερτ Ρος που µόλις πριν από τρία χρόνια είχε υπογράψει την επιτυχία «Goodbye Μr.

Chips» µε τον Πίτερ Ο’ Τουλ.

Ο Γούντι λοιπόν που µέχρι τότε είχε σκηνοθετήσει «Πάρε τα λεφτά και τρέχα» (1969), «Μπανάνες» (1971)

και «Ολα όσα πρέπει να ξέρεις για το σεξ», εναποθέτει την τύχη του σε έναν άλλο σκηνοθέτη. Ρίσκο; Λάθος… Επιτυχία… Ο Ρος καταφέρνει να αποτυπώσει στο σελιλόιντ το ιδιαίτερο, σαρκαστικό πνεύµα του Γούντι… Αλλωστε η ιστορία – που θα την ξαναβρούµε σε πλήθος επερχόµενων ταινιών του – κοστουµάκι στα µέτρα του. Δηλαδή ο Αλαν Φέλιξ (Γούντι Αλεν) ένας νευρωτικός κριτικός κινηµατογράφου στο Σαν Φραντσίσκο, βρίσκεται από τη µια στιγµή στην άλλη µε τα παπούτσια στο χέρι. Το κορίτσι του (Σούζαν Ανσπαχ) τον εγκαταλείπει γιατί µαζί του δεν αντέχει. Ετσι ο µικροσκοπικός και ανασφαλής κριτικός πέφτει σε µελαγχολία που για να τη θεραπεύσει αρχίζει σε κάθε δύσκολη στιγµή να «βλέπει» µπροστά του τον Χάµφρεϊ Μπόγκαρτ από την «Καζαµπλάνκα». Αποτέλεσµα; Με τις σκληρές συµβουλές του tough guy Μπόγκι, ανορθώνεται η γκρεµισµένη αυτοπεποίθησή του κι έτσι καταλήγει στην αγκαλιά της Νταϊάν Κίτον! Εξυπνο, πρωτότυπο για την εποχή του, διασκεδαστικό και φυσικά αυθεντικό!

«Η διακριτική γοητεία της µπουρζουαζίας» (Le charme discret de la Βourgeoisie). Το θρυλικό και άκρως – για τη µεγαλοαστική αφρόκρεµα – σαρκαστικό φιλµ του Λουί Μπουνιουέλ και του 1972. Με Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης παραγωγής (1973) και πρωταγωνιστές Φερνάντο Ρέι, Ντελφίν Σεϊρίνγκ, Στεφάν Οντράν, Ζαν Πιερ Κασέλ. Μια παρέα µεγαλοαστών γύρω από ένα δείπνο που καταλήγει σε σουρεαλιστικό γλέντι τρελό. Ο Μπουνιουέλ, µε το γάντι, τους κάνει κιµά!

«Ωραίος και σέξι»

Γούντι Αλεν µε…
Χάµφρεϊ Μπόγκαρτ Ερωτικές συµβουλές από «Καζαµπλάνκα»

Βαθµοί = 7

(χα χα χα)

Βαθµοί = Κλασικό!

{{{ video }}}
«Τι απ” όλα σου αρέσει, το στήθος ή οι ρώγες µου;»

Με την πρώτη σκηνή ο Γκοντάρ βάζει το ζήτηµα στις σωστές του διαστάσεις. Η ταινία είναι Σινεµασκόπ. Τα χρώµατα από το βαθύ κόκκινο στο µπλε το ψυχρό. Και όλο το γιγαντιαίο κάδρο γεµάτο από ένα κρεβάτι. Και το κρεβάτι γεµάτο από τη θεόγυµνη Μπαρντό. Μπρούµυτα δυστυχώς. Δεν µε χαλάει καθόλου. Ο φακός του Ραούλ Κουτάρ (του φωτογράφου) πηγαινοέρχεται. Από τους αστραγάλους µέχρι τον λαιµό.

Ενδιαµέσως καρφώνεται στο πίσω µέρος το τορνευτό. Σαν να γλείφει σάρκα καυτή και τραγανιστή. Ακούγεται πορνό αλλά το ζήτηµα είναι συναισθηµατικό, όπως συµβαίνει. Πρώτα κρεβάτι τρελό και ύστερα ρωτάει εκείνη «baby δεν ψάχνουµε και λίγο τη σχέση µας;». Καθώς λοιπόν ο φακός γλείφει την Β-Β, εκείνη διαρκώς ρωτάει τον βαριεστηµένο Πικολί που διαρκώς, από το πρώτο πλάνο, κυκλοφορεί µε καπέλο. «Γιατί φοράς καπέλο;». «Επειδή µ’ αρέσει ο Ντιν Μάρτιν στο “Some came running” (Το στίγµα του κολασµένου του Βινσέτε Μινέλι και του 1958)». Ρωτάει λοιπόν: «Πολ σ’ αρέσουν οι αστράγαλοί µου;». «Φυσικά». «Οι γάµπες µου;». «Φυσικά». «Οι µηροί µου;». «Ούτε συζήτηση». «Τι απ’ όλα προτιµάς, το στήθος ή τις ρώγες µου;». Ακολουθεί απειροελάχιστη σιωπή και µετά: «Και τα δύο». Εµένα να δεις!

Το στόρι εντελώς σχηµατικό. Ο Πολ λαµβάνει από τον αµερικανό παραγωγό Τζέρεµι Πρόκος µια επιταγή δέκα χιλιάδων δολαρίων για το σενάριο µιας πέτσινης «Οδύσσειας» που σκηνοθετεί ο Φριτς Λανγκ. Οι αναφορές κλασικές. Ο σεναριογράφος ξεπουλιέται προκειµένου να εξοφλήσει το δάνειο για το καινούργιο διαµέρισµά του. Ο (γερµανός) σκηνοθέτης ξεπουλιέται στο Χόλιγουντ. Και ο αµερικανός παραγωγός µε τα λεφτά του αγοράζει τα πάντα. Ακόµα και τις γυναίκες.

Κυκλοφορεί µε ένα κατακόκκινο σπορ κονβέρτιµπλ, ανοίγει την πόρτα στην Καµίλ, τη γυναίκα του Πολ, την κλείνει, φουλάρει και λέει στον σύζυγο «πάρε ταξί, πίσω θα στριµωχτείς». Ενδιαµέσως όλων αυτών σουλατσάρει και µια ιταλίδα διερµηνέας, την οποία ψιλοχουφτώνει ο Πολ και η οποία φυσικά κάνει και άλλες εξυπηρετήσεις στον παραγωγό… Ο Αµερικανός µε αγγλικά. Ο Πολ και η Καµίλ µε γαλλικά, ο Φριτς Λανγκ µε γερµανικά… Η διερµηνέας µε όλα αυτά…

Από καιρού εις καιρόν ο Αµερικανός βγάζει από το τσεπάκι του µικρό χαρτάκι και διαβάζει από ένα τσιτάτο, σαν κι αυτό: «Οι σοφοί ποτέ δεν επιδεικνύουν την ανωτερότητά τους στους κοινούς θνητούς».

Πολύ σωστά. Που µεθερµηνευόµενο πάει να πει ότι ο Αµερικανός αν και αγοραίος, είναι ο µόνος αυθεντικός. Ο Πολ δεν θέλει αλλά αναγκάζεται να γράψει το σενάριο το αµερικανικό. Ο Πολ θέλει και δεν θέλει την Καµίλ. Η Καµίλ θέλει και δεν θέλει τον Πολ. Η Ιταλίδα δεν έχει πρόβληµα να πάει µε όλους.
{{{ video }}}
Οι περισσότερες σκηνές διαδραµατίζονται στο διαµέρισµα του ζευγαριού. Εκείνος τυλιγµένος µε λευκό σεντόνι (το ψυχρό). Η Καµίλ µε κόκκινο (το ερωτικό). Η σχέση τελειωµένη. Προς το παρόν ουδείς το παραδέχεται αυτό. Αµηχανία, βαρεµάρα, επανάληψη των ίδιων φράσεων. Απαντήσεις χωρίς περιεχόµενο. Τα αισθήµατα έξω από το σπίτι. Ετσι όλοι και όλα εκπίπτουν. Ο έρωτας, οι σχέσεις, η τέχνη, οι καλλιτέχνες. Τα πάντα. Αυτά που είπε τρία χρόνια πριν ο Μικελάντζελο Αντονιόνι στο αριστούργηµά του «L’ Αvventura» (Η περιπέτεια), ακριβώς τα ίδια λέει και ο Γκοντάρ. Καθόλου τυχαίο που η ερωτική πράξη και η ολοκλήρωση της ταινίας συντελούνται off screen. Εκτός οθόνης. Ο θεατής βλέπει τα ενδιάµεσα, τα «περιττά». Το τέλος µιας σχέσης και η αρχή µιας αγοραίας… τέχνης. Η απόλυτη περιφρόνηση στα αισθήµατα, τον άνθρωπο, την έµπνευση και τη δηµιουργία. Αυτά που συµβαίνουν και που βιώνουµε σήµερα, έγιναν ταινία το 1963. Τhat’s the end my friend!

«Η περιφρόνηση»

Μπριζίτ Μπαρντό µε Μισέλ Πικολί Το τέλος µιας σχέσης

Βαθµοί = Η απόλυτη ερωτική ταινία του Γκοντάρ!