Οταν η Μελίνα έπαιζε σε παιδικό θέατρο

Η πρωταγωνιστική εμφάνιση της Μελίνας Μερκούρη στο σανίδι έγινε το 1949 με το Θέατρο Τέχνης του Κουν, ως Μπλανς Ντιμπουά στο «Λεωφορείον ο πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς, ενώ στο πανί πρωτοεμφανίστηκε και θριάμβευσε το 1955, ως Στέλλα στην ομώνυμη ταινία του Κακογιάννη. Ωστόσο η κατοπινή βουλευτίνα και υπουργός Πολιτισμού (1981-1989) του ΠΑΣΟΚ, είχε δείξει τις καλλιτεχνικές της ανησυχίες από πολύ νωρίτερα. Από τότε που ήταν παιδούλα- η εγγονή του δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη και κόρη του πολιτευόμενου με τον Κονδύλη βουλευτή Σταμάτη Μερκούρηδηλαδή πολύ πριν πάει να σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Η Αλκη Ζέη ζωντανεύει την πρώτη εμφάνισή της σε μια παράσταση για παιδιά, το 1935, μόλις ο παππούς της έχει αποσυρθεί ύστερα από 20χρονη λαμπρή καριέρα στην τοπική αυτοδιοίκηση, νικημένος από τον Κ. Κοτζιά. Μαζί φωτίζεται και η αθηναϊκή ατμόσφαιρα λίγο πριν επιβάλλει τη δικτατορία του ο Μεταξάς, ο οποίος και θα εκτοπίσει τον πατέρα της Μελίνας.
Πρέπει να πήγαινα στη Γ΄ Δημοτικού και η αδελφή μου στη Δ΄ γιατί μέναμε ακόμα στο Μαρούσι. Θά ΄τανε ο χειμώνας του τριάντα πέντε. Τόσο παλιά. Θα κατεβαίναμε, όπως λέγαμε τότε, στην Αθήνα να πάμε με τη μαμά στο θέατρο. Θέατρο για παιδιά δεν υπήρχε κείνα τα χρόνια. Εμείς από θέαμα είχαμε δει τα «Πίκκολι», τις μαριονέτες του Ποντρέκα που είχαν έρθει από την Ιταλία και έπαιζαν στο Φάληρο. Παρ΄ όλη τη… φοβερή απόσταση, Μαρούσι – Φάληρο, η μαμά που είχε πολλή αγάπη στο θέατρο κι ήθελε να μας μυήσει από μικρές, μας πήγε.

Τώρα όμως θα βλέπαμε αληθινό θέατρο. Επαιζαν στην Αθήνα στο θέατρο «Κεντρικόν», ένα έργο για παιδιά του Γρηγορίου Ξενόπουλου.

Τον Ξενόπουλο τον ξέραμε καλά από τη «Διάπλαση των παίδων» κι αν πέφταμε λίγο μικρές για να διαβάζουμε τις επιστολές του με το γνωστό «Σας ασπάζομαι, Φαίδων», διαβάζαμε όμως με μανία αυτά που έγραφε για πιο μικρά παιδιά με την υπογραφή: η θεία Μάρθα.

Το έργο που θα βλέπαμε λεγότανε «Το φόρεμα της κυρίας» κι όπως μας είπε η μαμά έπαιζε ένα κοριτσάκι πιο μεγάλο από μας.

Μεγάλη αγωνία να ξημερώσει κείνη η Κυριακή που θα πηγαίναμε στην παράσταση. Πρώτα πρώτα έπρεπε να μη βρέχει γιατί ο μπαμπάς μόλις έπεφτε μια σταγόνα, αν ήτανε καθημερινή και είχαμε σχολείο μάς έβαζε να φορούμε γαλότσες αδιάβροχα κασκόλ κι ας έβγαινε ώς το μεσημέρι ήλιος. Αν ήτανε Κυριακή δεν το κουνούσαμε από το σπίτι. Και καλά εγώ που πάθαινα κάθε τόσο αμυγδαλές, η αδελφή μου όμως που δεν αρρώσταινε ποτέ, ούτε όταν όλη της η τάξη έπαθε κοκκύτη; Ευτυχώς η Κυριακή ξημέρωσε ηλιόλουστη. Βάλαμε τα καλά μας. Εγώ ένα κοκκινωπό φόρεμα, με πιετάκια από τον λαιμό ώς το στήθος, ένα στρογγυλό γιακαδάκι και μανίκια μπαλονάκια. Της αδελφής μου ήταν ακριβώς το ίδιο σχέδιο αλλά σε μπλε ρουά. Ετσι ήταν καταγραμμένο. Τη μεγάλη την ντύνανε σε αποχρώσεις μπλε έως θαλασσί κι εγώ στο κόκκινο ώς το ροζ. Τόσο που οι συγγενείς και φίλοι μας φώναζαν: Το κόκκινο και το μπλε. Κι έφτασε να γίνω δεκάξι χρονών για ανακαλύψω πως μου πάνε τα θαλασσιά. Εκείνη όμως που ήταν αχτύπητη στο ντύσιμό της ήτανε η μαμά μας. Εκτός που ήταν πολύ όμορφη, είχε και εξαίρετο γούστο. Τη θυμάμαι να ξεφυλλίζει περιοδικά μόδας, ύστερα να φωνάζει μοδίστρα στο σπίτι και να κλείνονται όλη τη μέρα σ΄ ένα δωμάτιο που το λέγαμε το πρόχειρο, που εκεί βρισκότανε η ραπτομηχανή Σίνγκερ, που δούλευε με το πόδι, η σανίδα του σιδερώματος και ένα σίδερο που το λέγανε βαποράκι. Το γέμιζαν κάρβουνα και το κουνούσαν στον αέρα ν΄ ανάψει.