Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβληµά σας η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!)
είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (µε ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδροµική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80 115 28 Αθήνα

Ο φόβος της θεούσας

Αγαπητή Φοίβη, Και εγώ έχω τα νεύρα µου, αλλά η περίπτωσή µου είναι… συγγενής.

Επίτρεψέ µου σήµερα µια παρένθεση στα βαριά θέµατα της επικαιρότητας για ν’ αναφερθώ στις θεούσες που µας προέκυψαν σαν επιδηµία εσχάτως. Διευκρινίζω πως είµαι… καλή (;) χριστιανή και πιστεύω στον Θεό.

Συναντώ παλιές, αγαπηµένες φίλες, αγκαλιαζόµαστε όπως τότε, εγώ φλυαρώ ακαταπαύστως, που λέει και η Ζυράννα, όπως τότε, µα εκείνες δεν είναι πια εδώ, παρ’ όλο που σε ακούνε µετά πλείστης σπουδής. Ισχυρίζονται πως τώρα έχουν άλλη αποστολή σ’ αυτή τη ζωή. Αν στην κουβέντα αναφερθείς σε κάτι ευχάριστο που σου συνέβη, εκείνες µε ύφος αυστηρό όπως κάποιων θυµωµένων αγίων στις εκκλησίες, υψώνουν το δάχτυλο προς τον ουρανό, υπονοώντας πως είναι θείο δώρο.

Δεν µ’ αρέσουν οι εξαρτήσεις, αλλά µε τις επιλογές των ανθρώπων ποτέ δεν διαφώνησα, αναγνωρίζοντας πόσο σηµαντικό είναι σήµερα να βρεις κάτι που σε ανακουφίζει. Ούτε θέλω να θίξω φιλοσοφικά θέµατα που δεν κατέχω.

Απλά αναρωτιέµαι για τα πιθανά αίτια του φαινοµένου. Ανασφάλεια; Αδυναµία συµπόρευσης; Ηττοπάθεια; Ενοχές; Ή ο φόβος γενικά, του θανάτου ιδιαίτερα;

Στο Μεξικό όπου βρέθηκα κάποτε, Οκτώβρης ήταν νοµίζω, γιορταζόταν η µέρα των νεκρών. Τα ζαχαροπλαστεία γεµίζουν άσπρες, πλουµιστές τούρτες – νεκροκεφαλές και οι Μεξικάνοι τρελαίνονται να τις αγοράζουν. Ετσι γαλουχούνται, όσο γίνεται, στο να µη φοβούνται τον θάνατο. Μήπως ταιριάζει στην περίπτωση;

Ευχαριστώ και καλό καλοκαίρι.

Κατερίνα Κ. Αααααχ, πείτε τα και στους πολιτικούς µας – ειδικά σ’ αυτούς που πλούτισαν τα τελευταία χρόνια πολύυυυυυ, αγαπητή Κατερίνα. Που δεν τον έχουν, φαίνεται, αυτόν τον φόβο, οι αθεόφοβοι (προσέξατε το… υπονοούµενο;). Που νοµίζουν ότι η εξουσία και η ασυδοσία και η λαµογιά τους θα ισχύουν εσαεί – και στο επέκεινα! – και πως τα σάβανα έχουν πολύυυυυ µεγάλες τσέπες. Πείτε το στους πολιτικούς µας. Μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να γίνουν θεούσες. Τουλάχιστον όχι κατ’ ουσίαν, όσο κι αν το πουλάνε κι αυτό για ψηφουλάκια!


Πετάς κυπαρισσόµηλο κι εγώ πετάω µήλο…

Αγαπητή Φοίβη, Διάβαζα δηµοσίευµα των «ΝΕΩΝ», όπου γινόταν αναφορά στην εκτεταµένη φοροδιαφυγή που διαπίστωσαν οι ελεγκτές του ΣΔΟΕ σε νησιά µε αυξηµένη τουριστική κίνηση (π.χ. Μύκονο, Σαντορίνη, Μήλο κ.λπ.). Ας κάνουν καµιά βόλτα και σε λιγότερο δηµοφιλή (π.χ.

Κάλυµνος) για να διαπιστώσουν ότι και εκεί ο χορός καλά κρατεί.

Γιάννης Μπαζός Αααααα, δεν θα µπορέσουν, αγαπητέ Γιάννη. Στα «κοσµικά» νησιά είναι το πολύ το χρήµα (µε κάθε έννοια…). Επίσης, και που τη διαπιστώνουν τη φοροδιαφυγή σάµπως τι κάνουν; Κάτι θεαµατικό το πολύ πολύ (να βγάλουν κάποια ονόµατα ή να τα αφήσουν να διαρρεύσουν) και… πάπαλα.

Τους θυµάστε τους δύο µεγαλοχρεώστες του Δηµοσίου στη Θεσσαλονίκη – κοντά 300 εκατ. ευρώ σε φόρους έκαστος; Θυµάστε κάτι καναλάρχες, κάτι µεγαλοσχήµατους «επιχειρηµατίες» µε εκατοµµύρια χρέη; Ε, έγινε τίποτα; Ακόµη δεν τα χρωστάνε;


Τι κοροϊδία…

Αξιότιµη κυρία Αθηναίου, Με λύπη µου διαπιστώνω ότι εµάς τους µαθητές οι εφηµερίδες µάς αναφέρουν µόνο κατά την περίοδο των Πανελλαδικών, περίοδο κατά την οποία οµολογουµένως βρισκόµαστε στο προσκήνιο µε την αγωνία στο ζενίθ.

Βλέπετε όλο τον υπόλοιπο χρόνο η Παιδεία δεν «πουλάει». Κανείς δεν ασχολείται αν οι παρεχόµενες γνώσεις του σχολείου είναι επαρκείς, τα βιβλία καλογραµµένα, το σχολικό περιβάλλον φιλικό, αν η ενισχυτική διδασκαλία υπολειτουργεί. Στο σχολείο µου ούτε καθηγητές δεν είχαµε φέτος! Αλλά ακόµα και αυτές τις γνώσεις που δεχόµαστε, τις παίρνουµε άκριτα και τις αποµνηµονεύουµε χωρίς ουδεµία επεξεργασία.

Ολα είναι ένα παιχνίδι… Παιχνίδι στις πλάτες µας για να ανθήσει η παραπαιδεία. Γιατί η µάθηση δεν είναι πλέον το εφόδιο για τις πύλες του αύριο αλλά εµπορική αγορά. Δεν είµαι σε θέση να κατηγορήσω κανέναν για αυτή την αποτρόπαια κατάσταση, ούτε µπορώ να πω µε βεβαιότητα αν φταίει το κράτος, το υπουργείο, οι καθηγητές ή ακόµα και εµείς οι µαθητές που έχουµε µάθει στα έτοιµα και έχουµε πάψει να αγωνιζόµαστε. Βλέπετε, έτσι µας µάθανε. Ακούµε για κρίση (οικονοµική, αξιών κ.λπ.)

αλλά δεν έχουµε στην ουσία καταλάβει τίποτα. Εχουµε άλλα όνειρα. Και θέλουµε να µάθουµε τόσα πολλά, όµως δεν βρίσκεται κανένας να µας διδάξει…

Σας ευχαριστώ που µου δώσατε την ευκαιρία να εκφράσω τις απόψεις µου.

Μετά τιµής, Παναγιώτα Μπάλτα, µαθήτρια – προσεχώς – της Β’ Λυκείου Ζαχάρω Τα έχουν πει οι Αctive Μember, αγαπητή Παναγιώτα: «Φυτώριο, καλό, εντατικό, / σε ένα κολέγιο που λες ιδιωτικό / λαµπρό το µέλλον / γιάπης µε φράγκα / κι αν την χωθείς και σε στοά σε κάνουν µάγκα. / Τη λέν’ παιδεία, τι κοροϊδία / λαπαδιασµένα τα όνειρά τους τι αηδία / αυτά τα αδέρφια χάνονται εδώ στο δυο χιλιάδες / και φταίτε εσείς ρε πατεράδες και µανάδες».