Λευκή μαγεία

Καρτ ποστάλ με κίνηση. Σε όλους αρέσει το παλιό που είναι καινούργιο (ακόμη και σε όσους λένε πως δεν τους αρέσει). Οπως όταν ο Μayer Ηawthorne πήρε το πικάπ και πήγε πισίνα, μετά ήρθαν τα κορίτσια με τα μαγιό και τα κοκτέιλ. Σωστά το σκέφτηκε η Stones Τhrow (η δισκογραφική) ντάλα Ιούλιο, πήρε το «Υour Εasy Lovin΄ ain΄t pleasin» και «ανέβασε» το βιντεάκι. Και τώρα όλοι το στέλνουμε ο ένας στον άλλον με ευχές. Καλές βουτιές.

Ο ήχος της πόλης στο mute. Τα τζιτζίκια μπροστά. Το καλοκαίρι σαν μουσική ταινίας. Κάπου ανάμεσα σε αυτά, λίγη λευκή μαγεία. Πολύ πιθανό ο Ceo ο Σουηδός να εμπνεύστηκε από τη Χώρα της Αμοργού όταν έφτιαχνε το «White Μagic». Τότε θα πεις, πού πήγε το μπλε; Μα, στη μουσική. Η πιο θαλασσένια μουσική που άκουσα τελευταία (και δεν πάω πουθενά χωρίς τις κιθάρες του Dick Dale). Ο Ceo κρατάει τα μυστικά του, αλλά προκαλεί τους ενδιαφερόμενους να τσεκάρουν http://www.

ceoceoceoceoceo. com/

«Sun Was Ηigh (so was Ι)» από Βest Coast με επιρροές: Καλιφόρνια, Κόνι Φράνσις, Στίβι Νικς και γάτες.

Στην «Καλύτερη Παραλία» θα βρεις την Μπέθανι Κοζεντίνο με την κιθάρα της να ετοιμάζεται για μεγάλες δουλειές, τώρα που η Rough Τrade βγάζει το δισκάκι.

Σε λίγο θα τρέχει εδώ κι εκεί και θα αναπολεί τις ήσυχες ημέρες στην παραλία.

Ενα έχω να της πω: κάν΄ το όπως ο Τζακ (που λέγαμε τις προάλλες) Τζόνσον.

«Εverybody is somebody΄s fool» τραγουδάει η Κόνι Φράνσις, ενώ πέφτουν τα γράμματα στο «Μad Μen», τη σειρά που έδεσε μια για πάντα μαζί τσιγάρα, κοστούμια, απιστίες, Κόνι με καλώδια τηλεφώνου στην καρδιά της ασύρματης εποχής.