Καλοκαίρι

#Το καλοκαίρι είναι πάντα, νομίζω για όλους, σχεδόν αυτόματος ο συνειρμός στους ποιητές της γενιάς του ΄30. Είναι το τοπίο που τραγούδησαν, είναι η θάλασσα που στραφταλίζει, η χαλάρωση που αφήνει το μυαλό να τρέχει γεφυρώνοντας εικόνες παλιές και καινούργιες, είναι η νοσταλγία των εποχών που διαμόρφωσαν ασυναίσθητα τη σχέση μας με αυτό το τοπίο και μας συγκινούν ο βράχος με το μοναδικό πεύκο, ο χρωματικός συνδυασμός ενός κυπαρισσιού ανάμεσα στις ελιές, μια ανθισμένη πικροδάφνη δίπλα στα αρχαία «ωραία ερείπια».

#Σαν να σταματάει ο χρόνος και η ιστορία όταν στο καράβι ελπίζεις ότι θα συναντήσεις για άλλη μια φορά ένα κοπάδι δελφίνια, μόνο που τα τελευταία χρόνια τα δελφίνια δεν έρχονται. Κοιτάζεις γύρω και πράγματι βλέπεις «παραπετάσματα βουνών/ αρχιπέλαγα/ γυμνοί γρανίτες»… Ομως δεν σε αφήνει ούτε το τοπίο ούτε η ποίηση να ξεχάσεις την ιστορία, είτε τη μικρή της μικρής ζωής σου είτε τη μεγάλη της «μεγάλης διάρκειας». Σε ακολουθεί η φωνή του Σεφέρη και γίνεται πραγματικότητα: «μου κάρφωσε το χέρι στην κουπαστή· μια σαΐτα τιναγμένη ξαφνικά· από τα πέρατα μιας νιότης βασιλεμένης»… #Υστερα στη στεριά διαπιστώνεις σε κάθε βήμα: «δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε πηγάδια/ δεν έχουμε πηγές/ μονάχα λίγες στέρνες άδειες κι αυτές». Και «στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει ολοένα ταξιδεύει». Οι άνθρωποι από την άλλη μεριά είναι γύρω μας έντονη εμπειρία της μεγάλης αλλαγής που ζούμε στην εποχή μας. Από τα κοντινά Βαλκάνια οι πιο πολλοί αλλά και από κάθε γωνιά της γης. Κι αναρωτιέσαι πώς «θα ταξιδέψει» η Ελλάδα στο μέλλον με αυτή τη μεγάλη αλλαγή, αν δεν κυριαρχήσει η αναγνώριση της ιστορίας.

#Ητανε μαύρες πολιτικά οι εποχές που επέβαλαν να ξεχάσουμε την ιστορία, όπως τις μνημονεύει ο Ελύτης καταμετρώντας την «ομορφιά» και επικαιροποιώντας καταλυτικά για σήμερα την επιβολή των μύθων αντί την αναγνώριση της ιστορίας: «Κι η πατρίδα μια τοιχογραφία/ μ΄ επιστρώσεις διαδοχικές φράγκικες ή σλαβικές/ που αν τύχει και βαλθείς για να την αποκαταστήσεις/ πας αμέσως φυλακή/ και δίνεις λόγο».