[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Με την ανατριχίλα στο µυαλό

Μ ήπως καταναλώνουµε περισσότερη ποίηση από όσο αντέχουµε; Μήπως υπάρχει κάποια ανισορροπία ανάµεσα στον λυρισµό και την κατανόηση της πραγµατικότητας; Θυµάµαι τώρα, µια φορά που γινόταν ένα συνέδριο µε θέµα «Οι διανοούµενοι και ο πόλεµος της Γιουγκοσλαβίας», οι οργανωτές είχαν καλέσει µόνο πεζογράφους, λες και δεν υπήρχαν ιστορικοί, δηµοσιογράφοι, πολιτικοί, επιστήµονες…

Καλή η λογοτεχνία, αλλά δεν είναι το κλειδί ερµηνείας των πάντων. Μήπως χρειάζεται οι γονείς να πάρουν τα παιδιά τους στα γόνατά ή να καθήσουν απέναντι, να τους µιλήσουν µε απλά λόγια για όσα θεωρούµε αυτονόητα και τελικά δεν είναι; Μήπως δάσκαλοι και καθηγητές πρέπει να εξηγήσουν ξανά και ξανά το νόηµα του να ζούµε σε κοινωνία, να έχουµε παραχωρήσει το δικαίωµα της βίας στο κράτος, να σεβόµαστε τους νόµους, να αγανακτούµε όταν δεν τηρούνται, να απαιτούµε να τους σέβονται όλοι;

Μήπως πρέπει να ακούσουµε την ιστορία ξανά αλλά µε άλλον τρόπο, να θυµηθούµε πόση βία επικρατούσε στην καθηµερινότητα επί αιώνες, πόσο αγωνίστηκαν οι άνθρωποι για να µπορέσουν να ζουν καλύτερα, πόσο δύσκολη ήταν η ζωή ακόµα και για τους γονείς µας, πόσες κατακτήσεις έχουµε κάνει που δεν τις εκτιµάµε πια; Κάποιο λάθος κάνουµε µε τη χρήση του λυρισµού και των τολµηρών αναλύσεων. Η δόση έχει ξεφύγει, µέσα στο µυαλό µας ξεµείνανε φράσεις ποιηµάτων και πνευµατικά πυροτεχνήµατα που ξαφνικά γίνονται εύφλεκτη ύλη στα όπλα του κάθε δολοφόνου. Και δεν έχουµε αρκετή λογική καβάντζα, µένουµε άφωνοι. Ή βλέπουµε να χρησιµοποιούνται λέξεις όπως «εκτέλεση», ενώ πια δεν γίνονται εκτελέσεις. Το κράτος, το µόνο που µπορεί να εκτελεί αποφάσεις θανατικής ποινής, έχει παραιτηθεί από το δικαίωµα αυτό, µετά από αγώνες µακροχρόνιους, µετά από αλλαγές, εξελίξεις προς το καλύτερο. Πρέπει να ξαναρχίσουµε από τα βασικά, να τα εξηγήσουµε όλα ξανά, και ποτέ να µη σταµατάµε.