Κουτσά στραβά

Ας το ξεκαθαρίσουμε. Ο Δημήτρης Δανίκας να επιλέγει τις 100 ταινίες που αγάπησε, από σήμερα και κάθε μέρα όλο το καλοκαίρι (αρχή με το Νο. 100 στη σελ. 6), όμως η στήλη δεν προτίθεται να του χαλάσει τις εκπλήξεις. Θα περιοριστεί στο Τοπ 10 των ταινιών που ζήσαμε. Εδώ να δείτε πως η ζωή μιμείται την τέχνη. Και πως η τραγωδία αυτής της ζωής δεν… έστιν ουν μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας- που μαθαίναμε κάποτε- αλλά κάτι σε «μωρό μου sorry αλλά έχω βρει καλύτερο αγόρι».

Στο Νο 10, λοιπόν, το «Αγάπη μου συρρίκνωσα τα παιδιά» και το καλάθι της νοικοκυράς και τις διακοπές… Που ξεκινήσαμε να το ζούμε από το «Αγάπη μου μεγέθυνα τα παιδιά», ήτοι το κράτος των δημοσίων υπαλλήλων. Που το ζούμε χρόνια τώρα, από εκλογές, σε εκλογές.

Στο Νο 9, «Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές»: Μία για τον φόρο εισοδήματος, μία για το ΕΤΑΚ. Μία για να πληρώσουμε τους ημιυπαίθριους στις Πολεοδομίες, μία για να ξαναπληρώνουμε άγνωστο για πόσο στο υπουργείο Οικονομικών…

Στο Νο 8, «Μερικοί το προτιμούν καυτό». Κυρίως οι κυβερνήσεις. Και κυρίως σε πατάτα. Που περνάει, καυτή, από χέρι σε χέρι. Τόσο που βαφτίσανε και κοτζάμ θεωρία με το όνομά της οι ελληνικές κυβερνήσεις. Κοσμοθεωρία!

Πατάτα, είπαμε; «Εμοιαζε με ψητή πατάτα, αλλά άξιζε πολλά», έλεγε η Κάθριν Χέπμπορν για τον μεγάλο έρωτα της ζωής της Σπένσερ Τρέισι (μάρτυς και η συνέχεια στη σειρά «Μεγάλοι έρωτες» από την «Εl Pais», σελ. 3). Είναι γρίφος πώς ένας άντρας συντηρητικός που απαιτούσε τη διαρκή προσοχή κατάφερε να διατηρήσει τόσο καιρό την αγάπη μιας γυναίκας η οποία στο Χόλιγουντ είχε θεωρηθεί εξ αρχής ότι ήταν προκλητική, ανεξάρτητη και πνεύμα αντιλογίας και στον κινηματογράφο ερμήνευε ρόλους ανεξάρτητων γυναικών, μαθαίνουμε. Και όμως, ίσχυε. Ισως γιατί όπως έλεγε η Χέπμπορν, «η αγάπη δεν έχει καμία σχέση με όσα περιμένεις να πάρεις, μόνο με όσα αναμένεται να δώσεις, δηλαδή τα πάντα»…

Κι αφού είμαστε στο ζεύγος, ας πάμε στο Νο 7: «Κοινωνικά σκάνδαλα». Μόνον που εδώ δεν μιλάμε για Κάρι Γκραντ και Κάθριν Χέπμπορν, αλλά για ροζ DVD σε πολιτικοοικονομικά σκάνδαλα τύπου Ζαχόπουλου (καμία σχέση με τον «Πρωτοσέλιδο έρωτα» με Νικ Νόλτε- Τζούλια Ρόμπερτς), βαθύ ροζ έως… καυτά DVD στα περίπτερα, πρωϊνάδικα, μεσημεριανάδικα και άλλα «κοινωνικά».

Στο Νο 6 έχουμε την ταινία «Οι τρελοί ληστές και τα κουλουβάχατα της Ιστορίας». Από την καυτή πατάτα στις «επίσημες» ληστείες και δη ατιμώρητες. Καθ΄ ότι οι δράστες μπορεί να είναι γνωστοί τοις πάσι, όμως η Δικαιοσύνη στα μέρη μας είναι πολύ τυφλή και δεν βλέπει τίποτα και κυρίως ούτε τους τρελούς ληστές ούτε τα κουλουβάχατα.

Στο Νο 5, «Για μια χούφτα δολάρια». Γιατί έχουμε και τους ευφημισμούς μας οι Ελληνες. Σαν τον Εύξεινο Πόντο που μόνον εύξεινος και φιλόξενος δεν είναι. Ετσι επιμένουμε και στη χούφτα και τα δολάρια. Ενώ μιλάμε πρώτον για αμέτρητα εκατομμύρια (από την προηγούμενη ταινία…) και για ευρώ.

Που κατεβάζουν τη δική μας αγοραστική αξία καθημερινά. Εξ ου και το ανέκδοτο:

«Χθες σταμάτησα σ΄ ένα βενζινάδικο και ζήτησα 10 ευρώ βενζίνη. Κι ο βενζινάς με ρώτησε: Είναι μεγάλος ο λεκές;»…

Στο Νο 4 «Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες». Με πρωταγωνιστές συνδικαλιστές δημοσίους υπαλλήλους με εκατομμύρια ευρώ στον προσωπικό τους λογαριασμό, εφοριακούς με πολλαπλάσια εκατομμύρια στον προσωπικό τους λογαριασμό, δημοσίους υπαλλήλους που πληρώνονται από δέκα διαφορετικές επιτροπές ταυτοχρόνως, υπαλλήλους της ΕΡΤ που δεν ξέρουν ούτε πώς είναι η είσοδος του Ραδιομεγάρου και που δεν θα τους πιάσει καμία απογραφή… Ολους σε ένα ξεκαρδιστικό γαϊτανάκι στο άγριο Φαρ Ουέστ του ελληνικού ονείρου («γίνε δημόσιος υπάλληλος, παιδάκι μου, να βολευτείς για τα καλά»).

Και όμως. Κάποιοι άλλουν έχουν- ευτυχώς- διαφορετικό ελληνικό όνειρο. Οπως το ζευγάρι των Νιλ και Τζέιμς που άφησαν τη Βρετανία για να ζήσουν και να δουλέψουν με την τέχνη τους στη μοναξιά (τον χειμώνα) της ακριτικής Σύμης (σελ.

12). Πολιτισμός, ανθρώπινες σχέσεις και χαμόγελο: αυτό δεν ήταν κάποτε ο ορισμός της Ελλάδας που χάθηκε, που χάσαμε; (ο ευρών αμειφθήσεται!)

Για να μην ξεχνιόμαστε, όμως, έχουμε στο Νο. 3 την «Τρόικα» ή «Τroika sur la piste blanche» (του 1937) για όσους εξακολουθούν να μην πιστεύουν πως η επελθούσα τρόικα είναι «ένα αμάξι που σκάρτα η φύση τό ΄χει φτιάξει στα πονηρά να μας πλευρίσει…», που λέει κι ο «Δερβίσης» των Σταμάτη Κραουνάκη- Λίνας Νικολακοπούλου.

«Μάτια ερμητικά κλειστά» στο Νο 2. Για όλα τα σκάνδαλα, τα εκατομμύρια που «καταναλώθηκαν», τις θαυμαστές χρεώσεις (από γραβάτες μέχρι κομμωτές)

στον δημόσιο κορβανά… Μόνο στα μέρη μας τα μάτια όσων θα έπρεπε να δουν και να κολάσουν τα εγκλήματα παραμένουν τόσο κλειστά- και δη τόσο ερμητικά.

Και στο Νο 1, «Εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες». Διαφωνεί κανείς; Γιατί όπως τραγουδά και η Sadahzinia, «από τις ονειρώξεις σου μαζεύεις τα παράσιτα,/ φαντασιώνεσαι τη δημοκρατία νοσοκόμα/ που το θερμόμετρο σου βάζει γλυκά στο στόμα./ Μικρέ μου γείτονα, καλοζωισμένε,/ η Δευτέρα είναι ο εφιάλτης σου καημένε,/ γι΄ αυτό απόψε οι δευτεράτζες σου λένε τις ειδήσεις,/ να μοιάζει χάπι εντ κι όμορφα να ξυπνήσεις».

Και για να κλείσουμε κινηματογραφικά, ελληνικά και με χαμόγελο, ας θυμηθούμε το λαϊκόν: «Τζέιμς Μποντ, Τζέιμς Μποντ θα γίνω/ για να σε αποκτήσω/ κι όλα για σένα αγάπη μου/ για σένα θα τα γκρεμίσω/ Θα γίνω, θα γίνω/ για σένα Τζέιμς Μποντ»…

koutsastraba@dolnet.gr