[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Επιθετικότητες

Ενα βράδυ στη Φωκίωνος Νέγρη συναντηθήκαμε με φίλες κι ενώ είχαμε λαχτάρα να βρεθούμε, το ρίξαμε σε συζητήσεις για αρρώστιες και θανάτους. Ολο λέγαμε, αμάν βρε κορίτσια, ας πούμε και τίποτε άλλο, κι όλο στα πένθιμα γύριζε η κουβέντα. Ωστόσο, έστω και μέσα από όλα αυτά η ευχαρίστηση της συνάντησης κυριάρχησε κι όταν ύστερα από ώρες βρεθήκαμε να κατηφορί- ζουμε Φωκίωνος, γελούσαμε λυτρωτικά επιτέλους. Μια στιγμή που θα θέλαμε να κρατήσει πολύ, αλλά ήταν ο σύντομος περίπατος του αποχαιρετισμού, ένα τετράγωνο ευτυχίας. Και πάνω εκεί, ενώ ανασαίναμε το ζεστό αεράκι που μας δρόσιζε επειδή ήμασταν ιδρωμένες, βλέπουμε ένα νεαρό ζευγάρι που καθόταν στο καγκελάκι της πρασιάς και μας κοιτούσε.

Μας κοιτούσε με μίσος, λες και κάτι κακό τούς είχαμε κάνει, με ύφος συνοφρυωμένο, μάτια στενεμένα από κακία. Ενιωσα το γέλιο να κόβεται και θύμωσα. Θα γελάω, πείσμωσα, και ξαναγέλασα. Με λίγη προσπάθεια, είναι αλήθεια. Περνώντας δίπλα τους, η κοπέλα μάς φώναξε «α ρε χαζοχαρούμενες» με τόσο μίσος σαν να ήθελε η λέξη να μας χαστουκίσει. Κατά κάποιον τρόπο μας χαστούκισε, επειδή ήταν τόσο αναίτια και πέρα από οτιδήποτε θα περίμενε να ακούσει κανείς στον δρόμο. Υπήρχε κόσμος που περπατούσε, μηχανάκια που έτρεχαν στον πεζόδρομο, τηλεοράσεις που έπαιζαν δυνατά, παιδιά που φώναζαν, μικροπωλητές με CDs και κινέζικα παιχνίδια, αυτοκίνητα που καβαλούσαν τη γωνία για να παρκάρουν παράνομα, γινόταν δηλαδή η συνήθης φασαρία.

Σίγουρα δεν έκανε το γέλιο μας παραπάνω θόρυβο, κι ήταν ακατανόητο γιατί υπήρξε τόσο ενοχλητικό για το νεαρό ζευγάρι που θα μπορούσε να ασχολείται με τον εαυτό του. Εκτός αν είναι νέο χόμπι, ταιριαστό στη βίαιη ατμόσφαιρα, να σέρνεται στον δρόμο σαν φίδι η απόρριψη των περαστικών και να εκφράζεται επιθετικά έτσι για πλάκα.