Κουτσά στραβά

«Κάθε φορά είναι πιο βαθύ το χάσμα μεταξύ ευφυΐας και ενστίκτου. Ακόμη κι όταν ο ελέφαντας κακαρίζει από τη γρίπη των πτηνών»…

Ντάλα καλοκαίρι, πια. Καιρός για σουρεαλισμό. Αλλωστε έχουμε και άλλοθι με τη ζέστη. Να, σαν τις επιτροπές του υπουργείου Πολιτισμού που ενέκριναν τις εκδηλώσεις για το Ηρώδειο. Και που, προφανώς δίχως κριτήρια, με σουρεαλιστική αδιαφάνεια ως προς το ποιος, τι και γιατί, δίνουν, ας πούμε, το ρωμαϊκό ωδείο στον Ντέμη Ρούσσο και στη Βίκυ Λέανδρος, ενώ και τους δυο τούς είχαν απορρίψει παλαιότερα ως «ακατάλληλους».

Το αστείο είναι πως φέτος, καλοκαίρι κρίσης, θα μας μείνουν δύο τραγουδιστές διεθνούς «λάμψης» που όσο νά ΄ναι οι μεγάλες επιτυχίες τους έχουν συνδεθεί με την περίοδο της χούντας! Αν αυτό δεν είναι σουρεαλισμός, τι είναι; Η παραχώρηση του Ηρωδείου στην Αγνή Μπάλτσα (ξανά), αλλά όχι στην Τζέσι Νόρμαν και στη Μονσεράτ Καμπαγιέ; Η παραχώρηση στον Αγγελάκα με τον Ψαραντώνη (που τους είχαν επίσης απορρίψει πέρυσι!) αλλά όχι στο αφιέρωμα Τσιτσάνη; Ο αποκλεισμός της Ορχήστρας Μίκη Θεοδωράκη αλλά η «έγκριση» αφιερώματος στον Μάνο Χατζιδάκι- ξανά- από Μάριο Φραγκούλη; Ρεαλισμέ; Ορίστε, δεν απαντά. Αρα… σουρεαλισμός!

«Χάρη σε ένα ηλιακό ρολόι και ένα χειρός κάθε στιγμή δείχνει την ώρα που ποθούμε περισσότερο» λέει και ο μεγάλος σουρεαλιστής της γραφής, της ποίησης, του θεατρικού λόγου, των εικαστικών και του Κινήματος του Πανικού, Φερνάντο Αραμπάλ, που θα έρθει στα μέρη μας για το Α΄ Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ της Τήνου (μάρτυς και η συνέντευξή του στη σελ. 8).

«Μου λένε ότι υπάρχει ένας σχιζοφρενής που μιλά με τον Θεό χάρη στα θεατρικά μου έργα», παρατηρεί. Κι εμείς αρχίσαμε να συνομιλούμε όλο και περισσότερο, μαθαίνουμε από έρευνα, με τα παγκάρια των εκκλησιών, τώρα, με την οικονομική κρίση. Τα παράλογα μέτρα κι ο παραλογισμός των ημερών μάς σπρώχνουν σε απονενοημένα διαβήματα. Το χρηματίζουμε το θείον που κατοικεί μέσα μας, από το υστέρημά μας, μπας και μας λυπηθεί, φαίνεται.

Και σφίξαν΄ οι ζέστες. Και δεν έχουμε δει ακόμη τα χειρότερα. «Το ότι οι ρινόκεροι τραγουδούν είναι από μόνο του αρκετά ενοχλητικό, αλλά το ανυπόφορο είναι ότι πετούν κιόλας» (μεγάλε Αραμπάλ!).

«Δεν υπάρχουν καν πορνογραφικά σχέδια σε σύστημα μπράιγ για τους τυφλούς;» αναρωτιέται ο Αραμπάλ. Την ώρα που άλλη έρευνα δείχνει πως έχουν φτάσει δύο στα δέκα Ελληνόπουλα να μπαίνουν σε πορνογραφικές σελίδες.

Ισως για να μπορούν αργότερα να αντέξουν το σκληρό πορνό της ζωής μας…

Κρίση, είπατε; Εχει κι αυτή τις σουρεαλιστικές της λύσεις. Πάρτι που δεν μπορείτε να φανταστείτε. Διότι η νεώτερη γενιά, στερημένη από οράματα και θάματα (να επισημάνουμε εδώ ότι, σύμφωνα με την έρευνα, οι νεώτεροι το σνομπάρουν το παγκάρι της «επικοινωνίας» με το θείον). Πάρτι από νωρίς σε σήραγγες, υπόγειες διαβάσεις, παραλίες, αλάνες. Πάρτι χρήσιμα («μια αλάνα στο Μεταξουργείο, που αποτελούσε πηγή μόλυνσης, βάλαμε γαλότσες, την καθαρίσαμε, την ασβεστώσαμε, τοποθετήσαμε παιχνίδια, εγκαταστήσαμε έκθεση φωτογραφίας και κατόπιν κάναμε πάρτι» λένε οι οργανωτές) και λιγότερο χρήσιμα (όπως η «κατάληψη αιγιαλού» κατά την Αστυνομία, στην παραλία της Βούλας). Σουρεάλ; Γιατί όχι;

(μάρτυς και το ρεπορτάζ στη σελ. 6).

Ευτυχώς που τούτη η νέα διασκέδαση του μετα-ΔΝΤ Ελληνα ξεκινάει κατά τις εννιά ή δέκα το βράδυ κόντρα στον σουρεαλισμό της ελληνικής αρχοντοχωριατιάς του σκυλάδικου, που αν δεν πάει δώδεκα δεν λαλεί η κάθε καρακαηδόνα πίστας. Κι αν δεν πάει έξι, ο Ελληναράς πίστας δεν μαζεύεται, προτού να κάψει σε γαρίφαλο και ψευτογκλαμουριές όσο μαύρο χρήμα έχει κλέψει από την εφορία (πέρα από όσα «πέρασε» στην off-shore για να αγοράσει με leasing τη γυαλιστερή αμαξάρα που οι παρκαδόροι τού την έχουν μοστράρει πρώτο πάρκινγκ πίστα, φαρδιά πλατιά, στο πεζοδρόμιο του «μαγαζιού», για να την παίρνει μάτι ο καθείς)…

Οσουρεαλισμός κυκλοφορεί ελεύθερος. Και στο Χόλιγουντ με καταβολές στον αλμοδοβαρικό σουρεαλισμό. Οπως το νιόπαντρο ζεύγος Μπαρδέμ- Κρουζ (όπως θα διαπιστώσετε από την επόμενη σελίδα).

Στο «Vicky Cristina Βarcelona» του Γούντι Αλεν, εκείνος πρότεινε στα δυο κορίτσια, τη Ρεμπέκα Χολ και τη Σκάρλετ Γιόχανσον, να κοιμηθούν και οι τρεις στο κρεβάτι. «Ηταν από τις πιο απολαυστικές στη ζωή μου. Με αντιπροσωπεύει απόλυτα», ήταν η ατάκα του Χαβιέ.

Οχι ότι του ξέφυγε η δασκάλα των Αγγλικών του: «Μου μαθαίνει Αγγλικά στο κρεβάτι» (Τιραμι-Θού Κύριε, φυλακή τω θτόματί μου). Και αίφνης, παντρειά! Κάτι ξέρει ο σουρεαλιστής Αραμπάλ που λέει πως «το ψέμα είναι μια άχρηστη και ύποπτη συμφωνία με την αυτοκτονική λύσσα καθενός».

Αυτοκτονική λύσσα, είπατε; Δεν προτιμάτε να εκτελέσετε κάτι σε σουρεάλ ελληνική, ερωτική, κουλτουριάρικη πραγματικότητα, όπως την εκτελεί ο Δημήτρης Σταρόβας; «Παναγιά μου…/ Την καταριέμαι τη στιγμή/ μες στη σχολή που μπήκες/ και από τούδε κι εφεξής/ απ΄ τη καρδιά μου βγήκες. / Πάμε…/ Θεατρικές καταβολές έχει το φέρσιμό σου/ το ενισχυμένο σου εγώ κι ο σουρεαλισμός σου/ με σκοτώνουν, με σκοτώνουν…/ Γκροντοφσκικά μου φέρθηκες/ κι ΄γώ αποζητούσα/ ένα σου χάδι αληθινό/ γλυκιά μου Καγκεμούσα»!

koutsastraba@dolnet.gr