Η πρωτότυπη Γιόκο Ογκάουα

Το πρώτο πράγμα που ρώτησε ο καθηγητής την καινούργια οικιακή βοηθό του ήταν τι νούμερο παπούτσια φοράει.

– Το 24.

– Ω, είναι ένας Καθαρός αριθμός, το παραγοντικό του 4! Την επομένη τη ρώτησε ποια είναι η ημερομηνία της γέννησής της: 20 Φεβρουαρίου του είπε κι αυτός συγκινήθηκε. Διότι το 220 και το 284 που ήταν ο αριθμός του δικού του μεγάλου βραβείου «είναι Φίλοι αριθμοί». Το άθροισμα των διαιρετών του 220 ισούται με το 284: «ένας πολύ σπάνιος συνδυασμός (220: +1+2+ 4+5+10+11+ 20+22+44+55+110 =284). Δεν το βρίσκετε όμορφο;» Οι αριθμοί ήταν το δεξί χέρι που έτεινε στον συνομιλητή του αντί χειραψίας, και συγχρόνως ήταν ο προστατευτικός του μανδύας. Είχε σπουδάσει τη Θεωρία των Αριθμών στο Κέμπριτζ και ήταν καθηγητής πανεπιστημίου στην Ιαπωνία όταν στα 47 του, το 1975, ένα τροχαίο ατύχημα τον έριξε στον γκρεμό του χρόνου. Η μνήμη του σταμάτησε εκεί, και από τότε κάθε καινούργια μνήμη θρυμματιζόταν όταν περνούσαν 80 λεπτά. Μέσα του ήταν ένας άνθρωπος πεθαμένος, και ζούσε μόνος σε απόλυτη λιτότητα παρέα με δύσκολα μαθηματικά προβλήματα και μετέχοντας σε διαγωνισμούς όπου κέρδιζε μικρά χρηματικά έπαθλα- το μοναδικό του εισόδημα. Την πλήρη απώλεια μνήμης των ερευνών της προηγούμενης ημέρας αναπλήρωνε με ένα τετράδιο πανεπιστημιακών σημειώσεων ενώ τα προβλήματα της καθημερινής διαβίωσης τα έλυνε με βιαστικές φράσεις που έγραφε σε χαρτάκια, τα οποία καρφίτσωνε στο κοστούμι του και τον τύλιγαν σαν κουκούλι. Ηταν πια 64 χρονών, έγραψε «καινούργια οικιακή βοηθός και ο γιος της 10 ετών» προσθέτοντας το σύμβολο της τετραγωνικής ρίζας για να θυμάται το παρατσούκλι που έδωσε στο παιδί: «Ρουτ», επειδή η κορυφή του κεφαλιού του ήταν επίπεδη όπως σ΄ αυτό το μαθηματικό σύμβολο.

Αυτή η 30άρα ανύπαντρη μητέρα και το αγοράκι της θα γίνουν οι μοναδικοί φίλοι του καθηγητή, αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν φυσικοί δεσμοί ανάμεσα σε ανθρώπους που μοιάζει να μην έχουν την παραμικρή σχέση μεταξύ τους. Το ίδιο ακριβώς δηλώνει και ο «αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή», ο τύπος του Λέοναρντ Οϊλερ, του μεγαλύτερου μαθηματικού του 18ου αιώνα. Γι΄ αυτό και η πολυβραβευμένη γιαπωνέζα συγγραφέας Γιόκο Ογκάουα διάλεξε τούτη τη φράση ως τίτλο στο μυθιστόρημά της (Εκδ. Αγρα, σε θαυμάσια μετάφραση από τα ιαπωνικά του Π. Ευαγγελίδη). Τούτο το βιβλίο είναι απαράμιλλα πρωτότυπο- όπως σημείωσε και ο αμερικανός συγγραφέας Πολ Οστερ- και απέραντα γοητευτικό, χωρίς να χρησιμοποιεί τεχνάσματα της μεταμοντέρνας γραφής, χωρίς να πατάει σε μια γραφική ατμόσφαιρα, χωρίς να διαθέτει το σασπένς άλλων μυθιστορημάτων της δημοφιλούς μαθηματικής λογοτεχνίας. Με κλειδί την ομορφιά των μαθηματικών, η Ογκάουα ανοίγει στον αναγνώστη την πόρτα μιας διαφορετικής φιλοσοφίας ζωής, η οποία κατακτάται κάθε μέρα απ΄ την αρχή, σαν άσκηση που επιδέχεται πολλές λύσεις.