Κουτσά στραβά
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Παράξενες εποχές, παράξενες αντιλήψεις και για τον έρωτα. Παράλογο;
Καθόλου. Διότι ο έρως, όπως ο μισθός και η σύνταξη του ιδιωτικού και του δημοσίου υπαλλήλου εφεξής, είναι κάτι πολύ ρευστό. Δεν είναι πια ξεκάθαρο. Οπως κάποτε που έρως ήταν «της κοπανάω μία με το ρόπαλο, την αρπάζω από το μαλλί και τη σέρνω στη φωλιά να αγαπηθούμε». Το έχει εκφράσει γλαφυρά στη «Λίθινη εποχή» του Γρηγόρη Πετράκου και ο Κώστας Χατζής ραπάροντας: «Ξημερώνει κι εγώ βγαίνω απ΄ τη σπηλιά μου/ Και το ρόπαλο κάτω απ΄ την ποδιά μου/ Για να βρω κάνα ζαρκάδι/ Να χορτάσω εγώ, εγώ, εγώ κι η θηλυκιά μου…/ Εχω ρόπαλο γερό/ Το λέει η καρδιά μου/ Οπως λέει με μουγκρητά η θηλυκιά μου/ Μμμμ η θηλυκιά μου/ Τι γλυκό, τι γλυκό που είναι το αίμα στο σκοτάδι/ Αχ πώς μ΄ αρέσει έτσι ζεστό να το ρουφάω/ Στους γοφούς μου έχει αρχίσει το μαρτύριο/ Η ανεξήγητη ηδονή και το μυστήριο/ Και πριν γίνουμε οι δυο μας σώμα ένα/ Ρωτάω πώς πήγε το χρηματιστήριο».
Πού είναι εκείνοι οι έρωτες, οι τρελοί, οι καταστροφικοί! Που διαδέχονταν στραβά τους χωρισμούς και πάλι απ΄ την αρχή.
Σαν εκείνον, τον αξεπέραστο της Αβα Γκάρντνερ με τον Φρανκ Σινάτρα«παντρεμένοι κι οι δυο, έλα σε παρακαλώ» (όλα τα έχουν πει τα ελληνικά τραγούδια, όλα). «Μου έλεγε, “Αβα, ας προσπαθήσουμε ξανά”. Κι εγώ έλεγα, “Εντάξει!” και τα παρατούσα όλα, μερικές φορές ακόμη και ένα ρόλο σε ταινία. Και ήταν υπέροχα, αλλά δεν διαρκούσε πάνω από μια μέρα. Κι έφευγα πάλι τρέχοντας. Ποτέ δεν καταφέρναμε να καταλάβουμε τελείως γιατί δεν λειτούργησε και γιατί ποτέ δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει». Ισως ήταν ότι και οι δύο ήταν εξίσου παθιασμένοι, ζηλιάρηδες και αλκοολικοί (λεπτομέρειες και οδηγίες προς… ναυτιλλομένους από την επόμενη σελίδα- με τον πρώτο από τους μεγάλους έρωτες που θα μας συντροφεύουν αυτό το καλοκαίρι).
Τότε είχαμε και έρωτες βουνού με βουνό: «Αααααα, ο Υμηττός λέει με κέφι στην Πεντέλη, ααααα, λέει η ρετσίνα στο βαρέλι», που τραγουδούσε και η Σοφία Βέμπο.
Τώρα ο έρωτας ήρθε κι έγινε σε λίγο πιο ηλεκτρονικό. Σε facebook, ας πούμε, το οποίο ηράσθησαν σφόδρα εσχάτως αρκετοί έλληνες συγγραφείς. 
Χάρη σε αυτό τον έρωτα μαθαίνουμε και την εκδοχή για το- πολύ της μόδας11888 της Λένας Διβάνη: «11 φίλοι μου ψάχνουν ματαίως για δουλειά τσεκάροντας αγγελίες σε 8 διαφορετικές εφημερίδες, επί 88 ώρες. Σύνολο: 11 + 8 =11888. Τυχαίο;
Δεν νομίζω!». Ή μαθαίνουμε πως έρωτας κάποτε είναι και αυτό που μισούμε. Love to hate, που λένε και στα μέρη μας. «Μίσος έγινε η αγάπη μίσος, μίσος είναι κάτι τραγικό» κατά το τραγούδι του Ακη Πάνου. Στο πνεύμα αυτό ο Πέτρος Τατσόπουλος δηλώνει απερίφραστα: «Βαριέμαι θανάσιμα το είδος του facebook που είναι κάτι σαν σαβουάρ βιβρ. Αγαπούλα μου τι κάνεις κλπ. Η αντίστοιχη λογοτεχνία και η αντίστοιχη συμπεριφορά μου προκαλούν κατάθλιψη». Την σήμερον ημέραν γινόμαστε όλο και πιο kinky, που επίσης λένε στα μέρη μας. Λατρεύουμε, με έρωτα σφοδρό, εκείνους που χάσαμε. Οι νεκροί σελέμπριτι πουλάνε περισσότερο μετά θάνατον παρά εν ζωή (όπως θα διαπιστώσετε και στη σελ. 10). Και δεν εννοούμε μόνο τον Μάικλ Τζάκσον… Κinky, είπα. Και τη θυμήθηκα τη Lady Gaga, που ακριβώς πάνω στον έρωτά μας για το kinky στήριξε ολόκληρη καριέρα. Σεξ, βία και τσαμπουκάς- ίσως με κατά τι λιγότερη βία- σε συσκευασία ασχημούλας πλην τετραπέρατης ποπ ντίβας, που έφτασε να υπαγορεύει στυλ και στις λοιπές ντίβες (σελ. 12). Τρέμε Μαντόνα, δηλαδή (για τις εγχώριες Μαντόνες των Κάτω Πατησίων δεν το συζητάμε- τρέμουν ήδη και την αντιγράφουν).
Κι επειδή ο έρωτας ο ελληνικός πορεύεται πάντα με τον γάμο- είναι νόμος απαράβατος, σου λένε οι «παλιοί»ας αναδιφήσουμε στα υπέροχα παραδοσιακά ακούσματα από την Ηπειρο, τα οποία έφερε μέχρι τις ημέρες μας η Βούλα Πάλλα. Ετσι, για να θυμόμαστε ότι ακόμη και η παράδοσή μας το έχει το kinky της στον έρωτα αλλά και στον γάμο:
«Παντρεύεται ο Αυγερινός- καλέ σήμερα-/ την Πούλια κάνει ταίρι/ και τ΄ άστρα συμπεθέροι./ Νύφη πόσο τ΄ αγόρασεςκαλέ σήμερα-/ αυτό το παλικάρι/ να τ΄ αγοράσουν κι άλλοι;/ Χίλια φλουριά τ΄ αγόρασα- καλέ σήμερα-/ και πεντακόσα γρόσα/ για την καλή του γλώσσα»!
koutsastraba@dolnet.gr
Google news
