… ή η χαμαιλεοντική ομορφιά της Κέιτ Μος

Τ ο φαινόμενο Μος εκκολάπτεται μετά το 1989 σε μια εποχή παρακμής των πρωτοποριών και του πολιτικού, μαζί με μια γενιά που συνειδητοποιεί την αδυναμία της να ζήσει πραγματικές εμπειρίες οπότε αναζητά το νόημα στα υποκατάστατά τους. Είναι η εποχή, μας λέει ο Σαλμόν, της συμπεριφοράς grundge, του μουσικού στυλ των Νirvana, της ταινίας Τrainspotting, των νέων ναρκωτικών Εcstasy, της νέας λογοτεχνίας του Ντέιβιντ Φόστερ Ουάλας ή του Ντάγκλας Κόπλαντ (Ιnfinite jest, Generation Χ), των νέων σχεδιαστών μόδας Αλεξάντερ Μακ Κουίν ή Τζον Γκαλιάνο και της κουλτούρας που αναδεικνύει την άγρια πλευρά της ζωής όπως την τραγουδάει και ο Λου Ριντ.

Ο αναγνώστης παρακολουθεί λοιπόν τις μεταλλάξεις της Κέιτ Μος στη δεκαετία του ΄90, από γκραντζ χαμίνι (όπως την πρότεινε η εναλλακτική φωτογράφος Κορίν Ντέι), σε Λολίτα του Γκαλιάνο να τρέχει στην πασαρέλα με ένα κρινολίνο, κι έπειτα να ποζάρει σαν έκθετο παιδί (look waif – και να κατηγορείται ότι εξωθεί τα κορίτσια στην ανορεξία), ή σαν παρακμιακή μούσα του heroin chic που προκαλεί σε επικίνδυνα παιχνίδια και ακραίες εμπειρίες. Κι από εκεί, ντυμένη με Βurberry, να γίνεται είδωλο της καμπάνιας Cool Βritannia των Νέων Εργατικών και του Τόνι Μπλερ και, το 2004, να γδύνεται αποκαλύπτοντας μια κοιλιά-μηχανή σαν άνθρωπος-cyborg που ανα-κατασκευάζεται.

Τέλος, να διασώζεται από τα σκάνδαλα της ιδιωτικής της ζωής (βλ. το εξώφυλλο της «Daily Μirror» 15/9/2005 με την κλεμμένη φωτογραφία της όπου σνιφάρει κόκα) και να υπερβαίνει τα στεγανά της μόδας, περνώντας στον κόσμο της τέχνης, με την προσωπογραφία της από τον κορυφαίο ζωγράφο Λούσιαν Φρόυντ να πιάνει σε πλειστηριασμό 6 εκατ. ευρώ.

Η χαμαιλεοντική ομορφιά της Κέιτ Μος προβάλλεται λοιπόν ως ο ιδεότυπος μιας κοινωνικής πραγματικότητας όπου «ωραίο» δεν είναι πια ό,τι αντέχει στον χρόνο αλλά ό,τι αλλάζει, αναπροσαρμόζεται, αναδομείται για να προσαρμοστεί στις οικονομικές αναγκαιότητες. Στη ρευστή αυτή νεωτερικότητα όπως την ανέλυσε ο κοινωνιολόγος Ζίγκμουντ Μπάουμαν, η αρετή δεν εδράζεται πια στη συμμόρφωση στους κανόνες αλλά στην ευελιξία: στην ικανότητα να εγκαταλείπει κανείς τις δεσμεύσεις και τις στρατεύσεις του, να επωφελείται από τις ευκαιρίες με άξονα τις προσωπικές προτιμήσεις του. Σας θυμίζει τίποτα αυτό;