ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΑΝΩΓΕΙΑ- ΙΔΑΙΟΝ ΑΝΤΡΟΝ
Στα ίχνη του Δία
Η ρακή στην πλατεία των Ανωγείων κάτω από τα πλατάνια είναι το «εισιτήριο» για την ξενάγησή σας στις κορυφές του Ψηλορείτη, στο οροπέδιο της Νίδας. Φημισμένα είναι τα κεντήματα και τα υφαντά των φιλόξενων ντόπιων. Μη φύγετε αν δεν επισκεφτείτε το σπίτι του Ξυλούρη. Φεύγοντας για το βουνό, θα συναντήσετε πρώτα την αρχαία Ζώμινθο και κατόπιν θα αποκαλυφθεί το εντυπωσιακό οροπέδιο. Στην άκρη του σε περίοπτη θέση βρίσκεται τοΙδαίον Αντρον. Η γέννηση του Δία, η κατάποση της σπαργανωμένης πέτρας από τον Κρόνο, ο ήχος της κρούσης των ασπίδων των Κουρητών (για να μην ακούγεται το κλάμα του Δία), η Αμάλθεια και τα πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα γέμισαν με μύθους τον Ψηλορείτη, εδώ στα 1.499 μέτρα.

ΜΟΝΗ ΑΡΚΑΔΙΟΥ
Η αντάρτισσα του βουνού
Πλούσια σε ιστορία με εντυπωσιακή δυτικότροπη αρχιτεκτονική φρουριακού τύπου. Από την τοξωτή κεντρική είσοδο έρχεστε σε άμεση οπτική επαφή με τον ναό που αποκαλύπτεται σιγά σιγά και δεσπόζει στο κέντρο της αυλής. Αλλα κτίρια που βρίσκονται εντός των τειχών: Η Τράπεζα ήταν ο χώρος κοινής εστίασης των μοναχών. Εκεί σφαγιάστηκαν οι επιζήσαντες της ανατίναξης. Ο ξενώνας κτίστηκε στη θέση του παλιού ηγουμενείου που καταστράφηκε ολοσχερώς. Σημειώστε πως σώζεται τμήμα της κατεστραμμένης πυριτιδαποθήκης που δεν αναστηλώθηκε ποτέ. Εξω από τα τείχη βρίσκονται οι στάβλοι και το Ηρώον.

Οι πηγές της Αργυρούπολης
Γνώρισε μεγάλη ακμή τη Ρωμαϊκή περίοδο και μάλλον διέθετε και νομισματοκοπείο. Το σημερινό χωριό είναι ένας συνδυασμός βενετσιάνικων και κρητικών σπιτιών. Σύμφωνα με τον μύθο ιδρύθηκε από τον Αγαμέμνονα, έγινε ισχυρή πόλη που είχε επεκτείνει την κυριαρχία της σε πολλές περιοχές της Κρήτης και καταστράφηκε από τον Μέτελλο το 68 π.Χ. Ξανακτίστηκε και άκμασε μέχρι την επέλαση των Αράβων. Μην παραλείψετε να επισκεφθείτε τις πηγές της Αγίας Δύναμης, η οργιώδης βλάστηση, τα τρεχούμενα νερά και η δροσιά θα σας συνοδεύσουν στο φαγητό σας, μια και η περιοχή είναι γεμάτη ταβέρνες.

ΣΠΗΛΑΙΟ ΜΕΛΙΔΟΝΙΟΥ
Ο μαρτυρικός Γεροντόσπηλιος
Κατεβαίνοντας τα σκαλιά του σπηλαίου, ανατριχίλα διαπερνά το σώμα από τους πολλούς ανθρωπόμορφους σταλαγμίτες και σταλακτίτες, φρουροί του λευκού ταφικού μνημείου των 370 ανθρώπων που έκαψαν οι Τούρκοι το 1823. Οι Τούρκοι πήγαν στο χωριό και οι λιγοστοί κάτοικοι κατέφυγαν στο σπήλαιο, αφού δεν μπόρεσαν να μπουν στο σπήλαιο οι εχθροί αποφάσισαν να κλείσουν την είσοδο με κλαδιά και άλλες εύφλεκτες ύλες και τους έβαλαν φωτιά, με αποτέλεσμα, οι έγκλειστοι να βρουν τραγικό θάνατο.