Πάμε Σινεμά

Απόλυτο love story
Ο Δημήτρης Δανίκας , προτείνει και αντιπροτείνει ,

ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ! Μοναδικό! Μasterpiece από το 1945. Μέχρι τον 22ο αιώνα. Ετσι ακριβώς. Μόλις 86 λεπτά. Συμπυκνωμένος μινιμαλισμός. Ενα από τα απόλυτα love stories όλων των εποχών από την Αγγλία παρακαλώ. «Σύντομη συνάντηση», δηλαδή Βrief Εncounter του David Lean. Να το βλέπω πολλές φορές, να χορταίνω και να φωνάζω play it again David Lean!

Ενα τρένο. Μεταφορικό «μέσο» σταθερής τροχιάς. Οπως η κοινωνία. Προγραμματισμένη, κουρδισμένη, μονοδιάστατη, ακούνητη. Ομως ταυτόχρονα και μέσο, προσωρινής έστω, απελευθέρωσης. Αγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Κάθε βαγόνι ένα χρυσό κλουβί. Γνωριμίας, φλερτ, ελευθερίας.

Σταθεροί προορισμοί. Οικογένεια. Παιδιά. Σύζυγος. Σταθεροί και οι «σταθμοί» κάθε οργανωμένης κοινωνίας. Η απόλυτη συμμετρία. Το τρένο προχωράει, σταματάει, αδειάζει, γεμίζει και ξανά προχωράει. Αδιάκοπα. Τα τρένα μένουν. Οι άνθρωποι φεύγουν. Ολοι προσωρινοί. Οι κανόνες της κοινωνίας σταθεροί.

Η Λόρα και ο Αλεκ. Και οι δύο παντρεμένοι. Και οι δύο άγνωστοι σ΄ ένα συνηθισμένο τρένο μιας συνηθισμένης, καθημερινής διαδρομής. Προγραμματισμένο ακόμα και το τυχαίο. Αφού μαζί στην ίδια διαδρομή και στους ίδιους σταθμούς, τότε κάπου, κάποτε μπορεί να συναντηθούν.

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ. Η σχέση εντελώς συναισθηματική. Η καρδιά. Η ελπίδα μιας δεύτερης ευκαιρίας. Η συγκίνηση είναι ακατανίκητη. Η ταραχή πρωτόγνωρη και καταλυτική. Ερωτας ανιδιοτελής. Ετσι η Λόρα (Σίλια Τζόνσον) καταλαμβάνεται ολοκληρωτικά. Από έναν άγνωστο. Το ίδιο και ο Αλεκ (Τρέβορ Χάουρντ). Θα δραπετεύσουν; Θα ενωθούν και μια δεύτερη, καλύτερη ζωή θα δημιουργήσουν;

Κομψοτέχνημα η Σίλια Τζόνσον. Τα μάτια, το βλέμμα. Ολα τα υπόλοιπα «πνιγμένα». Μια νοικοκυρά με απροσμέτρητη στέρηση και άλλη τόση ευαισθησία. Οι σιωπές της οι μεγάλες ερμηνευτικές της στιγμές. Ο Τρέβορ Χάουαρντ ακολουθεί χωρίς κι αυτός να έχει ελπίδα. Η γυναίκα και μετά ο άνδρας. Αυτή, εσωτερικά, κάνει το πρώτο βήμα. Αυτός, εξωτερικά, δίνει την ευκαιρία. Αυτή η ασήμαντη, συνηθισμένη νοικοκυρά όλα τα λεφτά!

ΜΙΝΙΜΑΛΙΣΜΟΣ. Τι σημαίνει αυτό; Το μάξιμουμ από το ελάχιστο. Το τρένο, ο καπνός, ο σταθμός, εκείνος, εκείνη, το αίσθημα, όλος ο κόσμος εγκλωβισμένος σε μια οθόνη που χωρίς να το φωνάζει, καρδιοκτυπάει διαρκώς. Η καλύτερη ταινία του Ντέιβιντ Λιν («Λόρενς της Αραβίας» και «Δόκτωρ Ζιβάγκο»). Από ένα θεατρικό του Νόελ Κάουρντ, κόντρα σε όλα. Χωρίς ίχνος μελοδράματος. Χωρίς γυμνά, χωρίς όλα αυτά τα συνηθισμένα, τα στερεότυπα, τα γνωστά.

Να το δω;

Ο,τι καλύτερο έχει γίνει για τον γυναικείο πληθυσμό!

Ανθρωποι παιχνίδια

ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ; Πολυχρησιμοποιημένα «παιχνίδια». Παλιατζουρία. Κάποια στιγμή θα μας πετάξουν στα σκουπίδια. Γιατί το αφεντικό μας, η σχέση μας, η ζωή μας, η δουλειά μας, δεν μας χρειάζονται άλλο πια. Τότε στη χωματερή, κάτω από τη Γη! Αυτά συμβαίνουν στη ζωή. Εδώ είναι παιχνίδι για το μικρό και το μεγάλο παιδί. Δηλαδή «Τoy Story 3». Με σεναρίστα τον Μάικλ Αρντ («Little Μiss Sunshine») και σκηνοθέτη τον Λι Ούνκριχ. Αμφότεροι στην καλύτερή τους στιγμή. Διότι τα πολυχρησιμοποιημένα αυτά παιχνίδια προορίζονται για τα σκουπίδια. Ετσι λακάνε κι έτσι σε παιδικό σταθμό πάνε. Ομως εκεί ένας αρκούδος «αγκαλίτσας» πληγωμένος από το «αφεντικό» του έχει μετατραπεί σε δικτάτορα σωστό. Κι έτσι τώρα ο Γούντι ο τρομερός πρέπει να καταστρώσει σχέδιο τολμηρό. Τα παιχνίδια να ελευθερώσει και στο παλιό σπίτι να τα παραδώσει! Καλύτερος χαρακτήρας όλων ο Μπαζ ο αστροναύτης με τη φωνή του Τιμ Αλεν. Με δεύτερο τον «αγκαλίτσα» Λότσο με τη φωνή του Νεντ Μπίτι. Τρίτος ο Κεν, ο αφασικός αρσενικός, το ισοδύναμο της Μπάρμπι με τη φωνή του Μάικλ Κίτον. Και τέταρτη η συνειδητοποιημένη πολιτικά Μπάρμπι με τη φωνή της Τζόντι Μπένσον. Α, πρωταγωνιστής είναι ο Γούντι ο σερίφης με τη φωνή του Τομ Χανκς. Αλλά όπως συμβαίνει με κάθε ήρωα «καλό», την παράσταση πάντα την κλέβει ο ανάποδος και ο «κακός».

Να το δω;

Ο,τι πιο διασκεδαστικό για ένα δίωρο εντελώς καλοκαιρινό!

Τραβόλτα… Μποντ

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ. Κι όμως το αισθάνθηκα από το πρώτο λεπτό. Ενα trash που περιέχει όλα όσα με κάνουν να τα παίρνω στο κρανίο, αποδεικνύεται ανώτερο από πολλές περιπέτειες με Τζέιμς Μποντ. Με έναν λόγο «Από το Παρίσι με αγάπη» (From Ρaris with Love) σε σενάριο του Λικ Μπεσόν και σκηνοθέτη τον επίσης γάλλο Πιερ Μορέλ. Το αναντικατάστατο ατού αυτής της χαζοπεριπέτειας έχει ονοματεπώνυμο γνωστό. Δηλαδή Τζον Τραβόλτα (57 παρακαλώ). Σαρωτικός, ακαριαίος και ξυρισμένος γουλί σαν τον Κότζακ. Πράκτωρ των Αμερικανών, παρέα με έναν ψάρακα (Τζόναθαν Ρις Μάγιερς) αναστατώνει το Παρίσι, καθαρίζει έτσι για πλάκα καμιά εκατοστή ασιατικά ρεμάλια και στο τέλος ως κλασικός Τζέιμς Μποντ εκτοπίζει από το μυαλό μου τον Ντάνιελ Κρεγκ.

Να το δω;

Τζον Τραβόλτα, μετά τον Σον Κόνερι the best James Βond!