Πάμε θέατρο

Τηλεοπτικοί καιροί…
ΟΓιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει ,

ΤΟ ΕΡΓΟ. Τσαμπαρδής Ελευθέριοςο επιλεγόμενος Λευτεράκης. Κάτοικος Πάτρας. Πρόσωπο ανύπαρκτο! Τον έχει επινοήσει ο μουρντάρης- δεκαετία του ΄50…- Θόδωρος για να καλύψει στη γυναίκα του, τη Φωφώ, τα τσιλιμπουρδίσματά του και ειδικά τις απουσίες και ασωτίες του με την τελευταία του ερωμένη. Μόνο που μίαν ωραίαν πρωίαν χτυπάει το κουδούνι τους και μπουκάρει ποιος; Ο Λευτεράκης! Με σάρκα και οστά. Ηρθε από την Πάτρα για να γνωρίσει τη Φωφώ! Ανετος, φιλικότατος και πληθωρικός. Που ξέρει απέξω και ανακατωτά όλα όσα είχε επινοήσει ο (ψευτο)Θόδωρος. Η Φωφώ, ως γάτα που είναι και την είχε υποψιαστεί τη δουλειά, παρακάλεσε έναν γνωστό της, τον Μπάμπη, αφού τον δασκάλεψε καλά, να «μεταμφιεστεί» σε Λευτεράκη. Και να τρελάνει τον Θόδωρο μέχρι να αποκαλύψει μόνος του την αλήθεια. Οπερ και γίνεται. Ο Αλέκος Σακελλάριος έγραψε (1955) μια έξυπνη, γαλλικού τύπου φάρσα, με το καλής ποιότητας ελληνικό χιούμορ του και την άνεσή του στους διαλόγους, η οποία διατηρεί το άρωμα της εποχής της: «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης».

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Θανάσης Παπαθανασίου και ο Μιχάλης Ρέππας ανέλαβαν να «αποδώσουν», όπως αναφέρεται στο πρόγραμμα, το κείμενο του Σακελλάριου. Δεν κατάλαβα γιατί δεν χρησιμοποιούν τον όρο «διασκευή». Οταν προσθέτεις και αφαιρείς πρόσωπα, στοιχεία, σκηνές και καταστάσεις, όταν το διανθίζεις με αστειάκια- λίγα τα νόστιμα…-, καλαμπούρια, αναφορές, κλεισίματα του ματιού, διάφορα πιασάρικα προστυχούλικα, όταν κάνεις το δουλικό του σπιτιού γκόμενα του Θόδωρου που, καθώς η γυναίκα του τους πιάνει στα πράσα, «μεταμφιέζεται» σε Βαγγελίτσα απ΄ τη Γαστούνη που ήρθε, υποτίθεται, για θέση υπηρέτριας και αναγκάζεται να γίνει το δουλικό, όταν ο Μπάμπης- «Λευτεράκης» εμφανίζεται ως γκόμενος της Ελένης, της χοντρής λυσσάρας γειτόνισσας και φίλης της Φωφώς που του την πέφτει ανενδοίαστα κάθε τόσο, όταν εμφανίζεται ένας Τόλης που την πέφτει στη Φωφώ, όταν οι Λευτεράκηδες τριπλασιάζονται…, αλλοιώνεις πλήρως το ύφος και το ήθος του κειμένου. Αρα διασκευάζεις. Οι διασκευαστές έχουν ζηλώσει δόξαν Φεντό και τραβούν τη φάρσα στα άκρα. Αλλά δεν είναι Φεντό. Οι ραφές φαίνονται, βεβιασμένες λύσεις, στην πλοκή χάσκουν κενά… Η σκηνοθεσία που υπογράφουν οι ίδιοι είναι εύρυθμη αλλά έως εκεί. Οι εποχές μπερδεύονται- διεκπεραιωτικό το σκηνικό που καθόλου δεν θυμίζει τον ταλαντούχο Αντώνη Δαγκλίδη και χωρίς χαρακτήρα τα κοστούμια της Εβελυν Σιούπη- ενώ η παράσταση χωλαίνει ακόμα και στην mise en place. Οταν εμφανίζονται στη σκηνή πάνω από τρεις ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες δεν ξέρουν τι να τους κάνουν και τους παρατάσσουν κατά μέτωπο. Πάντως το πράγμα ελέγχεται, τα συνήθη ουρλιαχτά λείπουν και το παραστασιακό αποτέλεσμα είναι ευπρεπές.

ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ. Θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν είχε διανομή σωστή και όχι τηλεοπτικών προδιαγραφών. Ο Γιάννης Τσιμιτσέλης και ο Πέτρος Μπουσουλόπουλος που έχουν κληθεί να αναλάβουν τους δύο βασικούς ανδρικούς ρόλους δεν είναι μόνον άγουροι, δεν φαίνονται μόνο δέκα- δεκαπέντε χρόνια νεώτεροι από την ηλικία των ρόλων ακυρώνοντάς τους αλλά, ακαθοδήγητοι, πάσχουν και υποκριτικά. Ανέκφραστος και μόνιμα στον ίδιο τόνο ο πρώτος, θαμπός και με στριγκή φωνή ο δεύτερος, ο οποίος αμήχανα προσπαθεί να δείξει – εντελώς λάθος εκλογίκευση για τη φάρσα- πως «παίζει» τον Λευτεράκη, νομίζουν ότι κάνουν κωμωδία. Θα τους έβρισκα χαριτωμένους μόνο σε σχολική παράσταση. Αδύναμος και ο Τάσος Αλατζάς. Η Σοφία Βογιατζάκη, όχι άμοιρη προσόντων, έχει αφεθεί στην τυποποίηση. Ικανοποιητικός αλλά με τάσεις υπερβολής ο Φώτης Σπύρος. Ξεχώρισα τη Βάσω Λασκαράκη. Παίζει και τα δύο επίπεδα- γκόμενα που εξ ανάγκης γίνεται δουλικό- και μιμείται σωστά τα «βλάχικα». Η Βασιλική Ανδρίτσου, αν και δεν διαθέτει τη φινέτσα ντάμας- καρατερίστα είναι-, στηρίζει την παράσταση χωρίς να χάνει το μέτρο.

Εν ολίγοις.

Σημεία των τηλεοπτικών καιρών…

info

Η παράσταση περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα. Απόψε στο Πόρτο Ράφτη («Αλεξ»). 1/7 Πειραιάς («Βεάκειο»), 2, 3/7 Χαλάνδρι («Θέατρο Ρεματιάς»). 5, 6, 7, 8/7 Θεσσαλονίκη («Θέατρο Κήπου»). 9/7 Σέρρες (Αμφιθέατρο ΤΕΙ). 10/7 Θάσος (Αρχαίο Θέατρο).

Προσκήνιο 

Κατάφερε το ακατόρθωτο ο Τάκης Τζαμαργιάς στο «Ανείπωτο. Ο λόγος του Γιώργου Χειμωνά» («Πειραιώς 260», Φεστιβάλ Αθηνών): να κάνει ακουστό το ανείπωτο. Να κατεβάσει, δηλαδή, στο κοινό τον έξοχο αλλά «δύσκολο» λόγο του Γιώργου Χειμωνά. Με άξονα το πεζογράφημά του «Ο γιατρός Ινεότης». Διδάσκοντας άψογα του ηθοποιούς του: Γεράσιμος Μιχελής, Μάνος Καρατζογιάννης, Κατερίνα Φωτιάδη, Χάρης Χαραλάμπους, με πρώτες τη Μαρία Καλλιμάνη και τη Θεοδώρα Μαστρομηνά, έκαναν το καλύτερο. Εξαίρετη και η μουσική δουλειά του Πλάτωνα Ανδριτσάκη που την τραγούδησε η πολυτάλαντη Μαριάνθη Σοντάκη. Ηθελα όμως πιο επιβλητικό και λειτουργικό τον σκηνικό χώρο (Γιάννης Θεοδωράκης).

Με σεβασμό στην αρχαία ιαπωνική παράδοση δέχθηκα την παράσταση Θεάτρου Νο (Ηρώδειο, Φεστιβάλ Αθηνών) με τα έργα «Σανμπάσο» του είδους Κιογκέν και «Ντάι-Χάνγια». Και θαύμασα την αισθητική της. Αλλά, αν δεν έχεις εντρυφήσει, η απόσταση είναι πολύ μεγάλη… Και κουράζει.

Ενας νέος άνδρας σοκαρισμένος ανακαλύπτει μέσα από γράμματα που βρίσκει πως ο πατέρας του, που έχει πεθάνει, αλληλογραφούσε με έναν ομοφυλόφιλο ερωτευμένο μαζί του. Και τον συναντάει. Πολύ ενδιαφέρον έργο «Οι πληγές του ανέμου», του ισπανού Χουάν Κάρλος Ρούμπιο, αλλά ανολοκλήρωτο δραματουργικά. Ανολοκλήρωτη, νομίζω, και η παράσταση του Δημήτρη Φοινίτση («Συνεργείο») που άρχιζε εξαιρετικά αλλά σαν να «κώλωνε» στη συνέχεια.