«Κάψουλες χορού» και µνήµης

Η µνήµη της δηµιουργίας αστέρων του χορού, που την «πειράζουν» χορογράφοι του 20ού αιώνα, παρουσιάζεται στη γαλλική πόλη
Το Φεστιβάλ Χορού του Μονπελιέ γιορτάζει. Φέτος συµπληρώνει 30 χρόνια λειτουργίας και υποστήριξης του σύχρονου χορού. Σε αυτό το διάστηµα το Μονπελιέ φιλοξένησε τα πιο σηµαντικά ονόµατα της χορευτικής δηµιουργίας του 20ού αιώνα: Μορίς Μπεζάρ, Μιρς Κάνιγχαµ, Αν Τερέζα ντε Κιρσµέκερ, Γίρι Κίλιαν. «Θυµάµαι».

Ο τίτλος του βιβλίου του Ζορζ Περέκ θα µπορούσε να είναι και το θέµα της φετινής διοργάνωσης. Αφού ο διευθυντής του Φεστιβάλ Χορού του Μονπελιέ Ζαν-Πολ Μονταναρί και ο χορογράφος Ντοµινίκ Μπαγκέ παρουσιάζουν χορογραφίες περασµένων δεκαετιών από το 1970 ώς τις µέρες µας, ανάµεσα στις οποίες και έργα – σταθµούς των Μπεζάρ, Κάνιγχαµ, Κίλιαν.

«Οταν δουλέψαµε για την 30ή διοργάνωση του Φεστιβάλ Χορού, αναπόφευκτα είδα όλα τα προγράµµατα που είχαν παρουσιαστεί. Και σκέφτηκα εκείνους που µας άφησαν πρόσφατα, τον Μερς Κάνιγχαµ και την Πίνα Μπάους. Αναρωτήθηκα, λοιπόν, ποιος θα θυµηθεί τα έργα τους κι έτσι µου ήρθαν κι άλλα ονόµατα δηµιουργών» λέει ο Μονταναρί.

Κι από αυτήν τη εύλογη απορία του προέκυψε η αναβίωση ενός έργου-σταθµού στην καριέρα του Μιρς Κάνινγχαµ. Το «Roaratorio», που το έδειξε το 1983 κι από τότε δεν παρουσιάστηκε ποτέ πια ξανά, σε µουσική του Τζον Κέιτζ. Αλλά και το «Living Legacy Ρlan» του ίδιου χορογράφου.

Ο Κάνιγχαµ πριν πεθάνει είχε επινοήσει την «κάψουλα χορού» για να µεταδώσει την πληροφορία γύρω από τη δηµιουργία της χορογραφίας. Πρόκειται για ένα ψηφιακό αρχείο που περιέχει βίντεο, τον ήχο της µουσικής, την αναπαραγωγή των σκηνικών και των κοστουµιών καθώς και σηµειώσεις από τις πρόβες του έργου. Ετσι, οι µελλοντικοί χορευτές και οποιοσδήποτε λάτρης του χορού µπορούν να λάβουν πληροφορίες και να τις µελετήσουν.

Στο Μονπελιέ θα λειτουργήσει ως κάψουλα χορού το «Roaratorio». Και µε αυτήν την παρουσίαση το Φεστιβάλ θα δώσει την απάντησή του στο θέµα συντήρησης ενός καλλιτεχνικού έργου, στη διάδοση ενός ρεπερτορίου χορού, ιδιαίτερα µάλιστα σε εποχές οικονοµικής δυσχέρειας που αναγκάζει τους δηµιουργούς να περιορίζουν τις παραγωγές έργων.

Η µνήµη του χορού είναι µια επινόηση, που συµβαίνει µε φωτογραφική καταγραφή, µε σηµειώσεις παρτιτούρας ή και διαφορετικές ιδέες. Οπως µε τη νέα ανάγνωση παλαιότερων χορογραφιών από σύγχρονους χορογράφους, όπως δείχνουν και τα διαφορετικά ανεβάσµατα της «Ιεροτελεστίας της Ανοιξης» του Στραβίνσκι, το «Μπολερό» του Ραβέλ.

«Οι σύγχρονοι δηµιουργοί δείχνουν να περιφρονούν τον κλασικό χορό και αυτό είναι ανόητο. Δεν υπάρχει τίποτα το ξεπερασµένο στην υψηλή καλλιτεχνικη

ΙΝFΟ

Φεστιβάλ Χορού Μονπελιέ , 18 Ιουνίου έως 7 Ιουλίου.

ποιότητα αυτών των έργων. Ή άλλων δηµιουργιών του Μπεζάρ και της Πίνα Μπάους» σηµειώνει ο γερµανός χορογράφος Ράιµουντ Χογκ που παρουσιάζει στο Φεστιβάλ το έργο «Αν πεθάνω, αφήστε ανοιχτό το µπαλκόνι» µε αναφορές στα χρόνια του ΑΙDS.