Η τέχνη του µεγάλου χαβαλέ

Αν νοµίζετε ότι ο χαβαλές είναι πρέφα και καφενείο πλανάσθε πλάνη δυσθεώρητη και αθεράπευτη.
Απόδειξη; Ο Κουέντιν Ταραντίνο. Απόδειξη; Ο Γκάι Ρίτσι. Γιγαντοτεράστια απόδειξη; Ο Σέρτζιο Λεόνε. Τελευταία απόδειξη; «Τhe Α-Τeam». Γι’ αυτό επιµένω και λέω: ο χαβαλές θέλει τέχνη!

Τι είναι το big Ηavale; Το παράδοξο.

Το εξωφρενικό. Η µετάλλαξη του ανθρώπινου «χαρακτήρα» σε καρτούν. Σαρκασµός. Αποµυθοποίηση. Απιθανότητες (δηλαδή Μίκι Μάους). Και πάνω απ’ όλα styling. Ανευ αυτού – του στυλ ντε – χαβαλές µηδέν. Θυµηθείτε «Ιl buono, il brutto, il cattivo» (Ο καλός, ο κακός και ο άσχηµος – 1966). Τρεις απίστευτοι τύποι φέρνουν τα πάνω – κάτω. Η πλήρης καταστροφή του western και η δηµιουργία ενός νέου «είδους». Προσέξτε την κολοσσιαία διαφορά ανάµεσα στον αληθινό και τον χαβαλέ made in Greece. Οι περισσότεροι έλληνες σκηνοθέτες έχουν εκλάβει τον χαβαλέ ως µια συρραφή ανεκδότων. Κουτουράδα. Οπως µε την κωµωδία. Το αστείο δεν προκύπτει από το γελοίο αλλά από το σοβαρό.

Ο αστείος χαρακτήρας αγνοεί πως είναι χαζός. Με έναν λόγο, ο χαβαλές θέλει επεξεργασία, καλλιέργεια, ζουρλοµανδύα και υψηλού επιπέδου στυλ. Αµ πώς!

Πάµε τώρα στο ψητό. Το δηλώνω από το πρώτο λεπτό. Με κίνδυνο να φασκελωθώ!

Το «Τhe Α-Τeam» του Τζο Κάρναχαν ανώτερο από «Ιnglourious Βasterds» (Αδωξοι µπάσταρδη) του Κουέντιν Ταραντίνο. Σε κάθε επίπεδο. Ανώτερη φρενίτιδα. Ανώτερο καστ. Ανώτερη δράση. Ανώτερη µούρλια. Ανώτερος χαβαλές. Ξεκαρδιστικό. Καταιγιστικό. Σαρωτικό. Πλακατζίδικο µέχρι το τελευταίο λεπτό. Περίπου κοκτέιλ από σπαγγέτι western του Λεόνε µε σταγόνες Ταραντίνο!

Να τα πάρω από την αρχή. Το 1983 δύο γραφιάδες, ο Στίβεν Κάνελκαι ο Φρανκ Λούπο, υπογράφουν µια τηλεοπτική σειρά µε σουρεαλιστική πλοκή και µε τίτλο «Τhe Α-Τeam». Πρωταγωνιστής ο Τζορτζ Πέπαρντ (1928-1994). Ενας ξανθός αµερικανός γόης που στις δεκαετίες του εξήντα και του εβδοµήντα φιγουράρισε σε άφθονες περιπέτειες και άλλα τόσα µελοδράµατα του Χόλιγουντ. Αν δεν κάνω λάθος, η σειρά κατέληξε στα 97 επεισόδια και ολοκληρώθηκε το 1987.

Είκοσι και κάτι χρόνια µετά, η τετραµελής «συµµορία» επανέρχεται σ’ ένα συµπυκνωµένο κινηµατογραφικό «πακέτο» µε τον ίδιο τίτλο και µε τους ίδιους χαρακτήρες. Η ιδιαιτερότητα αυτού του «team» είναι αντιεξουσιαστική. Οπως ακριβώς συµβαίνει και στο σπαγγέτι western. Δηλαδή τέσσερις πρωτοκλασάτοι των ειδικών δυνάµεων (ας πούµε ΟΥΚ), γκρεµίζουν το σύµπαν. Το Πεντάγωνο, τη γραφειοκρατία, τη CΙΑ, τα πάντα.

Αρπάζουν παραµάσχαλα κάθε τι που συνιστά πρωτόκολλο και πειθαρχία, και το µετατρέπουν σε κουρελόχαρτο. Νόµος τους η αναρχία. Μέθοδός τους η ασυµµετρία.

Στόχος τους το γνωστό ρηθέν διά στόµατος Πολ Νιούµαν στην αλησµόνητη περιπέτεια του Τζον Χιούστον και του 1972 «Τhe Life and Τimes of Judge Roy Βean» (Ο δικαστής). Οπου όταν το πλήθος των αρπακτικών αρχίζει να ωρύεται και απειλητικά να ρωτάει τον Πολ Νιούµαν «Ποιος είσαι ρε;», εκείνος καβάλα πάνω σε άσπρο άλογο απαντάει βγάζοντας τα εξάσφαιρα «Justice you sons of bitches»!

Δικαιοσύνη λοιπόν µε κάθε τίµηµα.

Υπάρχει τέτοιο πράγµα; Στην καθηµερινότητα ποτέ. Στην οθόνη συχνά. Γι’ αυτό λατρεύουµε τους µύθους. Γι’ αυτό ο αληθινός χαβαλές δεν είναι µόνο καφενείο. Και κάτι ακόµα. Το πιο καταλυτικό. Το αρχικό και τηλεοπτικό «Τhe Α-Τeam» του 1983 σχολιάζει και σαρκάζει τα «Πράσινα µπερέ» (Τhe green berets) µε τον Τζον Γουέιν του 1968 και τον «Ράµπο» µε τον Σταλόνε του 1982. Ο ήρωας, λέει – πράγµα που στα περισσότερα και αθάνατα westerns συµβαίνει – είναι µόνος και για το σύστηµα εχθρικός. Ουδεµία σχέση µε τη στρατιωτική πειθαρχία των λοκατζήδων ή µε τα τερατώδη σωµατικά προσόντα του Ράµπο. Ο ήρωας είναι τρελός. Δηλαδή ριψοκίνδυνος, ξεροκέφαλος και αναρχικός. Αυτό τον ήρωα (έστω χάρτινο) ως παιδιά, στις ταινίες του Λεόνε λατρέψαµε. Μ’ αυτό το σπάνιο είδος ηρώων θα ταυτιστεί ο σηµερινός πιτσιρικάς.

Το στόρι αρχίζει από το Μεξικό, περνάει από Βαγδάτη, µε στάση στη Φρανκφούρτη και καταλήγει στις ΗΠΑ. Ενας µπαρουτοκαπνισµένος και πεισµατάρης συνταγµατάρχης µε το όνοµα Χάνιµπαλ Σµιθ, τουτέστιν Λίαµ Νίσον, αρχηγός τριών αµετανόητων τύπων, αφού πρώτα θα καταφέρει µε εξωφρενικό τρόπο να διαφύγει και να καταστρέψει µια µεξικανική µαφία ηρωίνης (απίστευτα καλοκουρδισµένες οι πρώτες σκηνές σε στυλ σπαγγέτι εντελώς), στη συνέχεια αναλαµβάνει ηµιπαρανόµως, από τη στρατιωτική ιεραρχία, να εντοπίσει τα ίχνη µιας συµµορίας που έχει αρπάξει τις πρωτότυπες πλάκες µε τις οποίες τυπώνονται αυθεντικά αµερικανικά χαρτονοµίσµατα. Δηλαδή ο κάτοχος µπορεί να τυπώνει δισεκατοµµύρια δολάρια και να τινάξει την αµερικανική οικονοµία στον αέρα. Οι υποψίες πέφτουν πάνω στη δικτατορία του Σαντάµ Χουσεΐν. Λάθος. Στο µεταξύ τρεις δυνάµεις καταδιώκουν τους λεβέντες του Α-Τeam. Η CΙΑ, η στρατιωτική κατασκοπεία και µια χούφτα ανελέητων killers των Ειδικών Δυνάµεων. Τέσσερις πανούργοι και επιδέξιοι χαβαλετζήδες εναντίον όλων. Από εκεί και πέρα αναλαµβάνει η χηµεία του Λεόνε µε τους «3 ήρωες» («Τhree Κings», του 1999) και ο πανζουρλισµός δεν έχει τέρµα!

Από το καστ, καλύτερος όλων ο Πάτρικ Ουίλσον, ο αρχιπράκτορας µε το συνηθισµένο όνοµα Λιντς. Απαντες της CΙΑ ονοµάζονται Λιντς, ας πούµε Παπαδόπουλοι. Ξανθός, γλοιώδης, σατανικός, ψύχραιµος, κυνικός.

Να σπαρταράς από τα γέλια σαν να σου καθαρίζουν αυγά. Δεύτερος ο Σάρλτο Κόπλεϊ, που υποδύεται τον παρανοϊκό πιλότο της τετραµελούς οµάδας. Οταν ολόκληρος ο ιπτάµενος πολεµικός στόλος τον καταδιώκει στον ουρανό, εκείνος βρίσκεται σε οργασµό. Τρίτος ο Κουίντον «Ράµπατζ» Τζάκσον, ένας µεγαλοµπούλης, θηριώδης µαύρος που πάσχει από υψοφοβία και κατουριέται από τον τρόµο του όταν µε πάσης φύσεως ιπτάµενο «αντικείµενο» βρίσκεται στον αέρα. Τέταρτος ο Μπράντλεϊ Κούπερ, ο γόης της παρέας, ερωτευµένος µε µια αξιωµατικό των Μυστικών Υπηρεσιών του Πενταγώνου (Τζέσικα Μπιλ), η οποία τον καταδιώκει απηνώς. Τελευταίος και δυστυχώς απρόσωπος ο Λίαµ Νίσον. Εδώ λάθος καστ. Ο Τζορτζ Κλούνι στη θέση του θα ήταν όλα τα λεφτά. Για να µην πολυλογώ. Το φχαριστήθηκα µέχρι το τελευταίο λεπτό. Οnly for men και only για χαβαλέ καλοκαιρινό!

{{{ video }}}

«Τhe Α-Τeam»

Εξωφρενική περιπέτεια Εξωφρενική πλάκα Στυλάτο, σαν σπαγγέτι Σέρτζιο Λεόνε σηµερινό

Βαθµοί=7

(ό,τι πρέπει για τα πιτσιρίκια)

Ζαχαρωµένες κοµεντί και ωδή στη βαρεµάρα

«Τhe backup plan» Χαζοαµερικανιά ροµαντική του κάποιου Αλαν Πουλ. Οπου η σαραντάρα Τζένιφερ Λόπεζ εντελώς δύσπιστη σε κάθε αρσενική επαφή. Ετσι αποφασίζει µε εξωσωµατική να γίνει ανύπαντρη µητέρα. Και πάνω στη διαπίστωση πως ναι είναι έγκυος από το σπέρµα κάποιου τυχαίου, τσουπ ερωτεύεται έναν παιδαρά (Αλεξ Ο Λάφλιν) που πουλάει γαλλικά τυριά στη λαϊκή αγορά και που το χρώµα της φωνής του θυµίζει Κέβιν Κόστνερ. Με τα µισά της χρόνια ο εραστής. Ε και; Υπάρχει έστω και µισός αρσενικός σ’ αυτή την οικουµένη, ανεξαρτήτως ηλικίας, χρώµατος και επαγγέλµατος, που θα έλεγε όχι σε µια τέτοια σάρκα τορνευτή; Αποτέλεσµα; Πολύ γλυκό, ελάχιστα κωµικό. Χωρίς χαριτωµενιές και χωρίς σπίθες έξυπνες και λαµπερές.

{{{ video }}}

Βαθµοί=3

(η Τζένιφερ Υes, η ταινία Νo)

«Γράµµατα στην Ιουλιέτα» (Letters to Juliet) του Γκάρι Ουίνικ. Κι άλλη κοµεντί. Ζαχαρωµένη και κουραστική. Με την πολυχρησιµοποιηµένη Αµάντα Σίφρινγκ στη Βερόνα του Ρωµαίου και της Ιουλιέτας να απαντάει στα γράµµατα µιας γριάς βρετανίδας (Βανέσα Ρεντγκρέιβ, µόλις 73) η οποία πριν από µισόν αιώνα ερωτεύτηκε κάποιον Λορέντζο από τη Σιένα.. Ετσι καταφθάνει η γιαγιά παρέα µε τον εγγονό της (Κρίστοφερ Ιγκαν) και έτσι η Σίφρινγκ λίγο λίγο αποµακρύνεται από τον µέλλοντα σύζυγό της Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ. Του οποίου το µυαλό µονίµως στην ιταλική κουζίνα. Να πω την αµαρτία µου; Μου ‘ρθε να πετάξω κατά Τοσκάνη µεριά να κατασπαράξω αυτά τα λαχταριστά σπαγγέτι µε αυθεντική παρµεζάνα!
{{{ video }}}

Βαθµοί=3

(niente)

«Με το ζόρι µαζί» (Serious moonlight)

Της πρωτοεµφανιζόµενης σκηνοθέτιδας Σέριλ Χάινς. Ο Τίµοθι Χάτον ανακοινώνει στη σύζυγο Μεγκ Ράιαν (πενηντάρα µε λίφτινγκ τριαντάρας) πως την παρατάει για µία νέα και τότε εκείνη τον δένει, τον φιµώνει και µε τις µνήµες προσπαθεί να τον επαναφέρει στη δική της καρδιά. Η δράση µέσα σ’ ένα δωµάτιο. Βαρέθηκα φρικτά!

{{{ video }}}

Βαθµοί=0

(πανωλεθρία επιπέδου Οτο Ρεχάγκελ)

Κουστουρίτσα από τη Ρουµανία

Το πιστεύετε – δεν το πιστεύετε, ένα το γεγονός. Διαπιστωµένο σε κάθε σοβαρό φεστιβάλ κινηµατογραφικό. Η Ρουµανία, αυτή η γειτονική, ρακένδυτη χώρα, µέσα στην παγκόσµια πρωτοπορία. Ο Κριστιάν Μουνγκίου και ο θρίαµβός του στις Κάννες του 2007 «4 µήνες, 3 εβδοµάδες και 2 µέρες» καθόλου τυχαίος, ούτε προσωρινός!

«Νunta Μuta» λοιπόν. Δηλαδή «Σιωπηλός γάµος» του Οράτιου Μαλαέλε (σήµερα 58). Δεν τον ήξερα. Το οµολογώ. Το στυλ του εντελώς βαλκανικό. Κάτι σαν Κουστουρίτσα. Ανάµεσα στον βωβό κινηµατογράφο, το µπουρλέσκ, την παρωδία, τον πανζουρλισµό, το παράλογο και τον νατουραλισµό. Ολα µαζί. Αλλοτε πετυχαίνει η χηµεία. Αλλοτε το αποτέλεσµα εντελώς φολκλόρ. Γραφικό και σχηµατικό. Το στόρι κωµικοτραγικό. Τα βέλη δηλητηριώδη εναντίον «υπαρκτού σοσιαλισµού» και σταλινισµού. Αν ήταν έτσι, τότε να φύγουµε για άλλα µέρη.

Σ’ ένα χωριό βουκολικό, στις αρχές της δεκαετίας του πενήντα, ένα παλικάρι που από το πρωί µέχρι το βράδυ, ακόµα και στα στάχυα, όπου βρεθεί και όπου σταθεί, το ίδιο κορίτσι πηδάει, αποφασίζει για την τιµή και το κούτελο του µέλλοντος πεθερού του, ενός άξεστου και µπεκρούλιακα γίγαντα, να στεφανωθεί την πρώην παρθένα. Το χωριό ησυχάζει. Τα κουτσοµπολιά θάβονται κάτω από τη γη. Και η τελετή προσδιορίζεται µε ηµεροµηνία τελική. Στο µεταξύ ο πρόεδρος της κοινότητας και στέλεχος του κόµµατος, ένας κουφιοκεφαλάκης που ουδείς του δίνει σηµασία, περιφέρεται και δίνει εντολές τις οποίες όλοι, µα όλοι, ακόµα και ο ίδιος, τις γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια. Με απλά λόγια, το χωριό εντελώς βαλκανικό. Αναρχία, ποτό, µούρλια και βαρβαρότητα παρέα µε ανθρωπισµό. Οµως µια µοιραία σύµπτωση της µεγάλης Ιστορίας µ’ αυτή την τόσο δα ασήµαντη και µικρή θα τα φέρει όλα τούµπα. Γιατί ο γάµος συµπίπτει µε το επταήµερο πένθος που έχουν κηρύξει όλες οι «σοσιαλιστικές» αρχές για τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν. Σύµπτωση θανατερή. Γιατί πώς είναι δυνατόν καµιά εκατοστή νοµαταίοι κάποιας ασήµαντης περιοχής της Ρουµανίας να καταβροχθίζουν γουρουνόπουλα και αµνοερίφια, να µπεκροπίνουν και να γλεντάνε, τη στιγµή που όλος ο κοµµουνιστικός ντουνιάς κλαίει και οδύρεται για τον χαµό του γιγαντoτεράστιου Στάλιν;

Ετσι καταφθάνει ο ρώσος κοµισάριος. Και βγάζει φιρµάνι απαγορευτικό. Καµία εξαίρεση. Ούτε γι’ αυτόν τον γάµο τον µακρινό. Μα σφάξαµε γουρουνόπουλα, φτιάξαµε κοκορέτσια, στρώσαµε τραπέζια, καλέσαµε µουσικούς. Τίποτα. Οπότε ο πανούργος βαλκανικός εγκέφαλος του πεθερού συλλαµβάνει ιδέα µεγαλοφυή. Η τελετή εντός του σπιτιού. Με βουλωµένα – από πετσέτες – τα όργανα. Και οι καλεσµένοι δεν θα βγάλουν κιχ. Οµως πάνω σ’ αυτό το όργιο της κρασοκατάνυξης, ο γίγαντας ξεσπάει. Τα όργανα παίζουν, τα τσιφτετέλια δίνουν και παίρνουν. Και τότε µπουκάρει ο Κόκκινος Στρατός µε τις ερπύστριες και τα πολυβόλα. Περιφρόνησες τον Στάλιν;

Θα σε θάψω ζωντανό!

{{{ video }}}

«Σιωπηλός γάµος»

Και σουρεαλιστικό και γραφικό Απαγορεύεται το γλέντι Πέθανε ο Στάλιν

Βαθµοί=6

(Κουστουρίτσα χωρίς Κουστουρίτσα)

Τo φως που τρεµοσβήνει

Αν «Ο πατέρας των παιδιών µου» («Le pere de mes enfants») – της Μία Χάνσεν-Λοβέ, µόλις 31 και σύζυγος του πασίγνωστου σκηνοθέτη Ολιβιέ Ασαγιάς – τελείωνε στο πρώτο µισό, θα παραµιλούσαµε για ένα αριστούργηµα γαλλικό. Η διαχείριση των σιωπών και ο εσωτερικός σπαραγµός του κεντρικού ήρωα, τοποθετούν τη σκηνοθεσία στο επίπεδο του «Le feu follet» («Η φλόγα που τρεµοσβήνει») του Λουί Μαλ και του 1963, µε τον Μορίς Ρονέ. Οµως, εκ του τελικού αποτελέσµατος κρίνοντας, µια µεγάλη ευκαιρία χάθηκε από την παροιµιώδη ανάλυση και τη γαλλική φλυαρία. Γιατί όσο µε ανέβαζε, κάθε λεπτό, το πρώτο µέρος, τόσο µε προσγείωνε το δεύτερο. Κρίµα!

Η ιστορία εµπνευσµένη από αληθινό τραγικό περιστατικό. Οπου το 2005 ένας ανήσυχος, δηµιουργικός και κινηµατογραφοφιλικός παραγωγός µε το όνοµα Ουµπέρ Μπαλσάν φυτεύει στο κρόταφό του µια σφαίρα και αφήνει την τελευταία του πνοή σ’ ένα αποµακρυσµένο πεζοδρόµιο του Παρισιού. Ερωτευµένος µε τη γυναίκα του. Με τρία χαριτωµένα και πανέξυπνα κοριτσάκια. Με ένα team µε καλλιτεχνική πνοή. Και µε έναν κατάλογο πενήντα δικών του ταινιών. Το µοιραίο λάθος του Μπαλσάν, η λατρεία του για το Σινεµά. Αναστάτωνε γη και ουρανό προκειµένου να βρει λεφτά για κάθε υποσχόµενο, πρωτοεµφανιζόµενο, αληθινό κινηµατογραφιστή. Αυτό το µοιραίο λάθος τον οδήγησε στην οικονοµική χρεοκοπία. Ανελέητο το βάρος των χρεών. Κι όµως, εκείνος επέµενε µέχρι την τελευταία στιγµή. Ολες οι πόρτες κλειστές. Μοναδική λύση ο µεγάλος, ατελείωτος ύπνος. Να φύγει από αυτή τη ζωή. Το τέλος του, ένα ανεξίτηλο σηµάδι του τέλους µιας εποχής. Το χρήµα, µοναδική αξία σε κάθε τι. Πεθαίνει η τέχνη. Ζήτω η εικόνα η πλαστική.

Η πρώτη ώρα µε κατάπιε ολοκληρωτικά. Κάθε στιγµή έµπαινε στο σώµα µου και αναστάτωνε τα σπλάγχνα µου. Η Χάνσεν-Λοβέ καταφέρνει να φέρει σε σεξουαλική διασταύρωση το σαρκικό µε το πνευµατικό. Αριστη διαχείριση των σιωπών. Τσιµπιόµουν. Θυµήθηκα το κρυφό και παραγνωρισµένο αριστούργηµα «Ρetites coupures» («Μικρές πληγές»)

του Πασκάλ Μπονιτσέρ, µε τον Ντανιέλ Οτέιγ. Το σώµα του Λουί-Ντο ντε Λενκεσέν, του πρωταγωνιστή που υποδύεται τον Μπαλσάν, παίζει σαν εργαλείο πολυµορφικό. Κάθε πόρος του δέρµατός του, κάθε εισπνοή του τσιγάρου του, ρεσιτάλ ερµηνευτικό. Ολες οι σελίδες του χαρακτήρα του, ακόµα και τα κενά, ακόµα και οι άνω τελείες, αποτυπωµένες σε µια ανεξίτηλη κατάπτωση. Εντελώς εσωτερική, πνιγµένη και στραγγαλισµένη, ώστε η οικογένεια, οι συνεργάτες του, οι δανειστές του να µην καταλάβουν την αργόσυρτη τραγωδία που βιώνει σε κάθε του στιγµή. Υποκλίνοµαι στην ερµηνεία του τη µοναδική. Μια ερµηνεία εντελώς κινηµατογραφική. Ακόµα και τα ρούχα του, η πλάτη του, τα µαλλιά του, όλα όσα φοράει πάνω του και όσα κουβαλάει µέσα του, απογειώνουν το βλέµµα του θεατή.

Ταυτόχρονα µε αυτή την εσωτερική κατάπτωση που αρχίζει από το πρώτο λεπτό. Ταυτόχρονα µε την ανησυχία του, τον ακαταπόνητο ενθουσιασµό του, τον κρυφό Γολγοθά του. Κάθε τηλεφώνηµα και ένας δανειστής του. Κάθε λεπτό η εξάντληση κάθε περιθωρίου και η σταύρωσή του. Κάθε πόρτα και από ένας της εφορίας, της τράπεζας, των εργαστηρίων. Ο θεατής ζει το δράµα µαζί του. Η οικογένειά του αγνοεί την κατάστασή του. Απίστευτο… Σαν θρίλερ τρόµου χωρίς µισή ρανίδα αίµατος. Μικρές πληγές να αιµορραγούν και εκείνος να πορεύεται µαζί τους. Η κορύφωση µοναδική. Το στόµα µου έχασκε από µια ακαριαία κίνηση που έµοιαζε µε εκκωφαντική σιωπή. Θεέ µου! Πώς είναι δυνατόν, σήµερα να υπάρχουν τέτοια πλάσµατα ανάµεσά µας; Τόση φλόγα.

Τέτοια ορµητική, δηµιουργική πνοή…

Φέρτε στην Ελλάδα µια χούφτα από τέτοιους Ουµπέρ Μπαλσάν και η χώρα στο άπειρο θα εκτοξευθεί!

{{{ video }}}

«Ο πατέρας των παιδιών µου»

Το πρώτο µισό, σκέτος θησαυρός Αληθινό περιστατικό Λουί-Ντο ντε Λένκεσεν, ρεσιτάλ ερµηνευτικό

Βαθµοί=7

(θα το ξαναδώ)

Ο λούζερ και η κούκλα

«Δεν είναι για τα µούτρα σου» (She’s οut οf my league). Ευχάριστη και ολίγον τρελούτσικη κοµεντί του Τζιµ Φιλντ Σµιθ µε Τζέι Μπαρούσελ και µια ξανθιά θεά µε το όνοµα Αλις Ιβ. Οπου ένας dude (φιλάρας), εύθραυστος και χλωµός, εντελώς loser µε το πλήθος των θηλυκών, γίνεται ο στόχος µιας κατάξανθης, λαχταριστής κούκλας.

Εγώ; Αποκλείεται. Οι κολλητοί του πέφτουν πάνω του και του δίνουν οδηγίες. Τίποτα εκείνος. Εξακολουθεί να πορεύεται όπως πριν. Ετσι τον θέλει η κούκλα. Ετοιµόρροπο, ασχηµούτσικο, αγύµναστο, ανασφαλή. Παιδιά αν αυτό συµβαίνει και στην καθηµερινότητα τη σκληρή, ε τότε υπάρχει ελπίδα για κάθε παιδί. Το επιµύθιο γνωστό. Βe yourself. Πίστευε και µη ερεύνα ρε!

{{{ video }}}

Βαθµοί=Feel good