Βήµατα στην οµίχλη

Ητανε Πειραιάς, Πλατεία Δηµοτικού Θεάτρου, και ήτανε χάι λάιφ ο κινηµατογράφος (κινηµατόγραφο τον λέγαν τότε) και το έργο έγχρωµο, µπορεί και σινεµασκόπ (τέτοια γοητεία), κι ο τίτλος µε γράµµατα δίπαχα, προοπτικά, αλλά και σαν από καταχνιά θολά, γραµµένος στην ταµπέλα.

«Βήµατα στην οµίχλη». Ετρεχα και ξανάτρεχα στον πατέρα µου καθισµένο στη «Στάνη». «Ελα, µπαµπά, πάµε». «Τι θες, ρε παιδάκι µου; σου λέω είναι ακατάλληλο το έργο. Δεν µας βάζου νε» κι έβαζε στο στόµα του ολόπαχη την πέτσα απ’ το πρόβειο το γιαούρτι. Κι έτσι δεν τα είδα τότε τα αινιγµατικά, απειλητικά κι ίσως γι’ αυτό τόσο γοητευτι κά «Βήµατα στην οµίχλη».

Πέρασε ο καιρός κι ήρθε η στιγµή που γίνανε κατάλληλα, ακόµα και για µένα, αυτά τα «Βήµατα» αλλά περιέργως δεν τα αναζήτησα ούτε τα βρή κα πουθενά στον δρόµο µου. Θέλω να πω δεν µ’ έφεραν ποτέ τα βήµατά µου στην οµίχλη τους. Εµειναν κι αυτά ξεχασµένα µαζί µε τόσα απογεύµατα Κυριακής να κυλιούνται στο συρτάρι µαζί µε άλλα άχρηστα (;) κι αχρείαστα της µνήµης.

Μέχρι που προχθές ένας πολιτικός (δεξιός, αριστερός, σοσιαλιστής, άνδρας, γυναίκα δεν θυµάµαι, πάντως κόµµατος και γένους τηλεοπτι κού) ανέσυρε απ’ το πάµπτωχο, είναι αλήθεια, λεξιλόγιό του τη φράση: «Αυτή τη στιγµή οικο νοµικώς κάνουµε βήµατα στην οµίχλη». Οµο λογώ ταράχτηκα µε το λεχθέν γιατί µαζί µε την Πλατεία Δηµοτικού Θεάτρου το χάι λάιφ το ζαχαροπλαστείο «Η Στάνη» τον πατέρα µου και την πέτσα το γιαούρτι, ξεπήδησαν απ’ το συρ τάρι και άλλα πλέον πρόσφατα ρητά που κα τέκλεισαν το πανελλήνιον. Ρητά όπως εκείνο «Με το πιστόλι στο τραπέζι», αλήθεια τι έγινε αυτό το πιστόλι; σε ποιανού χέρια βρίσκεται; ή σε ποιανού τον κρόταφο; µετά ήρθε το άλλο, που «πέφτουµε στον γκρεµό» και τέλος το µε γαλειώδες εκείνο «είµαστε στον Τιτανικό. Βυ θιζόµαστε». Σιγά καλέ ένα λεπτό και δεν ξέρω και το τραγούδι. Α ναι, το θυµήθηκα. Μάι χαρτ γουίλ γκόου ον. Ή µήπως καλύτερα το «Στη στεριά δεν ζει το ψάρι» πάει καλύτερα που είναι και έθνικ; αλλά µε αγγλικούς στίχους γιατί είµαστε και της κοινότητος µην το ξεχνάµε αυτό. Πάµε το λοιπόν όλοι µαζί ένα δύο τρία και «Οn the land the fish can’t live «Οπα!» το όπα µετά τη Γιουροβίζιον γράφεται και «ΟΡΑ!» άλλο µεγά λο κέρδος κι αυτό. Οµως το fish can’t live πάει πιο πολύ µε τον γκρεµό. Μπερδεύτηκα ο Ελλην γιατί έχω και την παράδοση από πίσω κι όσο να ‘ναι ζορίζοµαι. Τελικά είµαι και πολύ της πα ράδοσης. Το διεπίστωσα προχθές το µεσηµέ ρι όταν είδα µε τα ίδια µου τα µάτια έναν τηλε άνθρωπο, νέο κορίτσι συγκεκριµένα, που είχε ντυθεί πουτάνα είχε καβαλήσει το πάνελ και έλεγε, µάλλον τσίριζε µε φωνή κατεστραµµέ νου καστράτου. «Αίσχος. Αίσχος. Είναι δυνατόν να κάνουν πάρτι στο θωρηκτό «Αβέρωφ»; Να χορεύουν πάνω απ’ το γραφείο του Κουντου ριώτη;». Εδώ παιδί µου πετάνε τις καπότες τους εκεί που δίδαξε ο Σωκράτης και φτύνουν εκεί που µίλαγε ο Περικλής και δεν κουνιέται φύλ λο. Η ταράτσα του γραφείου του Κουντουριώ τη σε µάρανε; Κι εσένα ειδικά; Πού τον ξέρεις µωρή τον Κουντουριώτη; Στην ίδια σχολή µα νεκέν πηγαίνατε;

Δεν µπορώ άλλο σ’ αυτή τη χώρα δεν µπορώ. Θα φύγω. Θα ξενιτευτώ. Θα πά’ να ζήσω έξω από δω. Θα µεταναστεύσω στην Ελλάδα. Πήρα βέβαια τηλέφωνο την Ετζίαν, πήρα και την Ολύ µπικ µέχρι Λουφτχάνσα έφτασα (αχρείαστη να ‘ναι η Γερµανίς) αλλά όλες µου λένε, «δεν άνοι ξε γραµµή ακόµα για Ελλάδα. Πάρτε πάλι σε κάνα µήνα µπας και µε την τουριστική σεζόν βά λουµε κάνα δροµολόγιο. Αλλά για Ελλάδα δύσκολο το βλέπω».

Με το που κλείνω το τηλέφωνο δεν ξέρω σαν άκουσα «Βήµατα στην οµίχλη» και τη φωνή του πατέρα µου: «Στο λέω, παιδάκι µου, είναι ακατάλληλο το έργο. Δεν µας βάζουνε».