Η σοπράνο που δεν φοβάται την ποπ

Η διάσηµη Αυστραλή σοπράνο Τζόαν Σάδερλαντ δεν το τόλµησε ποτέ. Ούτε η Μαρία Κάλλας φαίνεται πως είχε το κουράγιο να το προτείνει.

Κάτι η νέα χιλιετία όµως, κάτι τα τείχη που έριξε το εγχείρηµα Ρavarotti and Friends όλο και περισσότεροι είναι οι λυρικοί τραγουδιστές που δεν φοβούνται πλέον να δοκιµαστούν όχι στα µεγάλα οπερατικά έργα και τις άριες, αλλά και στην ποπ µουσική.

Η πιο πρόσφατη «µετεγγραφή» από το ένα πεδίο στο άλλο είναι της Ρενέ Φλέµινγκ, της αµερικανίδας σοπράνο, που ηχογράφησε το νέο της CD Dark Ηope όχι µε έργα Πουτσίνι και Βέρντι, αλλά και µελωδίες των Πίτερ Γκάµπριελ, Ντάφι, Λέοναρντ Κοέν, Μαρς Βόλτα κ.α.

«Αυτή τη φορά τραγουδάω, όπως µιλάω», λέει στην ιταλική «La Repubblica» η Ρενέ Φλέµινγκ που έχει τραγουδήσει από τη Σκάλα του Μιλάνου ως τη Μητροπολιτική Οπερα της Νέας Υόρκης. «Είχα µια νευρικότητα. Ηθελα να κάνω κάτι καινούριο», συνεχίζει η 51χρονη σοπράνο.

«Δεν ήξερα κανένα από αυτά τα τραγούδια, παρά το γεγονός ότι οι δυο µου κόρες, 14 και 17 ετών, τα έχουν στο iΡod τους. Εκείνο που µε εντυπωσίασε όταν τα πρωτοάκουσα ήταν η ποιότητά τους. Είναι σα να ανακάλυψα έναν καινούριο κόσµο». Ακόµη όµως µια σοπράνο να τραγουδά ποπ; Γιατί να την ακούσουµε; «Πολλές φορές ακούµε λυρικούς τραγουδιστές να ερµηνεύουν ποπ τραγούδια ως τενόροι. Δεν λειτουργεί αυτό, όµως», εξηγεί η Ρενέ Φλέµινγκ. «Δέχτηκα την πρόκληση διότι υπάρχει µια πιθανότητα να συναντηθούν η λυρική µουσική µε την ποπ».

Η τζαζ ήταν η πρώτη αγάπη της Ρενέ Φλέµιγνκ, αλλά δεν ακολούθησε – ευτυχώς όπως λέει – αυτό τον δρόµο. «Παρέµεινα πιστή στην κλασική µουσική µε την οποία αισθάνοµαι πιο άνετα. Ηµουν ένα µελετηρό κορίτσι που ήθελα να µάθω να τραγουδάω, να µάθω να δουλεύω τη φωνή µου µε σωστό τρόπο. Χρειάζονται τουλάχιστον δέκα χρόνια σκληρής δουλειάς πριν κάνεις εµφάνιση ενώπιον κοινού».

Παρ £ όλα αυτά υποστηρίζει πως δεν ζηλεύει τις συναδέλφισσές της που δεν µελέτησαν ούτε µια µέρα, δεν ξέρουν ούτε να τραγουδήσουν, ούτε να χορέψουν και όµως έγιναν είδωλα της ποπ.

«Είµαι ευχαριστηµένη από τις επιλογές που έκανα στη ζωή µου. Το να τραγουδάς µελωδίες που γράφτηκαν πριν από 400 χρόνια σε διαφορετικές γλώσσες έχει περισσότερη αξία από χίλια πλανευτικά τραγούδια της ποπ. Ξέρετε όµως ποια είναι η µεγαλύτερη χαρά που έχω πάρει, µεγαλύτερη ακόµη και από τα τρία Γκράµι; Πρώτον, η επιστολή που έλαβα από την Μάγδα Ολιβέρο – τη µεγάλη Ιταλίδα σοπράνο, 100 ετών σήµερα – µε σχόλια για το τραγούδι µου. Δεύτερον, ότι τραγούδησα στον Λευκό Οίκο καλεσµένη του προέδρου Οµπάµα. Ηταν µια µαγική βραδιά».