Η φθορά λειτουργεί μεταφορικά

Απαλλαγμένο από τη λογοτεχνική (και υποκριτική κάποτε) καλλιέπεια, το καινούργιο έργο του Ροθ είναι άμεσο, αστόλιστο (και σωστά μεταφρασμένο), γκροτοφσκικά δραματικό. Ο συγγραφέας δίνει φωνή στον ετοιμόρροπο ηθοποιό, τον φέρνει μετωπικά με το κοινό και τους αναγνώστες και αυτή η λιτότητα είναι το προτέρημα του έργου και όχι η αδυναμία του, όπως μπορεί να εκληφθεί από όσους έχουν εντρυφήσει στις μεγάλες συνθέσεις των τριλογιών του Ροθ. Σε ένα σύντομο βιβλίο, έκτασης νουβέλας, με έξι ακόμη δευτερεύοντες χαρακτήρες, εκτίθενται πράξεις και σκέψεις γύρω από τη ζωή, τον ρατσισμό της μεγάλης ηλικίας, τις προκαταλήψεις περί ψυχικής υγείας, της μαγείας της τέχνης αλλά και του κόστους της απώλειάς της. Η φθορά του Σάιμον Αξλερ ίσως να λειτουργεί μεταφορικά για τον χώρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας αλλά- τι παράδοξο!- χρειάζεται λογοτεχνική μαστοριά για να καταδειχθεί.