Εδωσε στο θέατρο… αφρό

Εδωσε στο ελληνικό θέατρο χάρη και χιούµορ. Μια ελαφράδα αφρού. Και οι ηθοποιοί που συνεργάστηκαν µαζί του και που όλοι τον λάτρευαν µιλούσαν για εξαιρετικό δάσκαλο. Ο σκηνοθέτης Ανδρέας Βουτσινάς, που ταλαιπωρήθηκε µε αλλεπάλληλες περιπέτειες της υγείας του την τελευταία δεκαπενταετία, έφυγε χτες στις 9.00 από τη ζωή στα 79 του χρόνια, εξαιτίας πνευµονίας και νοσοκοµειακών λοιµώξεων, στο νοσοκοµείο «Ερυθρός Σταυρός» όπου νοσηλευόταν.

Είχε γεννηθεί το 1931 στο Χαρτούµ του Σουδάν. Και πάντα κουβαλούσε τον κοσµοπολίτικο αέρα των Ελλήνων της Διασποράς. Τελειώνει το γυµνάσιο στην Αθήνα και φεύγει στο Λονδίνο για να σπουδάσει θέατρο – υποκριτική και ενδυµατολογία – στις δραµατικές σχολές του Ολντ Βικ και Γουέµπερ Ντάγκλας. Στη συνέχεια περνάει στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού για σπουδές στη σχολή του Λι Στράσµπεργκ. Το 1957 θα γίνει µέλος του Ακτορς Στούντιο – στις δόξες του τότε. Από το 1959 θα συµµετάσχει ως ηθοποιός στα έργα «Ιώβ» του Μακ Λις και «Οι αλλοπαρµένοι» των Μίντλετον – Ρόουλι, που ανεβάζει ο Ηλίας Καζάν στο Μπρόντγουεϊ, και σε άλλα.

Θα συνεχίσει ως ηθοποιός, αλλά παράλληλα θα ανακαλύψει το τάλαντό του στη διδασκαλία των ηθοποιών – στην «προπόνησή» τους ενόψει ρόλων που κλήθηκαν να ερµηνεύσουν. Λογικό να περάσει στη σκηνοθεσία: σκηνοθετεί στο Μπρόντγουεϊ «Το εύθυµο ζευγάρι» µε την Τζέιν Φόντα, µε την οποία – πολύ ωραίος άντρας – συνδέθηκε ερωτικά, κάνοντας τον πατέρα της Χένρι Φόντα να αγανακτήσει.

Η φίλη του Αν Μπάνκροφτ θα τον συστήσει στον κατοπινό σύζυγό της σκηνοθέτη Μελ Μπρουκς και ο Ανδρέας Βουτσινάς κάνει το ντεµπούτο του στον κινηµατογράφο µε έναν µικρό, αλλά εντυπωσιακό, ρόλο – Κάρµεν Γκία (!) το όνοµά του –, στους σπαρταριστούς «Δυο τρελούς παραγωγούς». Εκτοτε έπαιξε σε περίπου είκοσι ταινίες – αµερικανικές, γαλλικές και ελληνικές παραγωγές. Ανάµεσά τους «Το µυστήριο µε τις δώδεκα καρέκλες» και «Η τρελή ιστορία του κόσµου» επίσης του Μελ Μπρουκς, «Φροϊλάιν Ντόκτορ» του Αλµπέρτο Λατουάντα, «Κραυγή γυναικών» του Ζυλ Ντασσέν, «Μικρή αποκάλυψη» του Κώστα Γαβρά, «Απέραντο γαλάζιο» του Λουκ Μπεσόν, «Γυναίκες δηλητήριο» του Νίκου Ζερβού, «Safe Sex» των Παπαθανασίου – Ρέππα, µε πιο πρόσφατη το «Μην φεύγεις» του Αλέξανδρου Πανταζούδη. Θα κάνει και τηλεόραση, και στο εξωτερικό και στην Ελλάδα («Πρόβα νυφικού»).

«Θα ’θελα όταν πεθάνω να µε κάψουν και να πετάξουν την τέφρα µου πάνω απ’ την Επίδαυρο. Να αιωρούµαι πάνω απ’ το αρχαίο θέατρο», έλεγε το 1982 στα «ΝΕΑ» (στη Βίκυ Χαρισοπούλου)

Με σταρ στο Παρίσι

Ως σκηνοθέτης θεάτρου ανέβασε στο Παρίσι – όπου εγκαταστάθηκε µετά τη Νέα Υόρκη και όπου ίδρυσε το θεατρικό εργαστήρι «Θέατρο των Πενήντα», «προπονούσε» διάφορους σταρ και έκανε µεγάλο όνοµα – πλήθος παραστάσεων, µεταξύ των οποίων τον «Δον Ζουάν» του Μολιέρου στην «Κοµεντί Φρανσέζ», τη «Δεσποινίδα Julie» του Στρίντµπεργκ µε τη Φανί Αρντάν και τη «Νύχτα της Ιγκουάνα» του Τενεσί Ουίλιαµς µε τον Πιερ Βανέκ, στη Βενετία τη «Θεοδώρα, αυτοκράτειρα του Βυζαντίου» µε την Ειρήνη Παπά στο θέατρο «Λα Φενίτσε», στο Φεστιβάλ του Μπελάκ την «Ηλέκτρα» του Ζιροντού, στο Φεστιβάλ της Αβινιόν το «Joker Lady».