Μουσική

Ντανς, κιθάρες και «µπηχτές»
Της Μαρίας Μαρκουλή

Ο Λοράν Γκαρνιέ µε όλη την dance σε δύο ώρες, οι Α Ρlace to bury Strangers µε το βουνό από κιθάρες και η… αγενής Ρeaches έκλεψαν τις εντυπώσεις στο φεστιβάλ
Eνας πολύ κεφάτος Λοράν Γκαρνιέ. Οι πιο καυτές κιθάρες της εποχής – το όνοµά τους Α Ρlace to Βurry Strangers και οι ευρηµατικοί Ηot Chip. Οι κορυφές του φετινού Synch, που –και στο ζόρικο καλοκαίρι της κρίσης – κράτησε σταθερά τη συχνότητά του στις ωραίες µουσικές. Στον ρόλο του Χιονάνθρωπου των Ιµαλαΐων (και στα ακροβατικά) η Ρeaches. Το διήµερο που, εκτός από την κρίση, το απείλησε και η βροχή – ευτυχώς τελικά δεν έπεσε – κράτησε το ενδιαφέρον στις σκηνές του, κάτι που πετυχαίνει από τα πρώτα καλοκαίρια του το Synch, όταν άρχιζε στο Λαύριο πριν να ανηφορίσει στο Γκάζι.

Το βράδυ του Σαββάτου κάτω από την Υψικάµινο ο χώρος ήταν γεµάτος από φαν οι οποίοι χόρεψαν στο πάρτι που είχε οργανώσει ο Λοράν Γκαρνιέ µε τους µουσικούς του.

Η πρώτη µέρα είχε λιγότερο κόσµο. Οι περισσότεροι από τους αυτούς πήγαν νωρίς για να δουν τους Get Well Soon. Οι Γερµανοί όµως, αν και είχαν ωραίες στιγµές, δεν «έπιασαν» σε καµία περίπτωση την ατµόσφαιρα που βγάζουν στο στούντιο, παρ’ ότι ο κόσµος ήταν ζεστός και περίµενε πολλά, πρόθυµος να χειροκροτήσει.

Για όσους έχουν παρακολουθήσει την dance σκηνή των τελευταίων δεκαετιών αλλά και για όσους είχαν έρθει για να περάσουν καλά, ο Λοράν Γκαρνιέ είχε αλάνθαστη συνταγή. Βγαίνει στη σκηνή µπροστά στην κονσόλα, ανάµεσα στους µουσικούς του – πνευστά, πλήκτρα, κιθάρα. Ντυµένοι όλοι τους στα µαύρα και ο Γκαρνιέ όχι DJ, αλλά ενορχηστρωτής ολόκληρης µουσικής περιπέτειας. Από τα βάθη της ηλεκτρονικής και dance ώς την εξαιρετική στιγµή που γύρισε σε drum ‘n’ bass µε τροµπέτα µαζί! Εκανε αυτό που είχε σκοπό, όπως µου έλεγε όταν µίλησα µαζί του: να δείξει στον κόσµο ποιος είναι – από πού έρχεται µουσικά, πού πηγαίνει.

Σαν να περνάει µπροστά από τα µάτια µου ολόκληρη διαδροµή – από το Αλσος ώς την Τεχνόπολι – ε, δεν είναι και µακριά. Ο Γάλλος ρωτάει τον κόσµο αν περνάει καλά και µας λέει πως είναι πολύ χαρούµενος που παίζει για πρώτη φορά µε µπάντα του στα µέρη µας. Παίζει κι άλλα κοµµάτια, πιο… ροκ στο ανκόρ από το άλµπουµ του. Ολοι χορεύουν µε σηκωµένα τα χέρια σε µια πραγµατικά feel good συναυλία. Δυστυχώς – γιατί δεν γίνεται να είσαι παντού – χάνω τους Τζίµι Τένορ και Τόνι Αλεν στη διπλανή σκηνή.

Προηγουµένως έχω ζήσει την… Α Ρlace to Βury Strangers εµπειρία. Οµολογώ ότι τους είχα χάσει τον χειµώνα, σε µικρό κλειστό χώρο όπου είχαν εµφανιστεί – αλλά τα παιδιά αυτά δεν είναι για ασφυκτικούς χώρους. Επειδή ακριβώς «χτίζουν» έναν γιγάντιο, πυκνό, πηχτό ήχο – σαν µετωπική σύγκρουση αµερικάνικου πανκ µε τρελή διαχρονικού ροκ «αµαξοστοιχία». Τρεις άνθρωποι όλοι κι όλοι. Παραµόρφωση, βουητό, σαν ροκ εν ρολ κατολίσθηση. Οι Νεοϋορκέζοι πετάνε κιθάρες στον αέρα, τις τσακίζουν, τις σέρνουν στη σκηνή, τις εκσφενδονίζουν πάνω από το βουνό από ήχο που έχουν φτιάξει. Μην τους χάσετε όπου τους πετύχετε ξανά. Ως εκείνη τη στιγµή, στην κεντρική σκηνή οι Ηot Chip παίζουν διασκεδαστικά και ευρηµατικά µε έµφαση στο προσωπικό τους στυλ και, πιο πολύ, στο ότι είναι ένα γκρουπ που δέχεται επιρροές από παντού και θαυµάσια τις αφοµοιώνει. Συναυλιακά το χαίρονται οι ίδιοι. Και χαλαρώνουν αφήνοντας όλα τα µουσικά ενδεχόµενα ανοιχτά. Ο καθένας το δικό του στυλ, τα αστραφτερά καπελάκια – τύπου Ελτον Τζον – δείχνουν ασορτί µε την ελέκτρο/ποπ τους. Η µόδα βέβαια έχει συνέχεια στα ενδότερα. Οπου νέοι σχεδιαστές παρουσιάζουν τη δουλειά τους και το κοινό ψωνίζει ρούχα και αξεσουάρ µε ποπ άποψη και σε καλή τιµή. Οι Get Well Soon ψάχνουν στις κρεµάστρες.


Να την αφήσουµε να πέσει;

Με ολόσωµο κοστούµι µαλλιαρού πλάσµατος µε συγγενείς στο ντουλάπι εξοπλισµού για την καθαριότητα του σπιτιού (φασίνα), εµφανίζεται στη σκηνή η Καναδή Ρeaches. Το σόου έχει µόλις αρχίσει. Η Ρeaches – γνωστό σε όλη την ιστορία της στη µουσική – έχει το ακαταλόγιστο και ενώ ετοιµάζεται να… περπατήσει πάνω στο πλήθος, λέει την εξής χοντράδα «Κοιτάξτε να µε κρατήσετε καλά, για να µην πέσω, γιατί δεν έχω πέσει ποτέ ώς τώρα, και αν πέσω θα είναι ντροπή για σας τους Ελληνες, που δεν χρειάζεστε κι άλλη ντροπή τώρα»! Τέτοια ευγένεια… Από το µυαλό των περισσοτέρων περνάει η σκέψη να την αφήσουν να πέσει. Την κρατάνε όµως και η παράσταση συνεχίζεται, µε την Ρeaches να φωτίζεται, να ντύνεται και να γδύνεται, να βγαίνει µε πετσέτα µπάνιου και µε (στο χρώµα του δέρµατος) κορσέ, να σκαρφαλώνει στις σκαλωσιές της σκηνής, να πέφτει (όπως στο κατς) και να σηκώνεται φτύνοντας δήθεν αίµα στο κοινό (είχε πιει από ένα ποτήρι προηγουµένως, το λέω επειδή κάποιοι νόµισαν πως υπήρξε τραυµατισµός). Και όλα αυτά σε ήλεκτρο – πανκ µε Ροδακινί υπογραφή.

Στους κλειστούς χώρους οι Fuck Βutton τα έσπαγαν, ο DJ rush θα έπαιζε µπροστά σε πολύ λαό και οι µουσικές καλά κρατούσαν ώς νωρίς το πρωί.