Φαινόμενα

Ο µεγάλος θυµός
Της Πόπης Διαµαντάκου , diaman@dolnet.gr

Το ένα µετά το άλλο µεγαλειώδη ξεσπάσµατα θυµού on camera διαδέχονται ένα θέαµα βίας του τύπου «αίµα στην αρένα» συντηρώντας ερεθισµένο το συναίσθηµα του φιλοθεάµονος
Αντί να είµαστε ενηµερωµένοι, παραµένουµε ζαλισµένοι από το συνεχές γρονθοκόπηµα αλλεπάλληλων αποκαλύψεων και ιλιγγιώδους διαδοχής «ενόχων» διαφόρων ειδικοτήτων, από αστέρες της σόουµπιζ και κολωνακιώτες γιατρούς µέχρι offshore-ίτες πρώην υπουργούς, όλοι συµπούρδουλοι και κυρίως κατηγορούµενοι για τα αυτονόητα που µόλις «ανακαλύπτουν» οι φωτογενείς τηλεθυµωµένοι. Στα πάνελ στρώνονται τα τραπέζια µιας ξέφρενης ανθρωποφαγίας που καταλύει κάθε κανόνα πολιτισµού στο όνοµα µιας ύπουλης πλην καθηλωτικής βίας.

Για να µην ανακαλύπτουµε µονίµως την πυρίτιδα, ήταν ο 19ος αιώνας που βιοµηχανοποίησε για πρώτη φορά την παραγωγή του µίσους και έκανε τη διέγερση της βίας κερδοφόρα συναλλαγή για καριερίστες τότε διανοούµενους. Εκείνη την πρώτη βιοµηχανία της καθοδήγησης του µαζικού θυµού την πλήρωσε πολύ ακριβά η ανθρωπότητα µε δυο αλλεπάλληλους εξοντωτικούς πολέµους.

Ωστόσο οι τεχνικές και οι µέθοδοι έµειναν, εξευγενισµένες να υπηρετούν το µαζικό θέαµα. Θεωρήθηκε, και όχι αδίκως, ότι ο καβγάς και η φασαρία ψυχαγωγούν περισσότερο από τη φιλειρηνική διάθεση.

Εξ ου και χρόνια ολόκληρα χαζεύουµε τον θυµό να ξεσπάει µε φωτογενή βία στα παντός είδους ριάλιτι και τοκ σόου. Οι επαγγελµατίες κυνηγοί της τηλεθέασης – αντικαταστάτες της παλιάς διανόησης – έµαθαν πολύ καλά πώς να χτίζουν τον θυµό στις εκποµπές τους και επιβεβαιώθηκαν πλειστάκις βλέποντας στους πίνακες των µετρήσεων τα νούµερα να εκτινάσσονται στο κρεσέντο του καβγά. Αν δεν ξέσπαγαν οι καλεσµένοι τους, ξέσπαγαν οι ίδιοι κάθε τόσο, φροντίζοντας αυτό να συµβαίνει ακριβώς πριν από τη διακοπή για διαφηµίσεις.

Οι επαγγελµατίες µάλιστα των τηλεξεσπασµάτων παραµένουν περιζήτητοι τηλεοπτικώς είτε βρίσκονται από την πλευρά της πολιτικής είτε από την πλευρά της ενηµέρωσης. Διόλου τυχαίο που είναι οι ίδιοι, πρώτοι αυτοί, οι πιο θυµωµένοι αυτές τις εποχές. Πολιτικοί, βουλευτές για παράδειγµα της Ν.Δ., που δεν έβγαλαν κιχ στα τηλεπαράθυρα όταν ο τότε αρχηγός τους Κώστας Καραµανλής διέλυε τη Βουλή αποµακρύνοντας τεχνητώς τον κίνδυνο να σκάσει στα χέρια του το σκάνδαλο Siemens, περιφέρονται λάβροι αυτές τις ηµέρες καταγγέλλοντας σκοτεινές ίντριγκες του ΠΑΣΟΚ γύρω από τη µια ή την άλλη Εξεταστική.

Και αυτό είναι ένα µόνο παράδειγµα εκδήλωσης της βίας των λόγων και των σεναρίων που ξεχύνεται από τις οθόνες καθηµερινώς καλύπτοντας µε την οµογενοποιηµένη, βουρκώδη υφή της κάθε πολιτική σκέψη, κάθε πολιτική διεκδίκηση.

Με αποτέλεσµα το συναισθηµατικό υλικό µιας λαϊκής µάζας σε απόγνωση να έχει τον κίνδυνο να µετατραπεί από ενισχυτικό των νούµερων τηλεθέασης της µιας ή της άλλης εκποµπής σε εύφλεκτη ύλη µιας εποχής που βράζει. Πάντως, τα νούµερα τηλεθέασης δεν ανεβαίνουν πλέον την ώρα του τηλεθυµού. Αισιόδοξο; Ισως είναι µια αρχή.

Το άλλο µε τον Τοτό το ξέρετε;

Το συντοµότερο ανέκδοτο; Η δήλωση της Τατιάνας Στεφανίδου στο «Εxclusive» της Μαγγίρα στον Αlpha:

«Δεν µπορώ το ξεκατίνιασµα»!

Ζωή που αγωνίζεται

Ενα αφιέρωµα της εκποµπής «Κοινωνία ώρα Μega» στις άθλιες συνθήκες των φυλακών θύµισε αιφνιδίως ότι υπάρχουν πτυχές της ζωής που τις έχουν κρύψει από τη θέα της κοινωνίας, η ακατάσχετη σκανδαλολογία και η µετρολογία. Σαν να κόντινε το βλέµµα µας ως την µικρή οθόνη εκεί που εναλλάσσονται µε ιλιγγιώδη ταχύτητα σκάνδαλα και ανακοινώσεις δυσοίωνων µέτρων, σαν να στένεψαν οι ζωές και δεν χωρούν πια τίποτε εκτός από την ατοµική αγωνία.

Κι όµως, πίσω από τα τείχη και τα κάγκελα του «σωφρονισµού», στις αποθήκες ψυχών, όπως χαρακτηρίζονται οι φυλακές, παραµένουν στοιβαγµένοι άνθρωποι που στερούνται τα πιο πολύτιµα, ελευθερία και οξυγόνο. Ξεχάσαµε πολύ γρήγορα τον πολιτισµό των δικαιωµάτων, ακόµη και το γεγονός ότι όταν καλύονται τα δικαιώµατα των πιο αδύναµων, µέσα στην αναµπουµπούλα «σοβαρότερων» υποθέσεων, ανοίγει ο δρόµος για να καταλυθούν όλα.