[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Λωρίδα παραλογισµού

Α κούµε διάφορα από χθες, όπως ακούγαµε και στην αρχή του µήνα, τότε µε τους νεκρούς στη Μarfin. Φταίει ο µήνας και θυµίζουν το ένα το άλλο, ενώ δεν µοιάζουν καθόλου; Οι ακτιβιστές δεν έπρεπε να πλησιάσουν, δεν έπρεπε να ξεκινήσουν καθόλου, ο Ερυθρός Σταυρός και η Ερυθρά Ηµισέληνος βοηθούν αρκετά τη Γάζα, δεν χρειαζόταν παιχνίδια πρόκλησης µε το Ισραήλ.

Αφού τους περίµεναν στο δικό τους λιµάνι, τους είπαν να πάνε εκεί, γιατί δεν πήγαν;

Προκάλεσαν τους στρατιώτες. Δεν ήξεραν πού πήγαιναν.

Παιχνίδια της Τουρκίας.

Τι άλλο;

Α ναι, η Χαµάς στη Γάζα χρησιµοποιεί όµηρο τον πληθυσµό. Η Χαµάς φταίει για όλα, καταπιέζει, στερεί, εξοντώνει. Πού ξεκίνησαν να πάνε αυτοί οι νεαροί από χώρες που δεν φαντάζονται τη βία που υπάρχει εκεί πέρα, να παίξουν µε τη φωτιά; Ολα αυτά τα λογικά, περισσότερο ή λιγότερο λογικά, µου θύµισαν εκείνα τα λογικά µετά το φονικό στη Μarfin. Που δεν είχε η Τράπεζα καλή πυρόσβεση και που δεν έπρεπε να δουλεύουν, και που πήγαν µε το ζόρι στη δουλειά, και το ένα και το άλλο. Καµία σχέση, αλλά υπάρχουν κι εδώ νεκροί, αυτό είναι όλο. Νεκροί που δεν πήγαν να πολεµήσουν, πήγαν να δώσουν φάρµακα και τρόφιµα σε µια αποκλεισµένη χώρα.

Λωρίδα, έστω. Ανθρώπους έχει µέσα, γυναίκες που υποφέρουν, παιδιά που αρρωσταίνουν και δεν µπορούν να γιατρευτούν.

Υπάρχει η αλληλεγγύη του ανθρωπίνου είδους, δεν είναι αναγνωρισµένη αξία;

Δεν είναι πιο βασική από τις ερµηνείες της µίας και της άλλης εµπόλεµης πλευράς;

Υπάρχει η ανθρώπινη ζωή, δεν είναι το θεµέλιο για κάθε προσέγγιση, κάθε σκέψη; Καµιά φορά καλύτερα είναι να µη µιλάει κανείς, να κλείνει τα αυτιά, να αφήνει µόνο το βάρος της ζωής, το βάρος του θανάτου στο µυαλό του.