Η μαγεία των χρωμάτων

Νεράιδες, μάγοι, ξωτικά, μυθικά τέρατα και στοιχειωμένοι τόποι συνθέτουν τη μυθοπλασία ενός από τα μεγαλύτερα νησιά της Χιλής. Τα παραδοσιακά χωριά με τα πολύχρωμα ξύλινα σπιτάκια, οι εκκλησιές, η πυκνή ομίχλη και τα απέραντα δάση με την αδιαπέραστη βλάστηση ίσως να ήταν λιγότερο εντυπωσιακά χωρίς τους μύθους που τα έχει ποτίσει ο χρόνος
Από το λιμάνι της Πάργουας μπορεί κανείς να πάρει το φέρι για το νησί των Ινκας, την πανέμορφη Τσιλοέ (ή Τσιλχουέ), που σημαίνει γλαρότοπος. Φώκιες και δελφίνια, που λες και παίζουν γύρω από το φέρι, θα σας συντροφεύσουν σ΄ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Στην Τσιλοέ γνώρισα τον Πέντρο ο οποίος με μύησε στα μυστικά του νησιού και τη μυθολογία του ως γνήσιος απόγονος- όπως ισχυρίζεται- της φυλής των Ινκας.

Από το λιμάνι Τσακάο ξεκινά το λεωφορείο για την Ανκούντ, μια μικρή πολύχρωμη πόλη στη βόρεια πλευρά του νησιού. Αδιάφορος τόπος, με όχι ιδιαίτερα φιλικούς κατοίκους. Ομως από την Ανκούντ μπορεί κανείς να επισκεφτεί με βάρκα τους πιγκουίνους που φωλιάζουν σε απόμερα ήσυχα μέρη στα νησάκια Πουνιχουίλ στη δυτική όχθη.

Συνεχίζοντας στην Παναμερικάνα, μια παράκαμψη στο Νταλκάουε σας οδηγεί στο Ατσάο που αξίζει τον κόπο να επισκεφτείτε. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού που «κοιτάζει» τη Χιλή. Μπροστά σας απλώνεται ένας κόλπος γεμάτος δαντελωτά νησιά.

Συνεχίζοντας το ταξίδι προς τον Νότο, θα φτάσετε στο Κάστρο, την πρωτεύουσα της Τσιλοέ. Μια πόλη με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και ιδιαίτερη πολιτιστική ταυτότητα που δεν κατάφεραν να εξαφανίσουν οι δύο καταστροφικοί σεισμοί, ούτε δύο μεγάλες πυρκαγιές. Το τελευταίο πλήγμα για την πόλη ήταν ένα παλιρροϊκό κύμα. Οι κάτοικοί της την ξαναέφτιαξαν σαν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό με σπίτια.

Στο κέντρο της βρίσκεται η Πλατεία των Οπλων (σχεδόν όλες οι κεντρικές πλατείες των πόλεων έχουν το όνομα plaza de Αrmas) με την εντυπωσιακή εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου και στη γωνία στην οδό Εσμεράλδα , το Περιφερειακό Μουσείο. Ομως το πιο ωραίο απ΄ όλα είναι μια βόλτα στον περιφερειακό δρόμο πλάι στη θάλασσα όπου σας περιμένουν πολλές εκπλήξεις, όπως τα Παλαφίτος ! Θυμήθηκα τα τελευταία λόγια του Πέντρο, «το χάραμα να πας στα Παλαφίτος». Πρόκειται για πασσαλόπηκτα σπίτια κτισμένα στην άκρη της θάλασσας. Το πρωί η παλίρροια ανεβαίνει και οι ξύλινοι σκελετοί των σπιτιών καθρεπτίζονται στα νερά. Τα σπίτια μοιάζουν σαν να περπατάνε τρεκλίζοντας με τα στραβά ξύλινα πόδια τους μέσα στο νερό. Καθώς ο ήλιος ανεβαίνει και οι άνθρωποι ξυπνούν, προβάλλουν μορφές μέσα από τα εκατοντάδες παραθυράκια και τις πορτούλες των σπιτιών.

Είναι 7 το πρωί και τα χρώματα της Ανατολής τυλίγουν τον ήρεμο κόλπο που θυμίζει λιμνοθάλασσα. Το θέαμα είναι μοναδικό. Ο πορτοκαλόχρους ήλιος βάφει το νερό, παίζει με τις σκιές, κρύβεται στους πασσάλους, κυνηγά τα παιδιά που τρέχουν από μπαλκόνι σε μπαλκόνι. Η πρωινή αύρα αναδεύει την αχλύ του νερού.

Αργά τη νύχτα, οι δρόμοι ερημώνουν και οι κάτοικοι λόγω των δεισιδαιμονιών κλείνονται στα σπίτια τους. Συνήθως είναι πολύ φιλικοί και εξυπηρετικοί αλλά και απόμακροι. Πάντα με ένα βλέμμα ανησυχίας.

Περπατάω στον παραλιακό δρόμο ανάμεσα σε λιγοστούς μεθυσμένους Ινδιάνους, αναζητώντας τις γιρλάντες με τα αχνιστά μύδια, σπεσιαλιτέ της περιοχής. Η ομίχλη σκεπάζει τα φανάρια του δρόμου, βλέπω μια γυναίκα στην αυλή του σπιτιού με μια σκούπα στο χέρι. Δεν είναι πάντως μάγισσα, σκέφτομαι γελώντας.