Μπότοξ και χασµουρητά

Χαζοαµερικανιά επικών διαστάσεων.
Είπατε «Sex and the city 2»; Γράψτε λάθος.
Εντελώς «Μπότοξ και ΚΑΠΗ». Μισή ώρα µε γάµο γκέι σαν τούρτα king size. Και µία ώρα χλιδάτο σούρτα-φέρτα στο Αµπου Ντάµπι.
Το διά ταύτα, ένα ατελείωτο ροχαλητό!

Σε περίπου δέκα λεπτά τα είδες όλα. Μετά, άντε γεια. Το θέµα εξαντλήθηκε. Η χλίδα µάς τελείωσε. Και on top of that τα θηλυκά, «µαραµένα τα γιούλια κι οι βιόλες».

Κατά σειρά: Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, η Κάρι. Η σκεπτόµενη της τετράδας, παντρεµένη µε τον «µεγάλο» (Μr Βig). Μόλις 45. Κοριτσάκι δηλαδή. Κριστίν Ντέιβις, η Σάρλοτ. Με δυο µωρά που κλαίνε σαν τη µαµά τους, υστερικά. Και αυτή 45. Σαν τα κρύα τα νερά. Σίνθια Νίξον, η Μιράντα, δικηγορίνα. Με το δίληµµα, «να συνεχίσω ή να σταµατήσω την καριέρα µου;». Παντρεµένη φυσικά. Μικρότερη από τα δύο προηγούµενα τα κοριτσάκια τα καλά. Σαράντα και τέσσερα καράτια. Κιµ Κάτραλ, η Σαµάνθα, η ξανθιά. Η sex machine στα χαρτιά, η νταρντάνα. Με πατηµένα τα πενήντα και δύο. Το επιχείρηµα των γλαστρών. Απίστευτα πράγµατα.

Με τις κοντές σχολικές φουστίτσες τους και τα άπειρα µπιχλιµπίδια τους. Ασε εκείνη η διανοούµενη η Σάρα. Με Τ-shirt που γράφει «J’ adore Dior 88». Πού πας µωρή, ξυπόλητη στ’ αγκάθια! Θα σε πάρουν µε τα αυγά και τα ζαρζαβατικά. Ενα πράγµα µου ‘ρθε και καρφώθηκε στο µυαλό. Η καλύτερη µέθοδος να γίνεις γκέι είναι να βλέπεις επί µία εβδοµάδα τέτοιες φουσκωτές, κορδωµένες, πλαστικές µεγαλοµπίµπο. Κάπου το λέει και η Σαµάνθα, «Είναι χάρισµα να είναι σήµερα ένας άντρας straight». Το στόρι; Ποιο στόρι. Αρες µάρες κουκουνάρες. Η αρχή µια king size λευκή τούρτα σε γάµο δύο γκέι. Και τι µε ενδιαφέρει; Να δείξουν, τάχα µου, πως είναι απελευθερωµένοι! Η επανάσταση των Αµερικανών αρχίζει µε την ποινικοποίηση της κακοµεταχείρισης των τετράποδων.

Και τελειώνει µε τη νοµιµοποίηση του γάµου των οµοφυλόφιλων. Η συνέχεια «όλα του γάµου δύσκολα». Η Κάρι σε εβδοµαδιαίο ρεπό γάµου από τον «µεγάλο» (χαριτωµένο αυτό).

Η Σάρλοτ µε δύο κουτσούβελα να κλαίνε επί 24ώρου βάσεως. Τι τα ‘θελες παιδάκι µου; Να έµενες στο ράφι, να έπινες τα δάκρυά σου στο ουισκάκι σου. Η Μιράντα να µαδάει τη µαργαρίτα, αν πρέπει ή δεν πρέπει να εγκαταλείψει τη δικηγορία. Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι. Και η Σαµάνθα να κυκλοφορεί µε δεκάδες προφυλακτικά. Μπας και πέσει κάποιος παιδαράς. Σιγά τη λαχταριστή οµορφιά. Σαν τη Σαµάνθα, στρατός στο Κολωνάκι.

Ωσπου επειδή οι τέσσερις µεγαλοτσούπρες πλαντάξανε µε τις υποχρεώσεις, αποφασίζουν να κάνουν ένα διάλειµµα κατά Αµπου Ντάµπι µεριά. Διότι, λέει, είναι επίσηµες καλεσµένες του σεΐχη αυτού του εµιράτου. Επιβιβάζονται λοιπόν σε πολυτελέστατο αεροσκάφος, γλεντοκοπάνε σε χωριστές σουίτες (να τι έµαθα, πως υπάρχουν και ιπτάµενες σουίτες) και καταλήγουν σε ξενοδοχείο χιλιάδων αστέρων και µάλιστα µε ιδιωτικό µπάτλερ καθεµία. Και σουλατσάρουν εποχούµενες σε Ρολς Ρόις. Στο µεταξύ, κοιτάς το ρολόι σου κάθε δύο λεπτά. Ακούνητοι οι δείκτες. Περνάνε πέντε, δέκα, είκοσι λεπτά. Τώρα τι βλέπω; Γιγαντιαίο διαφηµιστικό των εµιράτων; Ετσι ακριβώς. Τι κάνει ο Γερουλάνος; Να µεταφέρουµε το σούργελο στην Μύκονο. Εκεί να δεις sex.

Κάπου εδώ περιµένω µε αγωνία το «Τhe end» για να ελευθερωθώ. Τίποτα ο σκηνοθέτης µε το όνοµα Μάικλ Πάτρικ Κινγκ. Ακου Κινγκ.

Ούτε για κλητήρας του Χόλιγουντ. Τέλος πάντων. Ετσι ερχόµαστε σε ένα ατελείωτο φινάλε, µε τη Σαµάνθα να σηκώνει παντιέρα σεξο-επαναστατική. Γιατί ένα βράδυ την πέφτει σε κάποιον λευκό (α όλα κι όλα, οι λευκές µε τους λευκούς και τα τσαντόρ µε τους σκουρο µελαχρινούς). Το εργαλείο του λευκού αγριεύει και θεριεύει (µην αυταπατάστε, πρόκειται για πλαστικό). Δηµοσίως το ανασήκωµα. Τότε οι Αραβες τους την πέφτουν. Προσβολή ηθών.

Με κατάληξη το εξής σκηνικό. Αραβοπούλες µε τσαντόρ να φυγαδεύουν τις τέσσερις Αµερικανίδες που όρµησαν να καταλάβουν τα θερινά ανάκτορα της αραβικής παρθενιάς. Και εκείνες, αποκαλύπτονται. Εντός των αραβικών χλαµύδων, πλήθος από Αρµάνι, Ντόλτσε & Γκαµπάνα, Πράντα και Ντιόρ. Το δίδαγµα απλό.

Η Γυναίκα είναι παντού ίδια. Shopping, fucking και ενδιαµέσως γάµος. Για τα γεράµατα, ρε γαµώτο!

Τι κράτησα από όλα αυτά;

Το πρώτο. Πως ακόµα και ναυαγός σε ερηµονήσι, ούτε που θα γύριζα να τις κοιτάξω. Το δεύτερο. Πως µε τέτοια σούργελα, ποτέ δεν θα καταδεχόµουν µαζί τους να κυκλοφορήσω. Το τρίτο. Η Αλις Ιβ, το µοναδικό λαχταριστό µωρό εξ Ιρλανδίας, η νταντά των δύο κουτσούβελων της Σάρλοτ. Το τέταρτο. Η Λάιζα Μινέλι, των 64 παρακαλώ, µε άφθονο λίφτινγκ, σε σύντοµη εµφάνιση να χορεύει σε πανικό. Το πέµπτο. Η στιγµιαία, των δευτερολέπτων, εµφάνιση της Πενέλοπε Κρουζ. Το έκτο. Πως υπάρχει φούστα vintage cream Valentino. Οµολογώ, δεν το ήξερα. Το έβδοµο. Η φράση της Σαµάνθας όταν τη διώχνουν από το ξενοδοχείο – «και εµµηνόπαυση και αεροπορική θέση οικονοµική».

Γιατί τα βλέπουµε; Απλό.

Γιατί, αγαπητοί, ζούµε µέσα από τις ζωές των άλλων. Οσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεµαστάρια. Τα λιγουρευόµαστε. Πολυτέλειες, χλιδή, κους κους, εστατόρια πολυτελείας, πισίνες, βίλες. Ολα αυτά που δεν έχουµε και που στον ύπνο µας ονειρευόµαστε. Αυτή η συνταγή. Το «Sex and the city» είναι ο ιδεολογικός καθοδηγητής της πεµπτουσίας της διαφήµισης. Τι είναι η Γυναίκα; Shopping, fucking, gossiping. Τώρα, αν µας έβλεπε ένας εξωγήινος από κάποιο προχωρηµένο πολιτισµό, το πρώτο που θα έλεγε θα ήταν αυτό: «Επειγόντως στον ψυχίατρο»!
{{{ video }}}

Sex and the city 2

Διαφηµιστικό του Αµπου

Ντάµπι Μπόλικο λίφτινγκ Μπόλικο µπότοξ Μπόλικα χρονάκια Γιοκ ταινία

Βαθµοί = χρρρρ

Ρεπλίκα του «Ηangover»

Ισοδύναµο – λέει – το «Τρελό, τρελό τζακούζι» (Ηot Τub Τime Μachine) µε το ξεκαρδιστικό και τρελό «Τhe Ηangover». Μακάρι, αλλά πού τέτοια τύχη. Σπουδαίες, αλησµόνητες κωµωδίες; Μία τον χρόνο. Και αν!

Εχουµε και λέµε λοιπόν. Ταινία του Στιβ Πινκ µε τρεις σεναρίστες. Και πρωταγωνιστές τους Τζον Κιούζακ, Ροµπ Κόρντρι, Κρεγκ Ρόµπινσον, Κλαρκ Ντιουκ, Κρίσπιν Γκλόβερ και Τσέβι Τσέις. Τον παλιό. Τέσσερις loosers µπαίνουν σε σαραβαλάκι και ξεκινούν µε κατεύθυνση το Κόντιακ βάλι. Χιονοδροµικό κέντρο τρίτης κατηγορίας. Σκοπός τους, να επιστρέψουν νοερά στα νιάτα τους. Τα ανέµελα και γκοµενικά. Τότε, στη δεκαετία του ‘80 που τα drugs και οι ξανθιές πέφτανε από τον ουρανό σαν το χαλάζι… Ο πρώτος, ο Ανταµ (Τζον Κιούζακ) σε απελπισία. Μόλις την κοπάνησε η κοπέλα. Ο Λου (Ροµπ Κόρντρι) τρελαµένος µε τα πάρτι. Ο Νικ (Κρεγκ Ρόµπινσον), ο διαιτολόγος τετράποδων, καταπιεσµένος από τη σύζυγό του. Ο Τζέικοµπ, ο Βενιαµίν, κολληµένος στο υπόγειο του διαµερίσµατος του θείου του Ανταµ. «Σήκω να πας κολέγιο, να βρεις δουλειά, να κάνεις µια βόλτα, να επιστρέψεις στο σπίτι σου» του λέει. «Δεν µπορώ. Η µάνα µου, δηλαδή η αδελφή σου, µόλις την κοπάνησε µ’ έναν ταριχευτή»! Τέτοια πράγµατα.

Ετσι καταλήγουν στο χιόνι. Και την επόµενη µέρα, µε κάποια αόρατη µηχανή του χρόνου, επιστρέφουν στο 1986. Από εκεί και πέρα, µερικά είναι αστεία, µερικά χλιαρά, µερικά κρύα αµερικανικά. Από τα καλύτερα, η σκηνή µε το µπουλντόγκ να κάνει διάδροµο για να χάσει κιλά. Και ο διάλογος ενός εξ αυτών µε τον ρεσεψιονίστα του ξενοδοχείου: «Φέρτε µας µια πόρνη». «Εννοείτε συνοδό».

«Ναι συνοδό να συνοδεύσει τα πέη µας στο αιδοίο της». Επιτοµή όλων αυτών η φράση: «Το µεγάλο σπάνιο είδος». Εννοείται των άπιαστων θηλυκών. Πιστέψτε µε. Μόνο ένας λιγούρης άντρας το καταλαβαίνει αυτό!
{{{ video }}}

«Ενα τρελό τρελό τζακούζι»

Κωµωδία χαριτωµενούτσικη και τρελούτσικη Με τέσσερα λιγούρια στα χιόνια Επιστροφή στη δεκαετία του ’80

Βαθµοί = 6

(από το ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα)

Από τα παλιά

«Δέκα µικροί νέγροι» («Τen Little Ιndians»). Από το οµότιτλο και θρυλικό της Αγκαθα Κρίστι. Μια παλιά ιστορία – του 1965 – βρετανικής παραγωγής, µε σκηνοθέτη τον µέτριο επαγγελµατία Τζορτζ Πόλοκ και καστ από Χιου ΟΜπράιαν, Σάρλοτ Ιτον, Γουίφριντ Ουάιτ και Μάριο Αντορφ. Αφόρητα γερασµένο.

{{{ video }}}

Βαθµοί = 4

(το πολύ)

Η τριλογία της αµφισβήτησης. Πολύ καλό «πακέτο» µε τρεις εξαιρετικές επιλογές: «Ρunishment Ρark», το αριστουργηµατικό ψευδοντοκιµαντέρ του Πίτερ Ουότκινς και του 1971 – «Ζabriskie Ρoint», η αµερικανική περιπέτεια του Μικελάντζελο Αντονιόνι και του 1970 – «Να πεθαίνεις στα τριάντα» («Μourir Α 30 Αns»), ο ασπρόµαυρος και ορµητικός «επιτάφιος» για τον Μάη του ‘68 από τον Ροµέν Γκουπίλ, παραγωγής 1982.

Βαθµοί = 9

(super)

Γέλιο µε ζώα

Τρίτη και τελευταία φρέσκια ταινία αυτής της συρρικνωµένης εβδοµάδας η «Τριχωτή επίθεση» («Furry Vengeance»). Κωµωδία του Ρότζερ Καµπλ, µε Μπρένταν Φρέιζερ και Μπρουκ Σιλντς. Μόλις 45 το κορίτσι. Το στόρι, όπως αναφέρεται στο δελτίο Τύπου – γιατί λόγω Καννών δεν πρόλαβαν να την προβάλουν στους κριτικούς – πάει κάπως έτσι: ένας κτηµατοµεσίτης µετακοµίζει από το Σικάγο στο Ορεγκον, προκειµένου να επιβλέψει την οικοδόµηση ενός οικισµού. Οµως αυτό απειλεί τα «σπίτια» των ζώων του δάσους και έτσι εκείνα εφορµούν για να εκδικηθούν, µετατρέποντας έναν υπό κατασκευή δρόµο σε πεδίο µάχης επικών διαστάσεων. Εξ όσων καταλαβαίνω, ο Μπρένταν Φρέιζερ θα χορεύει µε τις αρκούδες!

Βαθµοί = Δεν είδα, δεν ξέρω

{{{ video }}}

«Ερωτας, µια κουραστική εργασία δίχως ένσηµα…»
Του Παύλου Θ. Κάγιου

Κόκκινος γίνεται ο ουρανός από τις ερωτικές συγκρούσεις ενός ερωτικού τριγώνου στη νέα ταινία της Λάγιας Γιούργου. «Είναι ένα σύγχρονο δραµατικό έργο που ασχολείται µε τη φιλία και την προδοσία, τον πόθο και την αγάπη», λέει η σκηνοθέτις για την πέµπτη ταινία της, «Κόκκινος ουρανός» – «Το σπίτι στην εξοχή», «Οι δίδυµοι», «Αύριο θα ‘ναι αργά», «Λιούµπη» οι πρώτες τέσσερις. Και άρχισε αυτές τις ηµέρες τα γυρίσµατα στην Κρήτη µε γερό καστ: Απόστολος Τότσικας, Ορφέας Αυγουστίδης και η Φινλανδή Shooting Star 2010, η Πίλα Βιίταλα ως… πέτρα του σκανδάλου. Μια ωραία 28χρονη µε τέσσερις ταινίες στο ενεργητικό της και µια σκηνοθεσία µικρού µήκους ταινίας, για την οποία το σχόλιο της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βερολίνου ήταν: «Η παρουσία της στην οθόνη είναι ένα θαυµάσιο µείγµα κλασικής οµορφιάς και αντισυµβατικής συναισθηµατικής δύναµης.

Εντονη δραµατική παρουσία και κοµψότητα».

Και, όντως, γίνεται «πέτρα σκανδάλου» καθώς τρελαίνει τους δύο νεαρούς πρωταγωνιστές. Δύο νέους άνδρες που τους ενώνει στενή φιλία και επιχειρούν µια καινούργια αρχή στις ζωές τους, στήνοντας θερµοκήπιο µπανάνας σε µια άγονη και αποµακρυσµένη τοποθεσία της Κρήτης. Η γεµάτη εργασία και συνάµα ανέµελη ζωή τους ταράζεται µε την άφιξη µιας Γερµανίδας, της Κόρντοβα. Η παρουσία της προκαλεί τον ερωτικό πόθο και στους δυο νεαρούς και η φιλία τους δοκιµάζεται µε µοιραίο αποτέλεσµα…

«Η έµπνευση γι’ αυτή την ιστορία», τονίζει η Λάγια Γιούργου, «προέρχεται από τις πάµπολλες «αληθινές ιστορίες» ανδρικής φιλίας, πολλές από τις οποίες έχουν άδοξο τέλος όταν ανάµεσά τους µπαίνει µια γυναίκα. Η λογοτεχνία και ο κινηµατογράφος χρωστούν µερικές από τις καλύτερες στιγµές τους στην πραγµάτευση του θέµατος της φιλίας ανάµεσα σε δύο άνδρες και των δοκιµασιών που αυτή περνά ως απόδειξη της αντοχής της ή όχι. Γιατί, κακά τα ψέµατα, πληρώνουµε για τις επιλογές µας».

Τι κρύβεται πίσω από αυτό το ερωτικό τρίγωνο και τη µονοµαχία των δύο ανδρών; Οποιοδήποτε δίληµµα – που σε αυτή την περίπτωση είναι η γυναίκα που «µπαίνει ανάµεσα» στους δύο φίλους -, οποιαδήποτε κρίσιµη επιλογή, δεν βάζει απλώς σε δοκιµασία την ανθεκτικότητα της σχέσης – εδώ της σχέσης δύο ανδρών – αλλά παράλληλα και αλληλοδιαδοχικά δρα ως ο έξωθεν καταλύτης που αποκαλύπτει και κάνει αισθητά τα βαθύτερα θεµελιακά στοιχεία που συγκροτούν τον χαρακτήρα καθενός από τους δύο άνδρες, δίνει το «ψυχολογικό» τους πορτρέτο και φανερώνει τα ψυχικά κίνητρα που υπαγορεύουν, εν τέλει, τη στάση ζωής του καθενός. Σε εποχή που έρχονται τα πάνω – κάτω λόγω της οικονοµικής κρίσης, δεν είναι… άκαιρη αυτή η ταινία;

Εγραψα αυτή την ιστορία, που είναι µακριά από τη θεµατολογία των άλλων ιστοριών των ταινιών µου που επί το πλείστον είχαν κοινωνικά θέµατα, γιατί ήθελα να δραπετεύσω από τη σηµερινή κοινωνικο – πολιτικο – οικονοµική κρίση…Τρεις λέξεις, τρία βαγόνια σε ένα τρένο γεµάτο εκρηκτικά που έρχεται κατά πάνω µας. Θα µε ρωτήσετε: Οταν έγραφα την ιστορία ήξερα ότι θα φτάναµε σε αυτό το αδιέξοδο; Το έβλεπα, όλοι το βλέπαµε, αλλά τίποτα δεν κάναµε να το σταµατήσουµε, έστω να το τρενάρουµε.

Μα, τώρα πια έχουµε καιρό για έρωτες; Πολύ φοβάµαι πως µόνο ο έρωτας µας έµεινε. Οσοι τον αντέχουν δηλαδή, γιατί είναι πολύ κουραστική εργασία, δεν πληρώνεται, ένσηµα δεν σου κολλάνε… Οπως και σε κάθε µορφή εργασίας, σήµερα πια.

Ενα µέρος των γυρισµάτων του «Κόκκινου ουρανού» έγινε στην Αθήνα, αλλά τα κυρίως γυρίσµατα άρχισαν πριν από λίγες ηµέρες στην Κρήτη, σε ιδιαίτερες τοποθεσίες του νησιού.

ΙΝFΟ

Ο «Κόκκινος ουρανός» της Λάγιας Γιούργου γυρίζεται αυτό τον καιρό σε αποµακρυσµένες περιοχές στην Κρήτη και θα προβληθεί τον χειµώνα.