Είµαστε οι πιο αγχωµένοι

 Περίπου 80 εκατοµµύρια τηλεθεατές ανά την Ευρώπη (αλλά και στην Ιαπωνία, όπου είναι δηµοφιλές θέαµα) είδαν το «ΟΡΑ» του Γιώργου Αλκαίου και άλλα εννέα «ευφορικά» τραγούδια να περνούν στον τελικό της Γιουροβίζιον
Καλή δουλειά και οργάνωση έβαλαν το «ΟΠΑ» µας στον τελικό ενός γιουροβιζιονικού διαγωνισµού, που δείχνει σιγά σιγά να επιστρέφει στην αξία της καλής φωνής . Ωστόσο αναρωτηθήκαµε πού πήγαν οι προβιές και τα σαδοµαζό ενδυµατολογικά υπονοούµενα, τα ασηµόχαρτα που τύλιγαν άλλοτε κορµιά γιουροβιζιονικών αοιδών, πού πήγε εκείνο το «άρωµα» τυρόγαλου που ξεχυνόταν από τη σκηνή σε έθνικ σκηνοθεσίες παλαιότερων συµµετοχών;

Κάτι η οικονοµική κρίση, κάτι η κόπωση από το υπερβολικό κιτς που τα τελευταία χρόνια είχε καπελώσει τα τραγούδια, πάντως ο πρώτος γιουροβιζιονικός ηµιτελικός, χωρίς να του λείπουν τα ενδυµατολογικά ευτράπελα, άφηνε την αίσθηση µιας επιστροφής στον διαγωνισµό τραγουδιού, µε την τεχνολογία να αναλαµβάνει την οπτική πανδαισία. Βέβαια, εµείς τους ξεσηκώσαµε µε τα «ΟΡΑ» µας, γιατί καλή η µπαλάντα αλλά χωρίς πανηγυρτζίδικο ξεσάλωµα είναι ανάλατη η γιουροβιζιονική σούπα. Μπήκαµε στη δεκάδα του τελικού µε το σπαθί µας και τις εξευγενισµένες πολεµικές ιαχές «Ου, Ου» του ρεφρέν, που καθαρίζουν τα πνευµόνια και ανεβάζουν το ηθικό του «άντρα του σωστού». Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη φορά πετύχαµε το µέτρο. Ούτε υπερβολική προβολή της συµµετοχής έγινε να ζαλιστεί το φιλοθέαµον µε γιουροβιζιονικά φούµαρα για «εθνική µάχη» ούτε πανστρατιά δηµοσίων σχέσεων ανέλαβε να πείσει ότι πηγαίνουµε στο ευρωπανηγύρι µε ένα ακόµη «θαύµα» του νεοελληνικού πολιτισµού.

Διακριτικός και ο Γιώργος Αλκαίος στηρίχτηκε στην πολλή και καλή δουλειά. Εξαιρετική η χορογραφία και το µπαλέτο, ίσως το καλύτερο που έχουµε στείλει, και από το νικητήριο της Παπαρίζου. Κινήσεις κοφτές, συντονισµός άριστος που έδειχνε τη σκληρή δουλειά και χωρίς ακροβατικούς εντυπωσιασµούς, στήριξαν την ξεσηκωτική «συνταγή» του τραγουδιού. Εκτός όλων αυτών, σηµασία έχει ότι είχαµε ύστερα από χρόνια ελληνικό στίχο. Ισως γιατί δεν τραβάει κανένα ζόρι ο Αλκαίος για «διεθνή καριέρα», που όσο να ‘ναι, από Παπαρίζου και Απόλυτη, µέχρι Καλοµοίρα και Sakis, ένας καηµός σιγόκαιγε «µπας και τα καταφέρουν».

Παρ’ όλ’ αυτά, δεν γλίτωσε το άγχος. Το έχουµε πάντα λίγο παραπάνω. Κάτι το φιλότιµο, κάτι το «βάρος» της ιστορίας, κάτι που έχουµε χάσει το κοσµοπολίτικο της φυλής και αισθανόµαστε ακόµη λίγο επαρχιώτες, που πρέπει να αποδεικνύουµε την αξία µας, είµαστε συνήθως οι πιο αγχωµένοι. Ούτε ο πολύ νεαρός Βέλγος, που βγήκε µόνος του στη σκηνή µε το πουκαµισάκι και το γιλεκάκι σαν αρσακειάδα, έδειχνε να «ιδρώνει». Εξοχη φωνή, µε µια κιθαρούλα στα χέρια, έφερνε κάτι από σχολική ατµόσφαιρα.

Αυτός ο ηµιτελικός πάντως είχε λιγότερο γλέντι, περισσότερα καλά τραγούδια και κυρίως καλές φωνές. Ηταν άριστα οργανωµένος σαν καλοκουρδισµένο ρολόι, χωρίς εξυπνακίστικα άσκοπα χιουµοράκια από τους παρουσιαστές και µε τη δική µας Ρίκα Βαγιάνη να συντονίζεται άριστα µε το κλίµα. Σωστές πληροφορίες για κάθε συµµετοχή, χωρίς φλυαρίες, µε λεπτό χιούµορ περιορισµένο στην προφορά ονοµάτων και τίτλων, χωρίς να επιδίδεται στις συνήθεις χαζοπολεµικές ειρωνείες για τις «αντίπαλες» συµµετοχές, αντιθέτως επιδεικνύοντας πνεύµα κοσµοπολίτικο και υγιούς άµιλλας.

Εξ ου και δεν παρέλειψε να εκφράσει τη συµπάθειά της στους Πολωνούς όταν ήρθε η ώρα της δικής τους συµµετοχής, καθώς η χώρα τους έχει πληγεί από πληµµύρες, δείχνοντας άριστα ενηµερωµένη και ευγενής πολίτις της Ευρώπης.

Κανιβαλικός ηδονισµός
Δεν µείναµε παραπονεµένοι οι εθισµένοι στον γιουροβιζιονικό κανιβαλισµό. Απολαύσαµε συµµετοχές όπως της Σλοβακίας, µε το µπαλέτοκινούµενες φυλλωσιές. Ηταν το οικολογικό µήνυµα της βραδιάς.

Γιατί ακόµη πιο επίκαιρο και οικείο ήταν το µήνυµα της Φινλανδίας, της οποίας η συµµετοχή είχε τον τίτλο «Μπορείς να ζήσεις από τη δουλειά σου». Ηταν όλοι στα κάτασπρα ντυµένοι και χαρούµενοι σαν διαφήµιση απορρυπαντικού και υποθέσαµε ότι µαζί µε τον τίτλο παραπέµπει σε µήνυµα «κάθαρσης» για τις κοινωνίες της διαφθοράς.

Να µην ξεχάσουµε και τη σερβική συµµετοχή που µας ανταγωνίζεται στο ξεσηκωτικό ύφος, που φέρει την υπογραφή του Μπρέγκοβιτς και τον τίτλο «Εδώ είναι Βαλκάνια». Ερµηνευτής, ένας ξανθούλης µε εξαιρετική φωνή και κούρεµα καρέ µε αφέλειες, που έγινε κιόλας σήµα κατατεθέν όλης της διοργάνωσης.

Ποιότητα όχι πόλεµο
Μας αρέσει η σταθερότητα της Μάλτας που κάθε χρόνο επιδεικνύει την ίδια «συνταγή», µια τροφαντή ερµηνεύτρια µε πάντα έξοχη όµως φωνή. Στο ίδιο κλίµα και η συµµετοχή της Ισλανδής που έντυσε στα κόκκινα της φωτιάς τα επιπλέον µπόλικα κιλά της µε την αυτοπεποίθηση, την οποία δικαίως της δίνει µια εξαιρετική φωνή, ίσως την καλύτερη που έχει ακουστεί στη γιουροβιζιονική σκηνή εδώ και χρόνια.

Φέτος, πάντως, πόλεµο δεν κάνουµε. Να το ευχαριστηθούµε θέλουµε. Εµεινε µόνη της η Ιωάννα Σουλιώτη του Star να τον έχει κηρύξει στη Γερµανίδα, µια τρισχαριτωµένη 18χρονη µε ένα από τα ωραιότερα τραγούδια της διοργάνωσης, στο πρόσωπο της οποίας αγωνίζεται να συµπυκνώσει την εθνική τσαντίλα για τη Μέρκελ. Πάλιωσε όµως και αυτή η «συνταγή».

Κι αν είναι εύσωµες µην τις φοβάστε (ψηφίστε τες)

Μια παρέα εντυπωσιακά εύσωµων Ισλανδών που τραγουδάνε στα αγγλικά ένα τραγούδι µε γαλλικό τίτλο («Je ne sais quoi» – Δεν ξέρω τι) µε πρωθιέρεια µια αοιδό µε όνοµα ελληνίδας θεάς: Ηρα!

Μόνον στη Γιουροβίζιον θα µπορούσε να συµβεί αυτό. Και να κερδίσει και µια θέση στον τελικό αυτό το χαριτωµένο αλαλούµ.

Το εντυπωσιακό είναι πως δεν συνέβη αυτό στη Μάλτα, που µας έχει συνηθίσει σε ευρύστερνες καλλίφωνες αοιδούς. Ακόµη και η φετινή αποκλεισθείσα (παρά τις εξαιρετικές δηµόσιες σχέσεις και τις απαράµιλλες µαλτέζικες εκστρατείες συλλογής ψήφων µε το στυλ γίνοµαι-αρεστή-σε-όλους)

ήταν «ένα µείγµα Κιάρα και Λάιζα Μινέλι», όπως πολύ επιτυχηµένα είπε η σχολιάστρια της ΝΕΤ Ρίκα Βαγιάνη (θα συµπληρώναµε µια γεµατούλα Αν Χάθαγουεϊ µε κοντό κόκκινο µαλλί).

Παρά την εξαιρετικά λιτή – στο πλαίσιο της οικονοµικής λιτότητας και της κρίσης κι αυτή – διοργάνωση στο Οσλο, που ήταν τόσο οικεία και ζεστή κι άφηνε να διαφανεί η επιστροφή στο πρωταρχικό, το Τραγούδι πάνω απ’ όλα, και ο φετινός πρώτος ηµιτελικός είχε τις γιουροβιζιονικού στυλ υπερβολές του.

Οπως οι περικοκλάδες που υποδείκνυαν την… πράσινη ανάπτυξη στο «Ηorehronie» (µια παράξενη χώρα που θυµίζει τον χωρόχρονο) της Σλοβακίας την ώρα που ακουγόταν το ζοφερόν «Οταν ο ήλιος δύει στη Ηorehronie, κάπου µακριά κρούει ο κώδων (του κινδύνου;) κάποια µέρα θα χαθεί για πάντα στο κατάµαυρο βουνό» – άσµα µε οικολογικές ανησυχίες που δεν συγκίνησαν τελικά τη Γιουροβίζιον. Που επέλεξε µεν τα φτερά πεταλούδας που άνοιξαν οι απαστράπτουσες κυρίες της Λευκορωσίας, καταψήφισε όµως (πρωτιά κι αυτή σε ηµιτελικό!) τα παράξενα φτερά – «άνθρωπος ήταν τελικά»_ που παραµόνευαν στα πόδια της µαλτέζας αοιδού.

Για την ιστορία: Η Ισλανδή Ηρα είχε στηρίξει φωνητικά – προκαλώντας εντύπωση – την ισλανδική συµµετοχή και το 2008 και το 2009. Μέχρι που έζησε το όνειρό της: έγινε από support… πρώτη!

Και τα κατάφερε κιόλας να προκριθεί.

Ο σταρ του ΥouΤube και ο ξανθός emo

Πέρα από τις πολιτικές ισορροπίες (που θα «παίξουν» κυρίως το Σάββατο στον τελικό της Γιουροβίζιον, µε τη Γερµανία να κινδυνεύει να χάσει ψήφους, αν και φαβορί για τον «τίτλο» και τη Γαλλία να φτιάχνει αντι-γερµανικό µπλοκ, λόγω και των πολιτικών τους διαφορών στο ζήτηµα της οικονοµίας στην ευρωζώνη), ο τηλεοπτικός διαγωνισµός τραγουδιού αναδεικνύει και πρόσωπα.

Κάποια από τα οποία έχουν αξιοσηµείωτο παρελθόν, πέρα από το – άδηλο εν πολλοίς – µέλλον. Τρανό παράδειγµα ένας ρώσος τραγουδιστής της όπερας µε σπουδές αρχιτεκτονικής, µε βοσνιακές ρίζες, ετών 29, που είχε προκαλέσει σάλο προ τριετίας. Οταν είχε ανεβάσει στο youΤube ένα «πρόχειρα» ηχογραφηµένο, µελωδικό τραγουδάκι, µε σατιρικούς – σχεδόν αυτοσαρκαστικούς – στίχους, σε σπασµένα αγγλικά και «παιδιάστικα» γραφικά. Το τραγούδι «Gitar» του Πέτερ Αντρέεβιτς Νάλιτς είχε γίνει must για τη γενιά του ΥouΤube και όχι µόνο στη Ρωσία αλλά σε ολόκληρο τον κόσµο.Παίχτηκε παντού, αγαπήθηκε πολύ (έχει ένθερµους έλληνες φαν που το υποστήριξαν σε νεανικές ραδιοφωνικές εκποµπές) και τον έφερε στη Γιουροβίζιον όσο κι αν ο (δύο φορές) νικητής Ντίµα Μπίλαν άφηνε πριν από την τελική επιλογή να διαρρέουν φήµες ότι θα εκπροσωπήσει ξανά τη Ρωσία (κάτι που πολλοί θεωρούσαν ότι έγινε, όπως και οι νίκες του, µε στήριξη της ρωσικής µαφίας. Κάτι στο οποίο τον κοντράρει φέτος η µαφία του Αζερµπαϊτζάν στηρίζοντας τη συµµετοχή της 18χρονης αζέρας Σαφούρα, η οποία θεωρείται φαβορί).

Με κάτι αυτοβιογραφικό κατέβηκε στην αρένα ο Πέτερ Νάλιτς. «Χαµένος και ξεχασµένος» ο τίτλος του τραγουδιού του, που προϋπέθετε να κρατάει συνεχώς στα χέρια του µια φωτογραφία της (πρώην) αγαπηµένης του τραγουδώντας στα αγγλικά «αυτή την τόσο σκληρή περίοδο (σ.σ.: του χωρισµού) που είµαι πρώτη φορά ερωτευµένος τραγουδώ σ’ εσένα Κύριε του Ελέους»…

Την ίδια ώρα οι γιούροφαν και τα παρασκήνια του διαγωνισµού είχαν να απαντήσουν σε ακόµη ένα υπαρξιακό ερώτηµα: «Πού κουρεύεται και χτενίζεται ο Μίλαν;» Εννοώντας τον 23χρονο σέρβο Μίλαν Στάνκοβιτς των κατά Γκόραν Μπρέγκοβιτς «Βαλκανίων». Αυτό το κούρεµα, αλλά και η φωνή και η πέρασή του έχουν κάνει το Βελιγράδι να µιλάει για «Μιλανοµανία». Στην οποία δεν υποπίπτουν µόνον οι «krasive», τα κοριτσόπουλα του φαν κλαµπ του (κάτι σαν Ρουβίτσες, αλλά στο πιο σοβαρό τους)…