Οι απεργίες των δημοσίων υπαλλήλων

Ο κ. Ιωάννης Ζουγανέλης διατυπώνει τον συλλογισμό του σχετικά με τις απεργιακές κινητοποιήσεις που πραγματοποιούν ή προγραμματίζουν οι δημόσιοι υπάλληλοι:

«Δεδομένου ότι έχω σπουδάσει οικονομικά, θα προσεγγίσω το θέμα από καθαρά οικονομολογική άποψη, με βάση τις αρχές της Ιδιωτικής Οικονομίας η οποία τα τελευταία 20 χρόνια έχει επιβληθεί και στην λειτουργία των κρατών. Με βάση λοιπόν αυτές τις αρχές, κάθε ιδιωτική επιχειρηματική πρωτοβουλία βασίζεται στην πρώτη και κύρια Αρχή της Ανταγωνιστικότητας για να συνεχίσει να υπάρχει. Αυτό σημαίνει ότι τα έσοδά της πρέπει να καλύπτουν τα έξοδά της, αφήνοντας και ένα περιθώριο κέρδους για βελτιώσεις της εν λόγω επιχείρησης.

Εάν με τα ίδια κριτήρια δούμε τη λειτουργία του κράτους, αυτό σημαίνει ότι το κράτος παράγει ένα ορισμένο έργο, ορισμένου κόστους. Καταναλωτές αυτού του “προϊόντος- έργου” είμαστε όλοι οι πολίτες της χώρας. Προφανώς τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν κοστολογήσει αυτές τις υπηρεσίες των δημοσίων υπαλλήλων, και έχουν ορίσει τη δαπάνη που απαιτείται για τη λειτουργία του δημόσιου τομέα. Εχουν προσδιορίσει έτσι τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων που απαιτούνται σε σχέση με τον πληθυσμό της χώρας, οπότε μπορούν να ελέγξουν τόσο τις υπεράριθμες προσλήψεις όσο και την απόδοση των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα. Με βάσει αυτά τα κριτήρια μας “επέβαλλαν”- ζήτησαν τα μέτρα που ανακοινώθηκαν. Μας τόνισαν προφανώς ότι οι δαπάνες σας στον δημόσιο τομέα είναι υπερβολικές σε σχέση με τον πληθυσμό σας, και θα πρέπει να μειωθούν, διότι δεν αντέχει το εθνικό σας προϊόν- εισόδημα τόσους πολλούς υπαλλήλους. Προφανώς αρχικά μας ζήτησαν πρώτα και κύρια, τη μείωση των δημοσίων υπαλλήλων. Οταν λοιπόν τους γνωρίσαμε ότι, σε εμάς τους Ελληνες υπάρχει η πρωτότυπη διεθνώς μονιμότητα- η οποία βέβαια θεσπίστηκε για την προστασία των εν λόγω υπαλλήλων από τους “βουλευτές- αλιείς” ψήφων των εκάστοτε κυβερνήσεων- αυτοί μόλις συνήλθαν από την απάντηση, μας πρότειναν να κάνουμε ό,τι θέλουμε αρκεί να μειωθεί η συνολική δαπάνη των μισθών των «μόνιμων» υπαλλήλων. Αρα η μόνη εφικτή λύση ήταν η μείωση των μισθών και επιδομάτων των εν λόγω δημοσίων- μονίμων υπαλλήλων.

Εγώ θα πρότεινα λοιπόν να ερωτηθούν οι συνδικαλιστές όλων των παρατάξεων, εάν με δεδομένη την οικονομική αντοχή του ελληνικού κράτους, άρα και τον προσδιορισμό της δαπάνης που μπορεί να διατεθεί για τη λειτουργία του δημόσιου τομέα, ποια είναι η προτίμησή τους: Η μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων ή η μείωση κατά ένα ποσοστό των αποδοχών όλων των υπαλλήλων; Αυτές οι δύο είναι οι μόνες επιλογές της σημερινής κυβέρνησης.

Οι σημερινές απεργίες δεν είναι παρά πράξεις στασιαστικές όταν το κράτος πολιορκείται από τις ορδές των κερδοσκόπων. Δεν πετυχαίνουν τίποτα παραπάνω από το να στρέψουν όλες τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες εναντίον τους, αλλά μόλις μπορέσουν, το πρώτο που θα ζητήσουν για την εξυγίανση του κράτους, θα είναι η άρση της μονιμότητας όλων αυτών των βολεμένων. Σήμερα αυτή η απειλή φαίνεται απίθανη. Ομως το ίδιο απίθανη μας φαινόταν και η σημερινή κατάσταση της χώρας μας πριν από μόλις 10 μήνες. Πρέπει επιτέλους να σκεφθούν ότι γύρω τους υπάρχουν τα 2/3 των Ελλήνων τα οποία εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα με τη συνεχώς επικρεμάμενη απειλή της απόλυσης, με τις “ελαστικές σχέσεις εργασίας”, με την ανεργία επί μακρό χρονικό διάστημα».