Συνθήματα και συνθηματικά

Ενας αδέσποτος σκύλος έπεται της πορείας του ΠΑΜΕ. Στέκεται για λίγο, κοιτάει με χαμένο βλέμμα το μικρό πλήθος μπροστά στον τόπο του φονικού.

Ενώ απομακρύνεται, ένα φέιγ βολάν κολλάει στην πατούσα του, για να ξεκολλήσει λίγο πιο πέρα.

Κοιτάω το φέιγ βολάν και απορώ πώς βρέθηκε εδώ. Είναι διαφήμιση για «ονειρικά πάρτι στη Μύκονο».

Τα νησιά τα λατρεύω, αλλά τη Μύκονο πάντα την απέφευγα. Ισως να συνέβαλε σε αυτό η φίλη μου η Ε. Τη Μύκονο μου την παρουσίαζε από την αρχή ως σύμβολο της Ελλάδας των νεόπλουτων και του κιτσαριού. Χάρη στην Ε. αντιπάθησα τη Μύκονο.

Χάρη στην Αθήνα αντιπάθησα τα αυτοκίνητα. Ηρθα από μια χώρα, την Αλβανία, όπου υπήρχαν ελάχιστα αυτοκίνητα. Μεγαλώσαμε, έχοντας όνειρο αυτοκίνητα όπως αυτά που βλέπαμε στις δυτικές διαφημίσεις. Στην Αθήνα, όμως, τα αντιπάθησα τα αυτοκίνητα. Ηταν τόσο επιθετικά. Από αυτή την άποψη, θεωρούμαι αναφομοίωτος στην Ελλάδα και αποτυχημένος στην Αλβανία. Και στις δυο χώρες το αυτοκίνητο είναι κάτι σαν τα αραβικά άλογα για τους Βεδουίνους και σύμβολα της επιτυχίας… Αρχίζει και βραδιάζει. Κατευθύνομαι προς το Μετρό στην Πανεπιστημίου. Σε διακόσια μέτρα διαδρομή μετράω περισσότερα από είκοσι συνθήματα πάνω στους τοίχους. Συνθήματα και συνθηματικά. Συνθήματα «επαναστατών».

Συνθηματικά διαπλεκομένων. Οταν σε μια κοινωνία επικρατούν τα συνθήματα, οι λέξεις δεν ενηλικιώνονται ποτέ. Φθείρονται και χάνουν σιγά σιγά το νόημά τους. Από επαναστατικές γίνονται πράξεις δολοφονικές και έννοιες διαφθαρμένες. Η πραγματική επανάσταση είναι να απελευθερώσουμε τις λέξεις από τον ζουρλομανδύα των συνθημάτων και των αδιαφανών συνθηματικών. Ωστε να μπορούν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους…