[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Βusiness as usual

Δέκα µέρες πριν µια νεαρή φίλη µου που θέλει να ανοίξει κατάστηµα (υπάρχουν ακόµα άνθρωποι που ανοίγουν καταστήµατα, η ζωή συνεχίζεται)

συµβουλεύτηκε τον λογιστή του παλιού επιχειρηµατία για τον φόρο µεταβίβασης. «Α, είναι πολλά τα λεφτά» της είπε εκείνος «αλλά εγώ θα σου το κάνω µε το ένα τέταρτο του κανονικού ποσού, δώσ’ το µου και θα τα κανονίσω». Την πρώτη στιγµή ένιωσε τυχερή που έπεσε σε τέτοιο εξυπηρετικό και ικανό άνθρωπο. Τη δεύτερη αναρωτήθηκε πώς γίνεται αυτό, να κατεβάζει κάποιος την ταρίφα της Εφορίας όσο ικανός κι αν είναι, και την τρίτη στιγµή, έφταιγε και η περιρρέουσα ατµόσφαιρα, άρχισε να ρωτάει διάφορους γνωστούς και φίλους τι µπορεί να σήµαινε τελικά η πρόταση του λογιστή. Στο κάτω κάτω γιατί να αρχίσει την επιχειρηµατική της ζωή ξεγελώντας την Εφορία;

Την οποία θα έπρεπε να συνεχίσει µετά να φοβάται και να αποφεύγει, µένοντας εξαρτηµένη από τον λογιστή; Ηθελε να ξεκινήσει µε κάτι πιο αισιόδοξο, ξεκάθαρο και τίµιο. Γιατί να νιώθει ότι µπαίνει σε µια µαφία πριν ακόµα σηκώσει για πρώτη φορά τα ρολά του µαγαζιού; Αντί να ψάξει για προµηθευτές λοιπόν, άρχισε να ψάχνει για νόµους και κανόνες.

Απέκτησε κάποια τεχνογνωσία. Και µαζί κάποια απελπισία, γιατί κατάλαβε ότι θα χρειαστεί πρόσθετη ενέργεια στο νέο της επάγγελµα: όχι µόνο να πετύχει το µαγαζί, αλλά να µπορεί να αρνείται τέτοιες προτάσεις χωρίς να ξέρει κάθε φορά πόσο θα της κοστίσουν η αξιοπρέπεια και ο πατριωτισµός. Ακόµα δεν έµαθε τι θα πληρώσει για την τίµια αρχή, αλλά κι ο άλλος µέσα στον χαµό business as usual να µην καταλαβαίνει καν ότι το κλίµα έχει αλλάξει; Ή µήπως δεν έχει αλλάξει τίποτα, ένα κύµα φουσκώνει και σκύβουν το κεφάλι µερικοί µέχρι να περάσει;