Ροµπέν εναντίον µονοπωλίου

« Ξεσηκωθείτε και πάλι ξεσηκωθείτε. Μέχρι οι αµνοί να γίνουν λιοντάρια»! Το επαναστατικό µότο του επικού «Robin Ηood» του (απόντος στις Κάννες) Ρίντλεϊ Σκοτ. Ποιος ο εχθρός; Για τον Ροµπέν του 1199 είναι η καταπίεση και η τυραννία. Για τον Ράσελ Κρόου, το µονοπώλιο των Μedia. Ως εκ τούτου, kill the journalists!

Οπως ακριβώς το διατύπωσε χτες ο ίδιος. Αν δεν µε πιστεύετε, να έρθει τσουνάµι στην Κρουαζέτ και να µε πάρει στον απέραντο βυθό: «Ποιος θα ήταν σήµερα ο εχθρός του Ροµπέν Λονγκστράιντ; (το πλήρες όνοµα του Robin Ηood). Τρεις επιλογές έχουµε: Α. Οι πολιτικοί που αρπάζουν το ψωµί του λαού. Β. Το Χρηµατιστήριο που κάνει παιχνίδια µε το χρήµα. Γ. Ο Τύπος. Αυτός ο πρώτος εχθρός. Γιατί παραπληροφορεί και γιατί κυρίως έχει µονοπωληθεί»!

Κόβω τον σβέρκο µου. Αυτός ο θυµωµένος, οργισµένος, τσαντισµένος και αλαζόνας Αυστραλός – των 46 ετών – βλέπει δηµοσιογράφους στους εφιάλτες του. Αλλοτε τους γρονθοκοπεί. Αλλοτε τους περιλούζει µε µπίρα. Τις περισσότερες φορές τους βρίζει. Οταν τον ρωτάνε, έτσι για πλάκα, «Ποια είναι η τελευταία γκόµενα, η Κέιτ Μπλάνσετ;» απαντάει: «Ουστ από εδώ ρεµάλι δηµοσιογραφικό!».

Για να καταλάβετε, ο Ροµπέν είναι το δικό του όνειρο. Για να το πραγµατοποιήσει, έφτασε στο σηµείο ακόµα και συµπαραγωγός να γίνει. «Εγώ πρότεινα το σενάριο στους παραγωγούς. Και εκείνοι µου ζήτησαν (εννοεί «απαίτησαν») να γίνω συµπαραγωγός.Γιατί; Προφανώς αν δεν πάει καλά στα ταµεία να κατηγορούν τον Ράσελ Κρόου».

Η συνέχεια είναι ακόµα πιο αποκαλυπτική. «Οταν το διαβάσαµε, εγώ και ο Ρίντλεϊ Σκοτ εξετάσαµε την Ιστορία από την αρχή. Και καταλήξαµε να κάνουµε στα χαρτιά µια ταινία εφτάµισι ωρών.

Ο,τι από “Ροµπέν των δασών” έχετε δει µέχρι σήµερα δεν είναι ικανοποιητικό (σαν, λέει, µακακία). Ο,τι κάναµε µε τον “Μονοµάχο”, το ίδιο και εδώ. Δηλαδή αρκετές δόσεις αληθινής ιστορίας για να κεντρίσουµε την περιέργεια του θεατή. Ο µύθος µε την Ιστορία µαζί».

Το τερπνόν µετά του ωφελίµου. Και το εξηγεί: «Τι είναι ο Ροµπέν; Ενας σταυροφόρος που έφτασε µέχρι τα Ιεροσόλυµα. Στις σφαγές των µουσουλµάνων. Σκεφτείτε την εποχή. Κανείς δεν µπορούσε να αποµακρυνθεί από το σπίτι του πάνω από 14 χιλιόµετρα. Επιστρέφοντας, πέρασε και γνώρισε τη Δηµοκρατία της Ελλάδας (Οπα! Ανιστόρητος ο ιστορικός. Σκέφτηκα να σηκωθώ, αλλά το έκανα γαργάρα. Δηλαδή τι; Να φάω καµιά σφαλιάρα;). «Πέρασε από τη Ρώµη των παπάδων και των καθολικών. Ετσι έφτασε στη γενέτειρά του όπου επικρατούσαν η τυραννία, η καταπίεση, η ληστρική φορολογία και η προδοσία για να κατακτηθεί η χώρα από τους Γάλλους. Ετσι ο Ροµπέν χρησιµοποιώντας ψευδή ταυτότητα φέρνει τα πάνω κάτω. Σκεφτείτε. Ο βασιλιάς Ιωάννης (ο οποίος µετά τον θάνατο του αδελφού του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου ανέβηκε στον θρόνο), ένας τύπος διεφθαρµένος και εγωιστής, αναγκάζεται να βάλει την υπογραφή του κάτω από τη Μagna Carta µε την οποία ο λαός αποκτούσε τα πρώτα δικαιώµατά του».

Μπάλα, σεξ και γαλλική κουζίνα

Τα υπόλοιπα της χθεσινής, λαµπρής κατά τα άλλα, εναρκτήριας ταινίας των 63 χρόνων των φετινών Καννών, σουλατσάρουν στο γήπεδο του ποδοσφαίρου, του σεξ και της πλάκας.

Καλογυµνασµένος σαν ποδοσφαιριστής φαίνεστε.

Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Αλλά στη Νότια Αφρική για το Μουντιάλ δεν θα πάω. Μην ξεχνάτε. Οι ποδοσφαιριστές είναι οι σηµερινοί µονοµάχοι.

Λίγο ευπρεπής η σχέση του Ροµπέν µε τη Μάριον (Κέιτ Μπλάνσετ).

Ωριµοι άνθρωποι, ώριµη σχέση (εννοεί µια σχέση ύστερα από συνοικέσιο). Δηλαδή τι θέλατε να δείτε; Ροµαντικά φιλιά κάτω από τις ηλιαχτίδες που χορεύουν µε τις φυλλωσιές του δάσους;.

Περίεργο που οι Κάννες φιλοξενούν µια ταινία στην οποία οι Γάλλοι είναι µοχθηροί και κακοί… Α, λάθος. Ο άνθρωπος που σκοτώνει τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο είναι ένας ανώνυµος γάλλος µάγειρας. Η καλύτερη φιλοφρόνηση για τη γαλλική κουζίνα.