[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Θυµωµένα παιδιά

Σαν να πελεκάει µνηµείο, µε ζήλο και µεθοδικότητα, ένας νεαρός µασκοφόρος σπάει µε µικρή βαριοπούλα τα τζάµια του κουβουκλίου ενός φρουρού στη Βουλή. Η φωτογραφία είναι στο Διαδίκτυο µαζί µε άλλες. Αντρες σε έξαλλη κατάσταση, µε φουσκωµένες τις φλέβες του λαιµού, υψώνουν απειλητικά τα χέ ρια, κάπου αλλού µια οµάδα αστυνοµικών µοιάζει να κολυµπάνε σε φλόγες καθώς έχουν πέσει κάτω και κουνάνε χέρια – πόδια, σε µια άλλη ένας άντρας µέσης ηλικίας σηκώνει ένα τεράστιο κάγκελο να το κοπανήσει σε άλλους αστυνοµικούς. Εχει ύφος πεισµωµένο, αν και µεγαλύτερος φέρνει στον νου µικρό παιδί τσαντισµένο µε τους γονείς του, που εκδικείται καταστρέφο ντας τα παιχνίδια του.

Γονείς µπορεί να είναι οι πολιτικοί. Υπάρχουν πολλοί που ενώ θυµώνουν µαζί τους και τους τσουβαλιάζουν όλους συλλήβδην, ανίκανους και διεφθαρµένους, ταυτόχρονα τους θεωρούν παντοδύναµους και τους φορτώνουν την ευθύνη για τα πάντα. Ακόµα και για εκείνα που έκαναν οι ίδιοι. Γιατί τους άφησαν; Τους άφησαν να λαδώσουν τον εφοριακό, να δώσουν στον γιατρό φακελάκι, να νοµιµοποιήσουν το αυθαίρετο, να σβήσουν την κλήση. Σαν ανήλικους τους οδήγησαν στην άκρη της αβύσσου καθησυχάζοντάς τους στοργικά, και τώρα τους λένε ότι δεν πάει άλλο, έχουν µεγαλώσει, πρέπει να αναλάβουν τις ευθύ νες τους; Προδοσία!

Στους τοίχους της Κυψέλης βάλανε αφίσες µε τον Αντρέα Παπανδρέου, «Ανδρέα ζεις εσύ µας οδηγείς», σαν να την ανέσυραν από οικογενειακό άλµπουµ, να διεκδικήσουν πίσω τα παιδικά τους χρόνια. Στα Ιλίσια διαφηµίζεται η Εβίτα, άλλη µητέρα ενός φτωχού λαού κι αυτή, που την έχουν δίπλα στα εικονίσµατα µερικοί Αργεντίνοι, ας τους πτώχευσε σε βάθος χρόνου ο λαϊκισµός της.

Είναι γλυκό να είσαι παιδί, αλλά όταν γερνάς καταντά σιχαµένο. Το να µεγαλώνεις, ποιος θα το οµολογήσει, έχει κι αυτό τις συγκινήσεις του.