Η κρίση φέρνει την αλλαγή

Στην Ελλάδα ήρθα για πρώτη φορά το 2000.

Για να κάνω τα χαρτιά μου ως ομογενής. Σήμερα έχω ελληνικό διαβατήριο. Στην Αργεντινή επιστρέφω κάθε χρόνο για δυο μήνες. Αυτό τον καιρό, λόγω της οικονομικής κρίσης, ακούω να συγκρίνουν την Ελλάδα με την Αργεντινή. Δεν ξέρω εάν μοιάζουν. Ξέρω ότι η Αργεντινή μοιάζει με καρδιογράφημα. Φθάνει πάντα σε μια κορυφή και ξαφνικά κατρακυλά στον πάτο. Διαφέρει από την Ελλάδα, νομίζω, στο ότι εκεί οι άνθρωποι φοβούνται λιγότερο τις στερήσεις. Στην Αργεντινή η ιδέα ότι πρέπει να τα βγάλουμε πέρα με τα λίγα που έχουμε ή ότι μπορεί να χάσουμε αυτά που έχουμε, αποτελεί τρόπο ζωής και σκέψης. Στην Αργεντινή όταν κάνουμε ένα πάρτι τα πλαστικά ποτήρια δεν τα πετάμε. Τα κρατάμε για το επόμενο πάρτι. Η χρεοκοπία μάς ταρακούνησε αλλά δεν τη θεωρήσαμε το τέλος του κόσμου. Δεν πιστεύω ότι η φτώχεια κάνει τους ανθρώπους καλύτερους. Πιστεύω όμως ότι είναι καλύτερα να μάθεις να ζεις φτωχικά παρά να χαραμίζεις την αφθονία σου. Νομίζω επίσης ότι μόνο η κρίση φέρνει την πραγματική αλλαγή… ●●●
Ζω στην Ελλάδα μόνιμα από το 2005. Ασχολούμαι με θέατρο. Εχουμε δημιουργήσει τον δικό μας θίασο και δίνουμε διάφορες παραστάσεις στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Ποιες είναι οι εντυπώσεις μου από την Ελλάδα; Νομίζω ότι εδώ οι άνθρωποι δεν ψάχνονται πολύ. Τους βρίσκω κάπως αναίσθητους. Μου κάνει εντύπωση επίσης που στα λεωφορεία δεν σηκώνεται κανείς να καθήσει κάποιος ηλικιωμένος. Η Αθήνα ως πόλη μου αρέσει και την Ελλάδα τη νιώθω πολύ δική μου. Εχω ταξιδέψει αρκετά αλλά δεν μπορώ να πω γιατί αγαπώ αυτή ή εκείνη την πόλη, αυτή ή εκείνη τη χώρα. Νομίζω πως έχει σχέση με αυτό που δίνεις. Οπου και αν πας η βαλίτσα που κουβαλάς μαζί σου είναι ο εαυτός σου. Τι μου έμαθε το ταξίδι; Να ζω με λίγα και να δέχομαι πολλά. Μου έμαθε να μη γενικεύω, γιατί παντού συναντάς εξαιρέσεις. Τι σκέφτομαι για το μέλλον;

Δεν ξέρω. Οπου και αν βρεθώ, πάντως, θα κάνω θέατρο…