Πάμε θέατρο

Στους δρόµους του παραλόγου
, Ο Γιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει , gsarigiannis@dolnet.gr

Το έργο. Σκηνή 1. Ενα ζευγάρι µεσηλίκων, αποβλακωµένο µπροστά στην τηλεόραση κάνει ζάπινγκ. Το τηλεκοντρόλ κολλάει. Σ’ ένα κανάλι που δείχνει εικόνες από τον Τρίτο Κόσµο – παιδιά που πεινάνε. Και δεν ξεκολλάει µε τίποτα. Οι εικόνες τούς στοιχειώνουν. Ενα από τα παιδιά ξεπηδάει, α λα Γούντι Αλεν και «Πορφυρό ρόδο του Καΐρου», από τη µικρή οθόνη και βρίσκεται πλάι τους. Προσπαθούν να το αγνοήσουν, προσπαθούν να το «σβήσουν, προσπαθούν να το εξαφανίσουν… Δεν είναι εύκολο.

Σκηνή 2. Ενα άλλο ζευγάρι συνειδητοποιεί πως ένα αφύσικο γιγαντιαίο µήλο έχει καταλάβει µε ιονεσκικό τρόπο σχεδόν όλο τον χώρο της τραπεζαρίας του. Εκπλήσσονται, στο τέλος όµως σκέφτονται να το εκµεταλλευτούν. Ενας άντρας, µια γυναίκα, ένα µήλο… Πόσο µακριά ή πόσο κοντά βρισκόµαστε στο προπατορικό αµάρτηµα; Σκηνή 3. Μια δασκάλα µέσα στην τάξη της διαβάζει στους µικρούς µαθητές της το παραµύθι της Κοκκινοσκουφίτσας. Σε µια πιο άγρια εκδοχή στην οποία εµπλέκεται ένα από τα παιδιά της τάξης, που ο λύκος το κατασπαράζει. Η δασκάλα δεν κάνει τίποτα να εµποδίσει την τραγωδία.

Σκηνή 4. Στην καντίνα ενός σιδηροδροµικού σταθµού ένα παντρεµένο ζευγάρι αποχωρίζεται. Γιατί; Μα ζουν στην εποχή που ισχύουν συµβόλαια γάµου περιορισµένου χρόνου. Ενός έτους στην περίπτωσή τους. Μόνο που ο άντρας, ερήµην της «προσωρινής» συζύγου, έχει υπογράψει άλλο συµβόλαιο: να κάνουν µαζί παιδί. Ελα όµως που εκείνη έχει ήδη υπογράψει το επόµενο συµβόλαιο γάµου της… Με άλλον.

Σκηνή 5. Μια φώκια σκοτώνει ένα µωρό. Οι άνθρωποι έχουν πληθύνει τόσο που οι φώκιες δικαιούνται να σκοτώνουν 500.000

µωρά τον χρόνο για να ελέγχουν την αύξηση του ανθρώπινου πληθυσµού. Οταν τα πράγµατα αντιστρέφονται… Σκηνή 6. Ενα τραµ χτυπάει έναν άντρα. Μια κοπέλα, έξω από το σπίτι της οποίας έγινε το ατύχηµα και το αντιλαµβάνεται, παρά τις εκκλήσεις του βαριά τραυµατισµένου, δεν θα καλέσει ποτέ ασθενοφόρο.

Ο Καταλανός Εστέβα Σολέρ µε το εξάπτυχό του αυτό – ο ειρωνικός του τίτλος, «Κόντρα στην πρόοδο» – ακολουθώντας – µετρηµένα – τους δρόµους του σουρεαλισµού και του παραλόγου δίνει κείµενα (2008) µε δραµατουργικές αδυναµίες αλλά σφιχτά (εκτός ίσως από τον µονόλογο της φώκιας) και, κυρίως, µε δυνατή, ουσιαστικά πολιτική θέση, κόντρα στην αποξένωση, στον καταναλωτισµό, στην απώλεια της ικανότητας να ακούσουµε τον διπλανό µας, στη διάλυση των σχέσεων, στην οικολογική καταστροφή… Αρα ευθύβολα. Η παράσταση. Το ένα από τα ιδιαίτερα της παράστασης είναι ότι την υπογράφουν τέσσερις νέοι σκηνοθέτες – Γιολάντα Μαρκοπούλου, Λίλλυ Μελεµέ, Δηµήτρης Μπίτος, Αρης Τρουπάκης – οι οποίοι µοίρασαν τις έξι σκηνές – µονόπρακτα, µεταφρασµένες εξαίρετα από τη Μαρία Χατζηεµµανουήλ και τον Δηµήτρη Ψαρρά, αλλά δεν αποκαλύπτουν ποιος σκηνοθέτησε ποια. Το δεύτερο είναι ότι χρησιµοποίησαν ευφάνταστα για την κάθε σκηνή – µονόπρακτο διαφορετικό χώρο της παλιάς, ουδέτερης πολυκατοικίας που φιλοξενεί την οµάδα καταλήγοντας, για τη σκηνή του τροχαίου, σε µια βεράντα της. Η εναλλακτική ατµόσφαιρα σκηνικά δεν ταυτίζεται µε τη µιζέρια. Η Αλεξάνδρα Σιάφκου, ο Αριστοτέλης Καρανάνος και ο Θοδωρής Χρυσικός, που υπογράφουν σκηνικά και κοστούµια, διαµόρφωσαν, µε τη βοήθεια των φωτισµών της Ηλέκτρας Περσελή, εξαιρετικά τους έξι χώρους. Και µε τη δουλειά τους – που στην Κοκκινοσκουφίτσα εκτοξεύεται –, χρησιµοποιώντας κάποια κοινά «θέµατα», όπως οι οθόνες ή τα παράθυρα ή οι πολύ ταιριαστές «πινελιές» Μαγκρίτ, έδεσαν τα διαφορετικά σκηνοθετικά ύφη σε µία ενιαία παράσταση. Οµολογώ πως προτίµησα τη σκηνή της Κοκκινοσκουφίτσας που έχει τους καλύτερους ρυθµούς. Προβληµατική ηχητικά η σκηνή της τηλεόρασης.

Οι ερµηνείες. Ξεχώρισα Μαρία Αιγινίτου, Λίλλυ Μελεµέ και Δηµήτρη Μυλωνά. Αλλά το µεγάλο ατού είναι η Αννα Κουτσαφτίκη. Αν και παίζει µόνο στη σκηνή του σταθµού, µέσα σε λίγα λεπτά κάνει µία επίδειξη – καθόλου επιδεικτικά όµως – των δεινών φωνητικών, χορευτικών και υποκριτικών ικανοτήτων και του χιούµορ της απλώνοντας το τάλαντό της από ένα παράφορο τάνγκο µέχρι τον παθιασµένο δραµατικό µονόλογο της Νύφης από τον «Ματωµένο γάµο» του Λόρκα, παιγµένο στην κόψη, που η σκηνοθεσία παράτολµα αλλά απόλυτα επιτυχηµένα έχει παρεµβάλει.

info

«Κόντρα στην πρόοδο»

Στο

«Συνεργείο»

Κολωνού 31, Μεταξουργείο, τηλ. 6981
802544

Εν ολίγοις.
Μια ελπιδοφόρα συνένωση δυνάµεων.


Προσκήνιο

Επανέλαβε ο Λάµπρος Λιάβας στο «Ακροπόλ» για τη Λυρική Σκηνή το προπέρσινο ατυχές εγχείρηµά του «Θυµήσου εκείνα τα χρόνια», αφιέρωµα αναποφάσιστο ανάµεσα στα 100 χρόνια της ελληνικής οπερέτας και στον Θεόφραστο Σακελλαρίδη. Αναποφασιστικότητα και πάλι – «Το µικρόβιο του έρωτα» ο τίτλος της παράστασης από τον τίτλο οπερέτας του Κώστα Γιαννίδη αλλά ουσιαστικά επρόκειτο περί αφιερώµατος στον συνθέτη µε µερικές µόνο σκηνές της – και η θεωρία και η γνώση να µη γίνονται µε τίποτα θέατρο παραµένοντας µάλλον διάλεξη… Την κατάσταση έσωσαν αυτή τη φορά οι χορογραφίες της Σοφίας Σπυράτου που συνυπέγραφε τη σκηνοθεσία, και τα σκηνικά και, κυρίως, τα κοστούµια του Γιάννη Μετζικώφ. Οσο για τη διανοµή, η εξαίρετη για το είδος Νίνα Λοτσάρη µε τίποτα δεν έδενε µε τον «πολύ σοβαρό» Γιώργο Κέντρο που απάγγελλε… Καβάφη, τον χαριτωµένο αλλά ερασιτεχνικής αφέλειας Αγγελο Παπαδηµητρίου και τους δύσκαµπτους καλλιτέχνες της Λυρικής όπως ο Δηµήτρης Σιγαλός.

Στην αιχµή της επικαιρότητας το έργο του Αγγλου Στίβεν Τόµπσον «Χρυσές δουλειές»: τράπεζες επενδύσεων, ήρωές του χρηµατιστές, χρηµατιστηριακά παιχνίδια πέραν πάσης ηθικής, κάποτε και πέραν του νόµου… Αρτιο κείµενο, µε αίσθηση της δραµατικής οικονοµίας γραµµένο αλλά κάπως στεγνό, µονόχνωτο. Το βοήθησε η πολύ καλή µετάφραση όχι όµως και η σκηνοθεσία του Βασίλη Χριστοφιλάκη. Το έργο ζητούσε µεγάλη ακρίβεια και κάποια απόσταση από το κοινό. Και δεν τα είχε στη µικροσκοπική σκηνή όπου παίχτηκε («Θέατρο του Νέου Κόσµου» / Δώµα). Οι ηθοποιοί πάντως το υπερασπίστηκαν σθεναρά: Κώστας Καζανάς, Δανάη Σαριδάκη, Σταύρος Σιούλης, Δήµητρα Ματσούκα – ο καλύτερός της ρόλος, µε στακάτη εκφορά απάλλαξε τον λόγο της από την ψευτοηδυπάθεια – και Νέστορας Κοψιδάς (οι δυο τους στη φωτογραφία).