ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΧΑΘΗΚΕ ΠΡΩΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Η Ελλάδα κάποτε ήταν φτωχή, πλην όμως αισθανόταν τίμια. Τώρα την τρομάζει ακόμη περισσότερο το φάσμα της φτώχειας της γιατί αισθάνεται πως έχει χάσει την τιμή της. Τη φτηνύναμε απελπιστικά τη χώρα μας. Την κάναμε κλωτσοπατινάδα σε νυχτερινό κέντρο, ένα μεθυσμένο καράβι με πισίνες για να δροσίζονται τα ψυχικά κουρέλια που τις απέκτησαν χωρίς να ιδρώσουν.

Το παιχνίδι, πριν χαθεί στην οικονομία, χάθηκε στην παιδεία. Και όταν λέω παιδεία δεν εννοώ μόνο την εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες της που παρέχεται, υποτίθεται, δωρεάν για να μην κάνει κανείς τον κόπο να αναρωτηθεί για την αξία της. Εννοώ αυτή την καλλιέργεια, την ηθική και πνευματική, που σε κάνει να ντρέπεσαι όταν κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη επειδή εξευτέλισες τη ζωή σου «μες στην πολλή συνάφεια». Εννοώ αυτή την καλλιέργεια, την ηθική και πνευματική, που σου επιβάλλει να μη χάνεις την αξιοπρέπειά σου ακόμη και όταν είσαι μόνος σου στην έρημο με μόνη συντροφιά τον ήλιο που σε καίει.