Η Τόνι και ο Γιάννης

Το 1987, η Τόνι Μόρισον και η Αγαπημένη της έχασαν το αμερικανικό Εθνικό Βραβείο Μυθιστορήματος από τον Λάρι Χάινεμαν και την Ιστορία του Πάκο. Στη συνέχεια, έχασαν και το μεγάλο βραβείο των Κριτικών, οπότε 48 φίλοι της υπέγραψαν μια διαμαρτυρία για την περιθωριοποίηση των μαύρων φωνών. Λίγους μήνες αργότερα, η Μόρισον κέρδισε το Πούλιτζερ, και πέντε χρόνια μετά, το Νομπέλ· το ίδιο βραβείο που όταν εγκαινιάστηκε το 1901 δόθηκε στον Σιλί Πριντόμ αντί στον Τολστόι… Κι όμως, τέτοια φάουλ που φαίνονται να υπονομεύουν τα εκάστοτε βραβεία, καταξιώνουν εν τέλει τη συμβολική δύναμη της τέχνης. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι όσο άστοχα μπορεί να είναι τα βραβεία, τόσο άστοχοι μπορεί να είναι και οι συγγραφείς που τα διεκδικούν. (Ο Γιάννης Ξανθούλης λ.χ. που διαμαρτυρήθηκε επειδή δεν προκρίθηκε στις λίστες του «Διαβάζω», ούτε είναι ο μόνος που έμεινε απέξω, ούτε ο καλύτερος). Εχουμε, με άλλα λόγια, πολλά βραβεία- και μακάρι να βελτιωθούν όλα τους, λέει ο Μπασκόζος- έχουμε διαγωνισμούς, αλλά ο ουσιαστικός κριτικός διάλογος γύρω από τα βιβλία, αυτός που δίνει το μέτρο των πραγμάτων, λείπει.