Η Απασαΰλη, το κλωτσοσκούφι και τα απαγορευμένα ρεμπέτικα

Tα σχολικά βιβλία ήταν ένα! Η Απασα η Υλη, κοινώς Απασαΰλη! Ογκώδες πολυσέλιδο, πολυθεματικό εγχειρίδιο. Για λόγους οικονομίας είχε προβλεφθεί να έχει διετή διάρκεια, αφού προέβλεπε ύλη στο Δημοτικό ανά δύο τάξεις. Φυσικά το αγοράζαμε και αν ήμασταν μεγαλύτερα αδέρφια το κληροδοτούσαμε στους μικρότερους. Σκεφτείτε πως στην περίοδο των γραπτών εξετάσεων (δυο φορές τον χρόνο) σε Δημοτικό και Γυμνάσιο αλλά και σε έκτακτες περιστάσεις το σχολείο ανέθετε στον επιμελητή κάθε τάξης να μαζεύει από όλους μας χρήματα και να πηγαίνει να αγοράζει από το βιβλιοχαρτοπωλείο τις κόλλες διαγωνισμού, υπολογίζοντας να αναλογούν δύο τετρασέλιδες κόλλες στον καθένα.

Οι περίφημες εκπαιδευτικές εκδρομές (φέτος οι μαθητές εξέδραμαν κατά μεγάλο ποσοστό στο εξωτερικό αεροπορικώς!) γίνονταν με τα σαράβαλα λεωφορεία του ΄50 και η φιλοξενία γινόταν είτε στα σπίτια συμμαθητών του τόπου προορισμού ή, συνήθως, σε μια αίθουσα του τοπικού Γυμνασίου, αφού κουβαλούσαμε μαζί μας ράντζα και κλινοσκεπάσματα.

Οταν ο κινηματογράφος επιτρέπονταν (συνήθως οδηγούμασταν αγεληδόν και με χρήματά μας σε φιλμ επιλογής της Γενικής Επιθεώρησης του Νομού) δεν άντεχε το μητρικό βαλάντιο πάνω από δύο το πολύ απολαύσεις τον μήνα.

Το μόνο σπορ, το κλωτσοσκούφι στη γειτονιά (μπάλα ένα τσουράπι παραγεμισμένο με κουρέλια ή αφρολέξ κλεμμένο από τα καθίσματα παλιών εγγλέζικων Τζέιμς που είχαν εγκαταλειφθεί σε μάντρες ή στρατόπεδα).

Τα βράδια του καλοκαιριού τσάρκες πάνω-κάτω στις κεντρικές οδούς και σκαστά όρθιοι στις παρυφές της πόλης να ακούμε από τα απαίσια μεγάφωνα σε απομονωμένες παράγκες ουζερί απαγορευμένα ρεμπέτικα και απελπισμένα ζεϊμπέκικα φαντάρων με μια Ευδοκία στο πλάι τους!

Χωρίς δώρο του Πάσχα ο παππούς, άνεργος τώρα ο πατέρας, στη δουλειά η μάνα έως τα 67 και βάλε, μήπως γυρίζουμε πίσω στα παλιά; Μήπως πρέπει να ζητήσουμε συγγνώμη από τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας ή να τα αφήσουμε να μάθουν πώς ξεκινήσαμε, μπας και επιτέλους μας καταλάβουν;