[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Φτάνει πια!

Τι δικαιολογίες, τι εξηγήσεις, τι διαστρεβλώσεις άκουσα και διάβασα µόλις ακούστηκε για τους νεκρούς στην τράπεζα, δεν περιγράφεται. Από το ότι η επίθεση ήταν προβοκάτσια, µέχρι το ότι δεν έπρεπε να έχουν πάει να δουλέψουν οι υπάλληλοι! Απίστευτο ε, να υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να δουλέψουν κανονικά τη στιγµή που οι µεγάλοι επαναστάτες ετοιµάζουν τη µεγάλη ανατροπή! Να υπάρχουν άλλοι που θέλουν να βγάλουν το µεροκάµατο, ή να πάνε σε τράπεζα για δουλειές, ή απλώς να κάνουν βόλτα!

Εγκυοι που ξεκίνησαν το πρωί για το γκισέ τους; Δεν άκουσαν ότι θα πέσει η Βαστίλλη, θα καταληφθούν τα χειµερινά ανάκτορα, θα καεί το πελεκούδι, κι έγιναν αυτοί οι ίδιοι το πελεκούδι που κάηκε!

Εχετε καταλάβει τι επιτρέπουµε να γίνει στην πόλη µας, στη χώρα µας, στο σπίτι µας;

Σε µια κλωστή στηριζόταν το κάθε µας βήµα από την πόρτα του σπιτιού µέχρι τον γύρο έξω και πάλι πίσω. Σε µια κλωστή έτοιµη να σπάσει. Τρίτη βράδυ, όταν κυκλοφόρησε το σύνθηµα να γίνει «διαρκής κατάληψη του κέντρου της Αθήνας από Τετάρτη», δεν το νιώσατε, δεν το είχατε δει τις προηγούµενες µέρες το ξεσάλωµα που δεν θα σταµατούσε µπροστά σε τίποτα; Στις εικόνες της Πρωτοµαγιάς µε τους διαδηλωτές να ορµάνε σε αστυνοµικούς µε απίστευτη µανία, να τους ρίχνουν µολότοφ στα πόδια και να αρπάζουν φωτιά, δεν καταλάβατε ότι δεν συγχωρείται πια καµία αφέλεια, καµία αθωότητα;

Αφήσαµε τον φόβο να τρυπώσει µέσα µας. Αν µιλούσαµε, αν διατυπώναµε επιφυλάξεις για τις «επαναστατικές πρακτικές» µας κυνηγούσε ο οχετός τής δήθεν αγανάκτησης.

Τι θα κάνουµε τώρα; Να βγούµε κι εµείς στους δρόµους, αν µπορούµε να είµαστε τουλάχιστον ένα εκατοµµύριο. Σιωπηλά, κι από το πεζοδρόµιο, να δούµε αν θα ρίξουν µολότοφ κι εµάς.