«Γράφω ένα τραγούδι την ημέρα»

«Θέλω ένα τραγούδι. Να μπορώ να συγκεντρωθώ σ΄ αυτό, να φανταστώ, να κοιμηθώ και να ξυπνήσω πάνω του…», λέει ο τραγουδιστής και συνθέτης που δηλώνει πάντα δημιουργικός και στην πρώτη γραμμή
«Νιώθω να χάνω ό,τι πιστεύω/ ο φόβος πάει να σβήσει/ Μα μέσα απ΄ όλα κάτι κλέβω/ κάτι αποφάσισε να ζήσει…» Η φωνή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου είναι κάτι σαν ταυτότητα της γενιάς της μεταπολίτευσης. Τόσο στενά συνδεδεμένη με εκείνα τα «χαιρετίσματα στην εξουσία» (κι εκείνον τον ροκά που άπλωνε τα χέρια του λες και ήθελε να αγκαλιάσει τα πλήθη) που είναι σχεδόν αδύνατον να μην τον δεις μέσα από αμπέχονα και σημαίες, ακόμα κι όταν λέει ένα τραγούδι για τη μαμά του. Ετσι τουλάχιστον νομίζεις…

«… πίσω μου τρέχεις μια ζωή/ με ένα πιάτο και μια ευχή/ τότε με κράταγες σφιχτά/ τώρα κοιτάς από μακριά…»- και είναι η ίδια φωνή, η φωνή του έπους του ΄80, που όμως αυτή τη φορά σε κάνει και κοιτάς μακριά και καθώς ο ήλιος πέφτει στο παρμπρίζ λοξά και η κίνηση βουίζει γύρω σου, σου αφήνει έναν υγρό κόμπο στο μάτι. Το «Μαμά»- το κλασικό «Αve Μaria» που σφράγισε η φωνή του Αζναβούρ και που θα μπορούσε να γίνει γελοίο κατά τη μεταφορά του στα ελληνικά, χαράζει εντός σου έναν αιμάτινο δρόμο. Οι στίχοι του Οδυσσέα Ιωάννου. Η φωνή του Βασίλη- του… άλλου Βασίλη.

«Χρόνια ήθελα να το τραγουδήσω», λέει. Αλλά όλα έχουν την ώρα τους. Και η συνεργασία του με τον Οδυσσέα Ιωάννου, επίσης.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου, μουσικές, Οδυσσέας Ιωάννου, στίχοι. Και «Το παιχνίδι παίζεται ακόμα» (Lyra), το δεύτερο κατά σειρά CD του που έχει καθ΄ ολοκληρίαν την υπογραφή του στο μουσικό μέρος (το πρώτο ήταν πέρυσι σε στίχους Αλκη Αλκαίου).

«Μου βγαίνει. Και απ΄ ό,τι φαίνεται θα έχουμε κι άλλα. Προφανώς λόγω εμπειρίας μπορώ να διαβάζω τη μουσική των στίχων…». Από εμπειρία, ούτε λόγος. Σχεδόν 40 χρόνια στα πράγματα (36 για την ακρίβεια) και με διαρκώς φουλ τις μηχανές στις ζωντανές εμφανίσεις. «Το ΄χω πάρει απόφαση» λέει. «Πάνω από εβδομάδα δεν τις αντέχω τις διακοπές». Υστερα από τόσα χρόνια, αναδύεται ένας νέος Βασίλης…

«Εχω ανακαλύψει μια μέθοδο που μου πάει» λέει, «Ενα τραγούδι την ημέρα. Και δεν θέλω όλους τους στίχους μαζί. Οχι. Θέλω ένα τραγούδι. Να μπορώ να συγκεντρωθώ σ΄ αυτό, να φανταστώ, να κοιμηθώ και να ξυπνήσω πάνω του… Πολλές φορές δε, μου βγαίνουν παραπάνω μελωδίες. Θυμάμαι τον Λοΐζο που κάθε φορά έγραφε 5-6 μελωδίες για κάθε τραγούδι».

Αναρωτιέμαι (και ρωτάω) αν αισθάνεται ότι έχει μια νέα προοπτική στη δουλειά του.

«Ετσι αισθάνομαι. Γιατί όταν περάσουν και τα χρόνια και θα υποχωρήσει η φωνή… Πάντως φαίνεται ότι μέσα μου έχω πράγματα…». Υστερα από τόσα χρόνια στον χώρο αυτό, πώς διατηρεί κανείς ζωντανό εκείνο
το κομμάτι του εαυτού του που αποφεύγει τις κατακτημένες «ευκολίες»;

Εγώ τουλάχιστον δεν αισθάνομαι ότι εφησυχάζω, ούτε επαναπαύτηκα ποτέ στις δάφνες μου. Ούτε γύρισα ποτέ την πλάτη σε όλη αυτήν την αδικία που υπάρχει γύρω μας…

Εννοείς την τωρινή κρίση; Με το ΔΝΤ;

Η κρίση αυτή είναι ένα τέχνασμα για να μας πάρουν περισσότερα λεφτά.

Στην ουσία σκοτώνονται να μας δανείσουν κι εμείς τρώμε την μπλόφα τους. Αφού βγήκαμε σε πλειστηριασμό, καλά να τα πάθουμε.

Μην ξεχνάς όμως ότι είναι η δική σου γενιά που διοικεί…

Δεν το ξεχνώ. Γι΄ αυτό δεν θα μπορούσα να κοιμηθώ αν δεν έπαιρνα θέση. Και είμαι τυχερός που κάνω αυτή τη δουλειά γιατί μπορώ και εκφράζω αυτά που πιστεύω… Δες τι λέει το τρα γούδι («Το παιχνίδι παίζεται ακόμα»): «Νιώθω να χάνω ό,τι πιστεύω/ ο φόβος πάει να σβήσει/ Μα μέσα απ΄ όλα κάτι κλέβω/ Κάτι αποφάσισε να ζήσει». Το παιχνίδι παίζεται ακόμα. Σοβαρά, το εννοώ. Αλλιώς θα έπρεπε να πάω σπίτι μου.


«Οδηγώ με μαγνητοφωνάκι…»

Φαίνεται ότι διάγεις δημιουργική περίοδο.
Μένει κάτι ανεκπλήρωτο ύστερα απ΄ όλη αυτή τη διαδρομή;

Tα πάντα είναι ανεκπλήρωτα, γι΄ αυτό κι έχω κάθε λόγο να είμαι ενεργός. Τώρα νιώθω ότι είναι η «φάση μου», τώρα μου έρχονται μελωδίες και ψάχνω και γράφω. Οδηγώ κι έχω ένα μαγνητοφωνάκι μαζί μου και μουρμουρίζω σ΄ αυτό. Θυμάμαι ώρες ώρες τον Θεοδωράκη που μας ζήταγε χαρτοπετσέτες και σημείωνε νότες.

Συναυλίες το καλοκαίρι…
Βέβαια. Τριάντα έξι χρόνια κλείνω φέτος… Καμιά 25αριά, το λιγότερο.