[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Εαρινή παρηγοριά

Πριν από έναν χρόνο η γειτόνισσά µας εµφανίστηκε µε ένα κουτάβι που έδειχνε ότι θα γινόταν µεγαλόσωµο σκυλί. Πρότεινα να της δανείσω ένα βιβλίο που έχω για σκύλους.

«Ξέρω από σκυλιά», µου είπε, «µεγάλωσα µε πολλά σκυλιά στο χωριό µου».

Ηταν άλλη µια αποτυχηµένη απόπειρα να φανεί χρήσιµο αυτό το βιβλίο µε το οποίο εγώ, που δεν ήξερα από σκυλιά, µεγάλωσα το δικό µου σκυλάκι στο διαµέρισµα. Το οποίο σκυλάκι ήταν η τελευταία τρέλα που έκανα για τα παιδιά µου, λίγο προτού µπουν στη λογική ζωή µε τα φροντιστήρια του γυµνασίου: τα άφησα να µαζέψουν το εικοστό κουτάβι που βρήκαν παρατηµένο στον δρόµο – κι ευτυχώς µας βγήκε µικρό. Τα παιδιά µεγάλωσαν, είναι ανεξάρτητα, το σκυλί είναι ακόµα, και θα είναι όσο ζει, εξαρτηµένο. Εκτοτε, στην πολυκατοικία ήρθαν άλλα τρία σκυλιά, όλα τεράστια, και σε όλων τα αφεντικά προσπάθησα να πασάρω το βιβλιαράκι που τόσο µε είχε βοηθήσει. Ανεπιτυχώς όµως. Ολοι τους ήξεραν από σκυλιά και προφανώς δεν ήθελαν να µολύνουν τις αληθινές, βιωµατικές τους γνώσεις µε άλλες από βιβλία.

Τώρα ξυπνάµε κάθε νύχτα από ουρλιαχτά ή δεν κοιµόµαστε καθόλου από συνεχές κλάµα, γιατί µερικοί τα βγάζουν στα µπαλκόνια, να έχουν την ησυχία τους.

Το κουτάβι της γειτόνισσας έχει γίνει τεράστιο λυκόσκυλο και σεληνιάζεται διαρκώς, ακόµα και χωρίς σελήνη. «Θα το πάω στο χωριό», µου είπε τις προάλλες, «και ίσως µείνω κι εγώ εκεί». Παρηγοριά εαρινή σε δύσκολους καιρούς. Τα χωριά περιµένουν. Ακόµα και στην Κατοχή, όταν πεινούσε ο κόσµος, όσοι πήγαν σε χωριό είχαν να φάνε. Οταν τα πράγµατα σκουρύνουν πολύ θα γυρίσουµε στα χωριά µας. Είναι κοντά, δεν αποµακρυνθήκαµε.

Από σκυλιά πάντως η γειτονιά είναι καλυµµένη, οι µελλοντικοί χωριάτες θα έχουν µε τι να φυλάνε τα πρόβατα.