Το Πνεύμα του Τόνου

Οργή δικαιολογημένη
Της Εύας Κοταμανίδου

«Εμείς του εξήντα οι εκδρομείς», με τα μεγάλα όνειρα, γι΄ αλλού κινήσαμε κι αλλού, σε άλλες όχθες, μας ρίξανε. Το χρήμα ποτέ δεν κυνηγήσαμε, το πάθος για την τέχνη, την όποια τέχνη, σε σημαία ζωής αναρτήσαμε, σ΄ αυτήν πίστη ορκιστήκαμε, γι΄ αυτήν θυσιαστήκαμε. Χαρές και λύπες άπλετα γευθήκαμε, δύσβατους δρόμους, ποτάμια φουσκωμένα διαβήκαμε, μα δεν υποχωρήσαμε. Δόξες, επιτυχίες, επαίνους και βραβεία απολαύσαμε, ύπουλες συνωμοσίες, απορρίψεις με άμετρη πίκρα προσπεράσαμε, μα την ορκισμένη πορεία με την παλιά ορμή κι αξιοπρέπεια δεν αρνηθήκαμε.

Μαζί με μας και χιλιάδες άλλοι, επώνυμοι και ανώνυμοι, με τα ίδια πιστεύω πορευτήκαμε. Και τώρα, απλώνοντας γύρω μας μια καταχνιά ενοχής και απειλής, προσπαθούν να μας κάνουν να σκύψουμε, λάθη δικά τους να ομολογήσουμε, δικαιώματα χρόνων και νόμους εργατικούς, κερδισμένους με αίμα, να καταργήσουμε. Ε, όχι!

Απατεώνες, εκμεταλλευτές, ψεύτες, ανίκανοι, υποκριτές, κλέφτες λαών, σαδομαζοχιστές, τους αγώνες των πατεράδων μας δεν θα προδώσουμε. Το όποιο χρέος μας στη χώρα το πληρώσαμε, τις όποιες ευθύνες μέχρι τώρα τις αναλάβαμε, καιρός να αναλάβετε κι εσείς τις δικές σας, που χρόνια τώρα παράνομα κερδοσκοπήσατε, φάγατε, χορτάσατε, σκάσατε από τον δικό μας κόπο. Ηρθε η ώρα τις ανομίες σας, τις αρπαγές και λαμογιές σας να ομολογήσετε, τα κλεμμένα πίσω να παραδώσετε, τα σφάλματά σας με τιμωρία να πληρώσετε.

Κι αφήστε τα τετριμμένα, τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα περί πατρίδος και συλλογικής ευθύνης. Η οργή των αδικημένων, των εκάστοτε αιώνιων θυμάτων φουσκώνει κι ανεβαίνει απειλητική, ζητάει δικαιοσύνη. Το ποιοι είναι οι ένοχοι, πολύ καλά το ξέρετε. Δράστε άμεσα και σωστά και μια φορά!