ΧΩΡΙΣ ΚΕΝΤΡΙ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ

Στο πανί, η ιστορία προσγειώνεται άνευρα και υποτονικά. Η κινηματογραφική μεταφορά του Ντάνιελ Αλφρεντσον (Οdeon)

με τους Μάικλ Νίκβιστ (Μίκαελ) και Νούμι Ραπάς (Λίσμπεντ) είναι θρίλερ μόνον κατ΄ όνομα.

Εύλογα το πολυσέλιδο μυθιστόρημα έπρεπε να συντομευτεί και να απολέσει συμπληρωματικές ιστορίες, πτυχές της πλοκής, πρόσωπα ή και θέματα.

Φαίνεται όμως πως έχασε μαζί και τις δομικές προϋποθέσεις για μια συναρπαστική ιστορία.

Και εδώ, ούτε η μουσική μπόρεσε να «διασώσει» την αγωνία. Το κινηματογραφικό «Κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας» μοιάζει να διεκπεραιώνει τις δράσεις, ενίοτε λαχανιάζοντας για να προλάβει το δυνατόν περισσότερες, σε κλίμα άνευρο, άτολμο και άοσμο. Αντί για δραματική ένταση τα πρόσωπα μεταδίδουν μια αίσθηση εσωστρεφούς καταναγκασμού. Λες και θα ένιωθαν τελικά πιο άνετα με την απόκρυψη των ενίοτε αποτρόπαιων ή εγκληματικών δρωμένων παρά με την πανηγυρική – αφηγηματικά- αποκάλυψή τους. Η σύνθετη πλοκή του βιβλίου με τα πολλά πρόσωπα και θέματα επιζητούσε κατά τη μεταφορά του στο σινεμά ένα εύρημα, που θα μπορούσε να επαναδιατάξει και να αναπτύξει με διαφορετικούς πλέον όρους τη δομή της κινηματογραφικής ιστορίας. Ειδάλλως η διήγηση μοιάζει με… σφήγκα που ούτε το κεντρί της χρησιμοποιεί ούτε τη σιωπή της λύνει.