ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ

Γ ι΄ αυτό η κρίση είναι βαθύτερη, δυσκολότερη και οι δυνάμεις ανατροπής αυτού του «συμπλέγματος» ισχνότερες και χωρίς σταθερά σημεία αναφοράς. Είναι ψέμα να υποστηρίζουμε ότι αυτό το σύστημα είναι «ο πολιτικός- κοινωνικός συνασπισμός του δικομματισμού». Τα κόμματα της Αριστεράς αποτέλεσαν οργανικά τμήματα του παθογενούς συστήματος, προσφέροντας πριν από όλα «ιδεολογική νομιμοποίηση» στην προϊούσα ελλειμματικότητα και την παρακμή της ανταγωνιστικότητας. Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, όχι μόνο δεν υπήρξε μια μαζική διαδήλωση κατά της τρομοκρατίας, αλλά δεν υπήρξε ούτε μια μικροκινητοποίηση κατά της διάχυσης της διαφθοράς στο Δημόσιο όταν αυτή θέριεψε με αγωγούς τους θεσμούς της «συνδιοίκησης» και της «συμμετοχής των εργαζομένων». Ο Αλέκος Παπαδόπουλος το είπε ωραία: Εως τώρα πορευτήκαμε με το ένα χέρι υψωμένο σε αγωνιστική γροθιά και το άλλο απλωμένο για επαιτεία.

Μήπως όλα αυτά είναι παρελθόν και η οικονομικήδημοσιονομική μεταπολίτευση έχει επέλθει ήδη με το καθεστώς της επιτήρησης που μπήκαμε για τα επόμενα 2-3 χρόνια; Θα ήταν απάτη και αυταπάτη να το πιστέψουμε. Το μέλλον μας συνεχίζει να εξαρτάται από εμάς.

Είτε μας αρέσει είτε όχι. Από τη μια, γιατί η καταφυγή στον μηχανισμό στήριξης δεν αποτρέπει αναγκαστικά τη χρεοκοπία μας. Από την άλλη, γιατί η επιτυχής έξοδος από την κρίση προϋποθέτει ένα νέο εθνικό σχέδιο που θα προσανατολίσει τις διάσπαρτες αναγεννητικές δυνάμεις, θα ενθαρρύνει τους πολίτες και θα αναζωογονήσει την πραγματική οικονομία. Η μεταπολίτευση του 1974 ήταν πρωτίστως θεσμική και πολιτική. Η οικονομική και δημοσιονομική μεταπολίτευση που χρειαζόμαστε τώρα, καλείται να σπάσει το συμπαγές, ομοιογενές και αυτοτροφοδοτούμενο «σύμπλεγμα» που βαθμιαία δημιουργήθηκε και ανεπαισθήτως μας έκλεισε στα τείχη του. Πώς περνάμε από την Ελλάδα της ελλειμματικής διανομής και της φαλκιδευμένης αναδιανομής, στην Ελλάδα της παραγωγής και της στέρεης αναδιανομής. Αυτό είναι το στοίχημα.

Μπορούμε να το κερδίσουμε. Χρειάζεται όμως να εμπνευστούμε και να προωθήσουμε θεσμικές, οικονομικές, και κοινωνικές αλλαγές που θα δημιουργήσουν εσωτερικά αντίβαρα, υγιείς εξισορροπήσεις, νέες διατάξεις κοινωνικών συμφερόντων, νέους μηχανισμούς ελέγχου που θα διαχωρίζουν καθαρά ελεγκτές και ελεγχόμενους, νέες διαδικασίες αξιολόγησης, διαφάνειας και λογοδοσίας.