Ο ΒΑΛΤΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑΣ

Είναι, άραγε, από μόνη της αρκετά πειστική η πραγματικότητα ή υπάρχει πάντα εκείνο το περιθώριο ερμηνείας που κάνει (τελικά) τη διαφορά; Δικαιούται διά να ομιλεί ο ήρωάς μας ή παραλογίζεται; Και κάτι ακόμα. Υπάρχει επιστροφή για ένα ζευγάρι που βουλιάζει σιγά σιγά μέσα στο βαλτώδες έδαφος της αμφιβολίας και της καχυποψίας ή ο βουβός θυμός που ξυπνάει και στους δυο (γιατί κανείς δεν τολμάει να μιλήσει), τους εξοπλίζει με μια υποβόσκουσα έχθρα που αποκλείεται να μην εκραγεί;

Πώς αντιδράει εκείνος στον φόβο της εγκατάλειψης και πώς εκείνη; Και πώς γίνεται πάντα να παθαίνουμε αυτό που φοβόμαστε περισσότερο;

Τo εφιαλτικό ταξίδι του ήρωά μας προχωράει αργά και βασανιστικά, στον δρόμο καταλαβαίνουμε ότι ο παραλογισμός του δεν του αφήνει κανένα περιθώριο να δει καθαρά ενώ το ψυχογράφημά του γίνεται αφορμή να περάσουν μπροστά από τα μάτια μας δεκάδες σχέσεις αγάπης, ασυνεννοησίας, κακού «timing». Σχέσεις που τελικά διαλύονται. Η κορύφωση στην υπόθεση αφήνει ωστόσο ερωτηματικά για τον αναγνώστη που σα να μένει μετέωρος.