«Η φαντασία μου τα φταίει»

«Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΖΗΛΕΙΑΣ: ΠΑΡΑΝΟΙΑ.
Η ΤΕΛΕΙΑ ΤΥΦΛΩΣΗ. Η ΜΟΝΙΜΗ ΤΥΦΛΩΣΗ (ΑΚΟΜΑ
ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΜΟΝΑ
ΤΟΥΣ)». ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ
ΤΟΥ ΝΟΥΒΕΛΑ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΤΣΟΥΛΑΡΗΣ.
«Δεν φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει», είναι η φράση κλειδί στον Αντρα Που Αγαπούσε τη Γυναίκα Μου. Το ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη ιστορία ζήλιας είναι ότι βγαίνει στο φως το εσώψυχο του ζηλιάρη αρσενικού (έτσι για να μην ξεχνιόμαστε), ενός καθ΄ όλα ευυπόληπτου επιτυχημένου άνδρα της διπλανής πόρτας που έχει την τύχη να έχει τα πάντα υπό έλεγχο: δουλειά, σπίτι, παιδί, γυναίκα, ακόμη και περιστασιακές εφήμερες σχέσεις.

Εκείνος πετυχημένος ακτινολόγος, σε μια ηλικία που έχει αποδεχτεί τα επαγγελματικά του όρια κι εκείνη τραπεζικός, με καλή θέση αλλά όχι στον βαθμό που να επηρεάζει την κλασική ελληνική σύμβαση που θέλει τη γυναίκαεπαγγελματικά- σε δεύτερο ρόλο. Το κοριτσάκι τους, η Μιλένα, φτάνει στην κατάλληλη στιγμή, όταν η σχέση τους έχει περάσει τα σκαμπανεβάσματά της κι έχει βρει μια (φαινομενικά) στρωτή καθημερινότητα μέσα σε έναν «καλό» γάμο.

Γιατί η ζήλεια; Γιατί έτσι. Γιατί τα γεγονότα (όπως ομολογεί ο συγγραφέας)

παραμένουν χωρίς σαφές περίγραμμα και χρειάζονται διαλεύκανση. «Ή χειρότερα, διαπραγμάτευση. Μυστήριο πράγμα η αγάπη…».

Οταν η ζήλεια τροφοδοτεί τη φαντασία, δεν υπάρχει αυθόρμητη κίνηση που να μην κρύβει κίνητρο (εν πολλοίς σκοτεινό), νεύμα που να μην είναι ύποπτο, φράση που να μην επιδέχεται δεύτερη ανάγνωση. Και η πραγματικότητα (υπονοεί ο Κατσουλάρης) επιδέχεται χιλιάδες αναγνώσεις. Ασε που καμιά φορά μπορεί να γίνει το θέατρο του απόλυτου παραλόγου- ακόμη και από δυο καλλιεργημένους ανθρώπους που ο χρόνος, η σχέση τους, η ζωή τους τους έχει εξοπλίσει (υποτίθεται) με το ατού της καλής συνεννόησης.

Ο αναγνώστης παρακολουθεί την εξομολόγηση του ήρωά μας σε πρώτο πρόσωπο, σα να σημειώνει σε ένα αόρατο ημερολόγιο που ξεκινάει από το τέλος της ιστορίας και επιστρέφει στην αρχή. «Αν έπρεπε να βρω ένα σημείο στον πραγματικό χρόνο, την καταγωγική στιγμή του τρόμου μου», λέει ο ήρωας, «θα πήγαινα χρόνια πίσω, εννιά για την ακρίβεια, στη γέννηση της Μιλένας. Μόλις δυο μήνες μετά τον τοκετό, η Ρέα είχε επιστρέψει στην τράπεζα, παρ΄ ότι είχε τη δυνατότητα να μείνει σπίτι». Το υπονοούμενο σαφές. Το ίδιο και το επόμενο που αυτήν τη φορά αφορά έναν άντρα. Και ποτέ δεν είναι αστραφτερά πειστικές οι απαντήσεις της Ρέας, που όμως φτάνουν σε μας μέσω του ήρωα.