Φαινόμενα

Σίριαλ, η σταθερή αξία
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Τίποτε δεν αξίζει όσο μια καλογυρισμένη σειρά, με σενάριο σύγχρονο, με έξυπνο κάστινγκ, με ανατροπές στην υπόθεση που δημιουργούν σασπένς
Πλήθος από απόπειρες της τηλεοπτικής παραγωγής να ξαφνιάσει το φιλοθέαμον, να εφεύρει προγράμματα με εξασφαλισμένη τηλεθέαση, όπως είναι όλα εκείνα που προσφέρουν ηδονή «κλειδαρότρυπας». Κανένα δεν αντέχει για πολύ. Οι σταθερές αξίες της τηλεόρασης παραμένουν τα σίριαλ και οι καλές συζητήσεις.

Μπορεί τα ριάλιτι να ξαφνιάζουν με τις ακρότητές τους, εξαντλούν όμως συναισθηματικά και ψυχικά το φιλοθέαμον, αφήνοντάς το με ένα αίσθημα κενού σε στομάχι και κεφάλι, όπως ακριβώς συμβαίνει μετά από ένα μεθύσι. Αντιθέτως, τα σίριαλ που ανταποκρίνονται στα σύγχρονα δεδομένα της αισθητικής εικόνας και ήχου παραμένουν η πιο απολαυστική ψυχαγωγία.

Παρακολουθώντας την εξέλιξη του παπακαλιάτειου «4» (Μega), προχθές είδαμε σκηνές γεμάτες ένταση, ένα «μυστικό» να πλησιάζει στην αποκάλυψή του μέσα από την πίεση δραματικών καταστάσεων και την πολυαναμενόμενη ανατροπή, να κλείνει το μάτι στον τηλεθεατή δημιουργώντας του την προσμονή για το πώς θα τη διαχειριστούν οι χαρακτήρες της σειράς.

Η συνάντηση των δύο γυναικών που μοιράζονταν τον ίδιο άντρα για περισσότερο από είκοσι χρόνια, η μία σύζυγος και μητέρα των παιδιών του και η άλλη ερωμένη και μητέρα της κόρης του, ήταν η αφορμή για να ξετυλιχθεί βίαια το κουβάρι του μυστικού που αποτέλεσε τον πυρήνα της ιστορίας. Η μία αποκαλύπτει στην άλλη την ερωτική σχέση των δύο παιδιών τους που νομίζουν ότι είναι αδέλφια και σέρνουν βαρύ το στίγμα της «αμαρτίας». Είναι η στιγμή που η άλλη, η Νένα Μεντή, επωμίζεται το βάρος του δικού της λάθους, να μην αποκαλύψει ποτέ στα τέσσερα παιδιά της ότι τα τρία από αυτά είναι υιοθετημένα.

Μεγάλα τα ανθρώπινα θέματα που πραγματεύεται η σειρά και κορυφαία τα διλήμματα που αποκαλύπτονται. Ο υπαινιγμός μιας αιμομικτικής σχέσης, του κορυφαίου κοινωνικού ταμπού, απειλεί τις ισορροπίες. Στην πραγματικότητα όμως τις απειλεί το ψέμα. Αυτό βάζει σε κίνδυνο τις σχέσεις αγάπης, που χτίστηκαν να μοιάζουν στέρεες. Αυτό βασάνισε ανθρώπους και τους οδηγεί σε αλλεπάλληλα λάθη. Και κάτω από τη δική του σκιά προδίδονται φιλίες.

Εξαιρετική μουσική, ατμοσφαιρική φωτογραφία και σκηνές που δεν αποφεύγουν να ολισθαίνουν σε μια ελαφρότητα που ξαφνιάζει, αταίριαστη με το βάρος των μυστικών που κρύβονται, αλλά που θυμίζει τις ισορροπίες της ζωής. Μπορεί η ιδέα να προέρχεται από αντιγραφή, μπορεί να απέχει από την τελειότητα η παραγωγή, αλλά δεν παύει το «4» να ανήκει στην κατηγορία των σίριαλ που επιμένουν στα υψηλά στάνταρ παραγωγής και τα οποία υπάρχει ο κίνδυνος να γίνουν είδος προς εξαφάνιση υπό το βάρος της οικονομικής στενότητας .

Τηλεγλέντια
Να τα χιλιάσει τα τηλεοπτικά του χρόνια ο Γιώργος Παπαδάκης, αλλά προς τι τα τηλεοπτικά γλέντια; Βέβαια κάθε εργαζόμενος- πλέον- που διατηρεί την εργασία του θα ΄πρεπε να ανοίγει σαμπάνιες τέτοιες εποχές, αλλά ουδείς το κάνει. Καμία στήλη σε εφημερίδα δεν διανοείται να γιορτάσει την ύπαρξή της, καλώντας τους αναγνώστες να ευχηθούν τη μακροημέρευσή της και τον εκδότη να υπογράψει ευχές.

Αυτά μόνο η τηλεόραση τα κάνει κομπάζοντας για τα χαΐρια της. Δώρα, φιλιά, σόου αγάπης και υποστήριξης στους «συναδέλφους των 700 ευρώ», θεαματική «συγγνώμη» προς εκείνους προς τους οποίους ξέσπαγε κατά καιρούς τον θυμό του για τα τεχνικά λάθη που «χαλούσαν» την εικόνα της εκπομπής του, τηλεφωνική επικοινωνία της συζύγου και ανταλλαγές λόγων αγάπης και υποστήριξης, ένα ιδανικό σόου για αναπαραγωγή από τα μεσημεριανάδικα. Για ακόμη μία φορά μια τηλεόραση που ευλογεί τα γένια της- τα μούσια της κατά την έκφραση του συρμού- επιβάλλοντας το μικρό προσωπικό γεγονός, σαν να ΄ναι μεγάλο και εθνικό.


Επιμένει στον «φερετζέ» του προστίμου

Το μάλε βράσε γίνεται στην τηλεόραση και το ΕΣΡ βρήκε να ρίξει «καμπάνα» στο Star για την εκπομπή των Φώτη και Μαρίας επειδή πρόβαλε αποσπάσματα από τη βραβευμένη ελληνική ταινία «Στρέλλα» και είχε καλεσμένη την τρανσέξουαλ πρωταγωνίστρια.

Ταινία που μάγεψε κοινό και κριτικούς, γέμισε αίθουσες, απέδειξε ότι και χωρίς την κρατική βοήθεια η τέχνη του κινηματογράφου επιμένει να αρθρώνει τον δικό της ανεξάρτητο λόγο.

Αλλά όλα αυτά ουδόλως ενδιαφέρουν τον πουριτανισμό του Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που επιμένει στον «φερετζέ» του προστίμου για να σώσει τα προσχήματα της ύπαρξής του. Δεν είχε λέει τη σωστή σήμανση η εκπομπή και ήταν νωρίς το απόγευμα που υπάρχει παιδικό κοινό. Σιγά μην το σώσει η σήμανση. Ιδίως ύστερα από τόσες Τζούλιες και λοιπές που ΄χει «φάει» το παιδομάνι, χωρίς ουδείς να ασχοληθεί όχι με τη «σήμανση» αλλά με το τι σημαίνει ο βομβαρδισμός του με τόση κενότητα.