Μουσική

Rous: Μ΄ αρέσει που με ζητούν κι εγώ απέχω
Της Χάρης Ποντίδα

Το τραγούδι-πυροτέχνημα «Το ξέρεις μ΄ αρέσεις/ μα μη με πιστέψεις…» παίζει διαρκώς σε ραδιόφωνα, κλαμπ, iΡod, ακόμη και στα πάρτι 50άρηδων και κάνει ρεκόρ στο youΤube. Αυτουργός, ένας νέος τραγουδοποιός
Μπορεί το τραγούδι του «Εξαιρέσεις» να είναι το μεγάλο χιτ της εποχής, ο Rous (Γιώργος Γεωργιάδης) όμως δεν εμφανίζεται πουθενά. Ούτε στα πρωινάδικα τον είδαμε, ούτε στα μεσημεριανάδικα, ούτε του “γλυκομίλησε” η κάμερα στα καμαρίνια καμιάς πίστας, έτσι όπως μας έχει συνηθίσει το σύστημα σ΄ αυτές τις περιπτώσεις των σουξέ.

Γελάει. «Αυτό που γουστάρω περισσότερο- λέει-είναι ότι όλο αυτό το διάστημα που έγινε χαμός με τις “Εξαιρέσεις” με ζητούσαν σχεδόν όλοι αλλά εγώ απείχα, κι ας είμαι τηλεορασάκιας. Μόνο στους “ΑΜΑΝ” πήγα και μόνο για να παίξω τη μουσική μου, τίποτα άλλο».

Rous, ετών 33, μουσικός… πολυτεχνίτης («έχω κάνει στη ζωή μου δεκάδες δουλειές») και από τα 22 του αυτοσυντηρούμενος, εκτός οικογενειακής εστίας. Η μουσική, η τρέλα του, αλλά χωρίς να πολυαγχώνεται για επαγγελματική αποκατάσταση. Το τραγούδι “Εξαιρέσεις” (συμπεριελήφθη στον πρώτο του δίσκο «—–(+)(-)—–», που κυκλοφόρησε από τη δισκογραφική Αrchangel) ήταν το μαγικό ραβδάκι που του έδωσε το πράσινο φως για την εκκίνηση.

«Το έγραψα το 2008 και το άκουσε ο κατάλληλος άνθρωπος, μια φίλη μου δηλαδή, που είχε επαφές με τον χώρο. Οταν ξεκίνησε μπήκε σε ένα μουσικό πόρταλ κι έτσι πήρε μπρος η ιστορία».

Και μετά; Μετά τα πράγματα ξέφυγαν (όπως λέει) από το πλάνο που έκανε η δισκογραφική εταιρεία και ήταν πλέον τα γεγονότα που έσπρωχναν με φόρα την τύχη του. Τόσο που και ο ίδιος να μην ξέρει αν ήταν για καλό του.

«Ηρθε απότομα όλο αυτό το πράγμα, δεν το περίμενα, κι άργησα να το συνειδητοποιήσω.

Ρεαλιστικά όλη αυτή η ιστορία θα σταματήσει. Είναι και κακός σύμβουλος. Οχι ότι δεν το αγαπάω κι εγώ αυτό το κομμάτι αλλά σου ξεφεύγει.

Κι έπειτα σκεφτόμουν αν θα είχε θέση πλέον και στον δίσκο».

Στο Ιντερνετ πόσα «χτυπήματα» είχε;

Ξεπέρασε τις 500.000.

Αποφεύγω να κοιτάζω μέσα κει τώρα. Δεν μπορώ να συνηθίσω τα διάφορα σχόλια, τι γράφεται και τι δεν γράφεται, τρελαίνομαι. Στο φινάλε, ακόμη και να μην τα διαβάζω δεν χάνω και κάτι.

Rous ή αλλιώς ένας ανεπιτήδευτος ροκάς- αν με άκουγε να τον αποκαλώ έτσι, μπορεί και να με αγριοκοίταζε- ο οποίος μεγάλωσε με την ξένη ροκ που ά κουγε ο πατέρας του, τους Μπιτλς και τον Πρίσλεϊ από την μεριά της μαμάς του, και τον Παύλο Σιδηρόπουλο που ανακάλυψε ο ίδιος. Ο δίσκος όμως που τον τρελαίνει ακόμα και σήμερα είναι το «Χαμόγελο της Τζοκόντας» του Χατζιδάκι.

Υποσημείωση: «Μη νομίζεις ότι τον ήξερα από τα νιάτα μου. Μπα, τα τελευταία χρόνια τον ανακάλυψα, αν και πάντα άκουγα ελληνική μουσική. Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, όλη εκείνη τη γενιά που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη και που αν δεν υπήρχε θα ήταν διαφορετικό το ροκ στην Ελλάδα. Ευτυχώς που υπήρξαν γιατί μπορεί να μην ήμασταν εδώ τώρα».

Οι 14 ροκ ιστορίες του (στίχοι και μουσική απ΄ τον ίδιο) αφήνουν να εννοηθεί η αγάπη του για τους ροκ τροβαδούρους του ΄60 και ΄70, η προσήλωσή του στον ρομαντισμό της κιθάρας, οι επιρροές του από την αμερικανική φολκ. Ο ήχος καθαρός. Απέριττος.

«Ηθελα έναν ήχο μίνιμαλ» λέει. «Ξερά πράγματα. Λιτές ενορχηστρώσεις. Να μπαίνω στην ουσία των τραγουδιών. Γι΄ αυτό μερικά τα άφησα όπως ήταν την εποχή των demo που τα έτρεχα στις εταιρείες δίσκων».

ΙΝFΟ

Ο Rous live στο «Κoo Κoo» (Ιάκχου 17, Γκάζι, τηλ. 210-
3450.930) την Παρασκευή 7, 14, 21 και 28 Μαΐου.

«Σνομπάρουν τον ελληνικό στίχο»

Αντίθετα με την «τρέχουσα» ελληνική ποπ, ο στίχος του Rous είναι ελληνικός.

Σαν να μην ανήκεις σε μια νεώτερη γενιά που εκφράζεται καλύτερα στα αγγλικά…

Η αγγλόφωνη σκηνή στην Ελλάδα σνομπάρει τον ελληνικό στίχο κι αυτό το έχω αισθανθεί. Απλά δεν το έχω αισθανθεί για τον δικό μου δίσκο, κι αυτό μου κάνει εντύπωση. Ισως λόγω ήχου, που δεν είναι ο τετριμμένος, βιομηχανοποιημένος ήχος. Δεν ξέρω πάλι… Πάντως εκφράζομαι πιο άνετα στα ελληνικά.

Και από δω και μπρος;
Συναυλίες με την μπάντα, full time… Μέχρι τέλη Μαΐου κλεισμένα λάιβ. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για τη μουσική. Γιατί το άλλο, με τις τηλεοράσεις και τις δημόσιες σχέσεις είναι και λίγο εκβιαστικό, δηλαδή μπορεί να σου επιβάλουν ένα τραγούδι, να σου σπάσουν τα νεύρα. Δεν μου αρέσει αυτό. Και ό,τι δεν αρέσει σε μένα δεν θέλω να το κάνω στους άλλους. Οπότε, τώρα αρχίζει το πραγματικό παιχνίδι.